Pianoconcert nr. 4 (Rachmaninov)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pianoconcert nr. 4
Componist Sergej Rachmaninov
Soort compositie pianoconcert
Gecomponeerd voor piano en symfonieorkest
Toonsoort g mineur
Opusnummer 40
Compositiedatum 1927-1941
Première 18 maart 1927
Duur ca. 28 minuten
Vorige werk Etudes Tableaux op. 39
Volgende werk Drie Russische Liederen op. 41
Oeuvre Oeuvre van Sergej Rachmaninov
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Het Pianoconcert nr. 4 in g mineur, opus 40 van de Russische componist Sergej Rachmaninov (1873-1943) is een driedelige compositie voor piano en symfonieorkest.

Geschiedenis[bewerken]

De laatste serie composities die we kennen van Rachmaninov en die vóór dit concert werden uitgebracht zijn de Études-Tableaux uit 1916 net voor de Russische Revolutie. Er zit dus een periode van ruim 10 jaar tussen de etudes en de eerste versie van dit concert. Het pianoconcert werd door Sergej Rachmaninov uiteindelijk voltooid in 1941, nadat hij er verschillende eerdere versies van had geschreven, in 1927 en 1928. Deze versies reviseerde hij herhaaldelijk (met name het eerste en derde deel ervan).

De première van de eerste versie vond plaats in 1927; Leopold Stokowski dirigeerde het Philadelphia Orchestra en de componist zelf zat aan de vleugel. Het concert werd met matig enthousiasme ontvangen. De structuur ervan werd beschouwd als te vormloos en te moeilijk om in één keer luisteren te bevatten. Bovendien vond men het soms te veel geïnspireerd op de Rhapsody in Blue van George Gershwin (uit 1924). Men vond dat de jazzy elementen in zijn pianoconcert niet pasten bij de broeierige sfeer en donkere thema’s die men van Rachmaninov gewend was.

Delen[bewerken]

De compositie bestaat uit drie delen:

  • Allegro vivace (g mineur)
  • Largo (C majeur)
  • Allegro vivace (G majeur)

Het concert duurt ongeveer 28 minuten en is georkestreerd voor 3 fluiten (ook piccolo), 3 hobo's (ook althobo), 2 klarinetten, 2 fagotten, 4 hoorns, twee trompetten, 3 trombones, tuba, pauken en 5 slagwerkers en strijkers.

Het concert is het minst bekende pianoconcert van de componist, hoewel het in Rusland veelvuldig wordt uitgevoerd. Zoals veel van Rachmaninovs latere werken, is het concert gewaagd, chromatisch van aard en heeft het distinctieve jazzy kwaliteiten. Alleen het tweede deel (Largo) heeft een duidelijke melodie; de andere twee delen lijken voornamelijk te bestaan uit cadenza’s en virtuoze pianoloopjes.

Opnames[bewerken]

Externe link[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Oeuvre van Sergej Rachmaninov