Pierre Wigny

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Pierre Wigny in 1966

Pierre Louis Jean Joseph Wigny (Luik, 18 april 1905 - Brussel, 21 september 1986) was een Belgisch katholiek politicus en minister voor de PSC.

Levensloop[bewerken]

Wigny promoveerde tot doctor in de rechten aan de Universiteit van Luik en aan de Harvard-universiteit. Beroepshalve was hij jurist en hoogleraar. Vanaf 1945 werd hij tevens directeur van de studiedienst CEPESS en van 1971 tot 1975 de voorzitter van de bank Beroepskrediet. Wigny was eveneens medewerker en redactielid bij meerdere kranten.

Hij werd politiek actief voor de PSC en zetelde van 1949 tot 1971 voor het arrondissement Luik in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Van 1968 tot 1971 was hij ondervoorzitter van de PSC. Eveneens zetelde hij vanaf 1952 in de Gemeenschappelijke Vergadering van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en van maart tot juli 1958 lid van het Europees Parlement, waar hij fractievoorzitter was van de christendemocraten.

Hij volgde tevens een ministeriële loopbaan: van 1947 tot 1950 was hij minister van Koloniën in de Regering-Spaak III, de Regering-Spaak IV, de Regering-G. Eyskens I en de Regering-Duvieusart, van 1958 tot 1961 was hij minister van Buitenlandse Zaken in de Regering-G. Eyskens II, de Regering-G. Eyskens III en de Regering-G. Eyskens IV en van 1966 tot 1968 minister van Franse Cultuur en Justitie in de Regering-Vanden Boeynants I.[1]

Congocrisis[bewerken]

Pierre Wigny was als minister van Buitenlandse Zaken samen met minister van Afrikaanse Zaken Harold Charles d'Aspremont Lynden politiek verantwoordelijk voor het Belgisch beleid aan het begin van de Congocrisis. Na de onafhankelijkheid van Congo in 1960 leidde Belgische inmenging achter de schermen tot de afzetting en liquidatie van Patrice Lumumba, de wettig verkozen premier van het land, die door het Belgisch establishment gezien werd als te onbetrouwbaar. Kolonel Mobutu Sese Seko raakte met Belgische steun aan de macht en zou het land gedurende 40 jaar als dictator regeren door middel van repressie en cliëntelisme.[2]

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Robert Godding
Minister van Koloniën
1947-1950
Opvolger:
André Dequae


Voorganger:
Paul-Henri Spaak
Minister van Buitenlandse Zaken
1958-1961
Opvolger:
Paul-Henri Spaak
Voorganger:
Piet Vermeylen
Minister van Justitie
1965-1968
Opvolger:
Alfons Vranckx
Voorganger:
Paul de Stexhe
Minister van Franse Cultuur
1966-1968
Opvolger:
Albert Parisis