Piet Veerman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Piet Veerman
Piet Veerman in 2008
Piet Veerman in 2008
Algemene informatie
Volledige naam Piet J.A. Veerman
Bijnamen De Koster
Godfather van de palingsound[1]
Geboren 1 maart 1943
Geboorteplaats Volendam
Land Nederland
Werk
Jaren actief Sinds begin jaren zestig
Genre(s) Palingsound
Beroep Zanger en componist
Invloed(en) The Everly Brothers
The Hi-Lo's
Ben E. King
Label(s) EMI
Officiële website
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Piet Veerman (Volendam, 1 maart 1943) is een Nederlands zanger, gitarist en componist. Hij werd sinds 1964 bekend als zanger en gitarist van The Cats. Dankzij zijn bepalende stemgeluid heeft hij een belangrijk aandeel gehad in de vorming van de palingsound. Vanaf 1985 ging hij door met een solocarrière. Hij ontving meer dan dertig gouden platen.

Biografie[bewerken]

Jonge jaren[bewerken]

Geboren als enig kind van twee creatieve ouders, Marie Steur en Jaap Veerman, werd ook voor hem al snel duidelijk dat zijn talenten op het artistieke vlak lagen. Van zijn moeder leerde hij schilderen en van zijn vader muziek spelen. Zijn vader speelde verschillende muziekinstrumenten, zoals blokfluit, mondharmonica, gitaar, sitar en banjo. Hij wist nog niet of hij iets wilde doen met schilderijen of in de muziek. Toen hij ongeveer twaalf was kreeg hij zijn eerste eigen gitaar in handen.[2] Naast zijn muzikale loopbaan is hij ook later blijven schilderen.[3]

Veerman trok tijdens zijn jeugd veel op met zijn neef Jaap Schilder die ook een gitaar had. Net als zijn neef leerde hij zich de akkoorden door ernaast te zingen. Samen vormden ze het duo The Everly Kosters. Deze naam was een samensmelting van de bijnaam die beide neven in Volendam dragen, De Koster, gecombineerd met de naam van de in die tijd populaire Everly Brothers. In een interview uit 1999 noemde Veerman dat ze vaak liedjes van dat duo vertolkten. Zijn grootste voorbeeld was echter Ben E. King.[2] Tegenover Jip Golsteijn, schrijver van het boek De Cats, een Hollands succesverhaal uit 1973, verklaarde Schilder dat ook The Hi-Lo's tijdens hun jonge jaren veel invloed op hen hadden gehad.[4] Het waren vooral nog bescheiden optredens en verder speelden ze vele avonden op het schoolplein van de VGLO St. Willibrordus.[2]

The Cats op Schiphol voor hun vertrek naar Indonesië, 1971

Medio jaren zestig werd Schilder door Cees Veerman (geen familie) en Arnold Mühren gevraagd zich aan te sluiten bij Electric Johnny & The Skyriders. Piet Veerman kwam op aandringen van Schilder mee[2] en ontwikkelde zijn gitaarspel zodanig, dat hij leadgitarist werd en Schilder erna de slaggitaar voor zijn rekening nam.

The Cats[bewerken]

Op een gegeven moment splitsten ze zich af en ging het viertal samen verder als The Mystic Four. Hun naam wijzigden ze kort erop in The Blue Cats en vervolgens in The Cats, terwijl ondertussen Theo Klouwer zich als nieuwe drummer bij hen aansloot. Aanvankelijk was Cees Veerman de leadzanger voor de singles. Vanaf Times were when, die een wijziging van de stijl van The Cats inluidde, nam Piet Veerman deze rol op zich.

De wijziging van de stijl, met voor de stem van Veerman een belangrijk aandeel, luide een succesvolle periode in met de nummer 1-hits in de Top 40 als Lea (1968), Why (1969), Marian (1970), Where have I been wrong (1970) en Be my day (1974). De best verkochte single was One way wind (1971) die op de derde plaats terechtkwam en verder ook hoge noteringen behaalde in België, Duitsland en Zwitserland.

The Cats worden gezien als de grondleggers van de palingsound, een term die door Joost den Draaijer van Radio Veronica werd bedacht en sindsdien symbool staat voor veel uit Volendam afkomstige popmuziek. Veerman memoreerde jaren later over hun stijl: "Toen ik die oude banden beluisterde, realiseerde ik me pas hoe 'eigen' ons geluid was ... Wij hebben vroeger urenlang gerepeteerd om voor ons ieder afzonderlijk de juiste klankkleur te bepalen ... In feite was dat monnikenwerk, omdat we bijna ieder woord, iedere klank en iedere frase op een weegschaal legden en daar een besluit over namen."[5]

Piet Veerman met CvdK Geertsema op het Leidseplein, januari 1975

In 1974 viel de band voor het eerst uit elkaar. Toen ze in 1975 net weer bij elkaar waren, kregen de bandleden van EMI de mogelijkheid om solo-albums uit te brengen. Veerman kwam als eerste met een album, Rollin' on a river. In een interview uit 1999 vertelde hij dat hij er nummers plaatste die niet door de mangel van The Cats kwamen. De andere bandleden waren niet blij met zijn album geweest, dat niettemin goud opleverde. Zijn gelijknamige single bereikte de negende plaats in de Top 40.[6]

Daarna kwamen The Cats weer bij elkaar en brachten ze een single uit met de toepasselijke titel We should be together. De successen waren echter minder groot dan ervoor en in 1980 gingen de leden opnieuw uit elkaar. In dat jaar kwam hij als Piet Veerman and The New Cats met een nieuw album, Back to you genaamd, en de single Living to love you.[6] Nadat hij en Arnold Mühren op een verzoek van een discotheekeigenaar ingingen om La diligence te herschrijven en deze samen met El Paso uit te brengen, leidde dit werk opnieuw tot een comeback van The Cats.[2]

In 1985 ging de band definitief uit elkaar. Op dat moment hadden de optredens een zware wissel getrokken op de stembanden van Veerman. Na het laatste concert gebruikte hij zijn mond drie maanden lang niet anders dan om mee te eten. Veerman vertelde in 1999 dat het weinig had gescheeld, of hij had nooit meer kunnen zingen. De andere Cats wilden het voortleven van de band echter nog langer rekken.[2] De laatste scheiding van The Cats eindigde uiteindelijk bitter in een rechtszaak die de andere bandleden tegen hem aanspanden, maar niettemin verloren.[5]

Solocarrière[bewerken]

Piet Veerman bij de presentatie van zijn biografie, 2008

Twee jaar later bracht hij het nummer Sailin' home (1987) uit. De platenmaatschappij weigerde een videoclip op te nemen, waarop Veronica zelf maar een videoclip maakte omdat het nummer zo hoog in de Top 40 stond.[7]

Vervolgens behaalde de single de nummer 1-positie waarop het vier weken bleef staan. Ook werd zijn single nummer 1 in België en nummer 4 in Oostenrijk.[8] Het was dat jaar de bestverkochte single van Nederland[6] en behaalde de status van platina, evenals zijn eerste elpee sinds lange tijd, Piet Veerman genaamd.[2] Sinds de start van de Top 2000 in 1999 stond Sailin' home vrijwel elk jaar in de lijst.

Met de single Walking together had hij een vervolghit toen deze op nummer 7 terechtkwam van de Top 40.[9] Daarna werden zijn successen minder groot, maar bereikten nog wel meer dan tien singles de Nationale Hitparade, met als grootste hits A new tomorrow (1987), Whenever you need me (1988), Cry of freedom (1989) en (La comparsita) La paloma (1994).[10] Ook bereikten meer dan tien albums de hitlijsten en werden verschillende bekroond met goud.[6]

In de loop van zijn carrière veranderde hij verschillende malen zijn muziekstijl. In 1989 had hij al eens de elpee Cry of freedom uitgebracht met moderne versies van klassieke componisten. Het album behaalde de gouden status.[2] Hij experimenteerde echter ook met reggae en soul, zoals op zijn album Dreams (1995) met daarop onder meer verschillende herinterpretaties van werk van Willy DeVille. Een ander zijpad dat hij bewandelde was die van latin pop. Nummers in dit genre verschenen op de albums My heart and soul (Mi corazon y alma) (1994) en Mi vida (My life) (1997).[6][11] Op een vraag daarover in 1999 antwoordde Veerman dat hij zijn laatste vier albums de mooiste uit zijn carrière vindt.[2]

De verhoudingen met de andere Cats waren langere tijd bekoeld gebleven tot de verzoening in 2001. In dat jaar werd er een Catstribute georganiseerd door Johan Tol en Michel Veerman van het muziekblad 1Way Wind the magazine, met de leden Veerman (Cees), Mühren en Schilder. Tijdens het optreden waren zeshonderd fans er getuige van dat Piet Veerman onverwacht vanuit het publiek het podium opkwam en met zijn oude makkers begon mee te zingen.[5]

Tijdens zijn loopbaan ontving Veerman meer dan dertig gouden platen. Hij is ereburger van Los Angeles (1974), Edam-Volendam (2004) en Aruba (2004) en werd in 2006 samen met de nog levende Cats benoemd tot lid in de Orde van Oranje Nassau.[6][12] Op 14 november 2008 kwam Piet Veerman, the story of... uit, zijn geautoriseerde biografie die werd opgetekend door Johan Tol en Michel Veerman.[13] 2008 is ook het jaar waarin een tulp naar hem werd vernoemd.[14]

Duetten en andere samenwerking[bewerken]

Veerman treedt geregeld op met andere artiesten. Een deel van dit werk is ook op platen uitgebracht.

Toen The Cats voor de tweede maal uit elkaar waren, bracht hij samen met Specs Hildebrand en Alan Decker als De Geiten de single met de naam De Blusvereniging (1982) uit. Op de hoes van de single staat een tekening van uitgebluste brandweerlieden. Met dit kermisnummer traden ze ook op de landelijke zender Veronica op.[15][16] In deze tijd maakte hij ook serieuzere muziek. In 1981 schreef hij bijvoorbeeld op verzoek van Canyon de gitaarintro voor het lied Mooi Volendam, een nummer dat uitgroeide tot een klassieker. Met het nummer was hij in die tijd zelf ook nog op televisie te zien.[2]

Hij vormde verschillende malen een duet. In de jaren negentig bracht hij met Anny Schilder de single When you walk in the room (1993) uit die vijf weken in de Mega Top 50 stond. Ook zong hij met haar En mi viejo San Juan op haar album Sentimientos (1997).[6][17][18]

Sinds de Vlaamse zangeres Dana Winner in 1995 een hit in België en Nederland had gehad met Westenwind, een cover van One way wind van The Cats, vormde Veerman verschillende malen een duet met haar. Hun duet met Westenwind kwam ook op verschillende platen te staan. Een ander duet is Jij bent de zon, waarin Veerman Engels zingt en Winner deels Nederlands.[19][20] Beide artiesten werkten ook later samen.[21]

In 2002 namen Veerman, Jantje Smit en George Baker een Duitstalige plaat op met de naam Die goldenen Stimmen.[6] Verder speelde hij in 2006 mee als gastmuzikant op het album A wink at the moon van de Specs Hildebrand Living Room Band.[6]

Sinds ongeveer 2012 treedt hij geregeld op met zijn kleindochter Melanie Jonk (1993), als zangeres bekend onder de naam Mell. In 2014 brachten ze de single Lovin' arms uit en in hetzelfde jaar was zij een van de deelnemers van The Voice of Holland.[22][23]

Najaren[bewerken]

Veerman, rond 2010 gestopt met roken, onderging in maart 2015 een operatie waarbij 40% van zijn rechterlong werd weggehaald, omdat een kwaadaardige tumor was geconstateerd. Begin april gaf een bronchoscopie de uitslag dat aanvullende behandeling niet nodig was. Deze tijd was voor Veerman een reden om nieuwe keuzes te maken en het rustiger aan te doen. In Veermans woorden: "Tijd voor een mooi stuk muziek en een goed glas wijn samen met mijn vrouw."[23] Ook hebben ze hun zeilboot The Seagull, een S-spant van elf meter lang, in de verkoop gezet.[24]

De grote evenementen die Veerman nog na zijn operatie gepland had staan, zijn door de persoonlijke omstandigheden afgezegd. Wel blijft hij optreden voor intiemere gelegenheden en blijft hij de carrière van zijn kleindochter Mell steunen.[23]

Discografie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Voor de discografie van The Cats, zie The Cats#Discografie

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Rollin' on a river 1975
Back to you 1980 15-11-1980 30 9
Piet Veerman 1987 25-04-1987 5 23
Harmony 1988 15-10-1988 25 19
Cry of freedom 1989 11-11-1989 22 14
Future 1991 02-03-1991 31 6
In between 1992 20-06-1992 9 24
A winter's tale 1993 18-12-1993 55 7
My heart and soul (Mi corazon y alma) 1994 03-09-1994 8 38
Dreams (To remember) 1995 09-09-1995 9 23
Mi vida (My life) 1997 01-02-1997 24 10
Verzamelalbums (selectie):
The best of Piet Veerman 1993 22-05-1993 26 19
Zijn mooiste songs 1995 15-04-1995 11 19
Sailin' home (Het beste van Piet Veerman) 1996 07-12-1996 62 6

Singles[bewerken]

Hieronder volgt een overzicht van de singles die Piet Veerman in Nederland uitbracht. Veel singles verschenen ook in andere landen, met name in België. Verder bracht hij in 1987 nog de Duitstalige single Jung und frei uit op de melodie van Sailin' home. In 2013 verscheen de Volendammer Top 1000, waar drieëntwintig nummers van Veerman in staan, waaronder een duet met Anny Schilder en een met Dana Winner. In deze top staan daarnaast ook nog eens 73 nummers van The Cats.

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Rollin' on a river 1975 18-10-1975 9 7 Alarmschijf / nr. 10 in de Nationale Hitparade
Living to love you 1976 14-02-1976 tip8 -
Blue bayoo 1980
Rocky Mountain sweet 1980
Sailin' home 1987 14-03-1987 1(4wk) 15 Hit van het jaar 1987 / bestverkochte single van 1987 / nr. 1 in de Nationale Hitparade
Walking together 1987 20-06-1987 7 7 Alarmschijf / nr. 10 in de Nationale Hitparade
A new tomorrow 1987 07-11-1987 25 4 Alarmschijf / nr. 29 in de Nationale Hitparade
Whenever you need me 1988 10-09-1988 24 6 nr. 33 in de Nationale Hitparade
Go on home 1988 19-11-1988 tip11 - nr. 51 in de Nationale Hitparade
Old time feeling 1989 nr. 82 in de Nationale Hitparade
Cry of freedom 1989 11-11-1989 32 3 nr. 33 in de Nationale Hitparade
Follow me 1989 23-12-1989 tip14 - nr. 51 in de Nationale Hitparade
Lament 1991 19-01-1991 tip5 - nr. 30 in de Nationale Hitparade
A boy from nowhere 1991
Mexican girl 1991
Soledad 1991
My special prayer 1992
Arms of Mary 1992 01-08-1992 tip4 - nr. 44 in de Nationale Hitparade
Good year for the roses 1992
Free 1993
When you walk in the room 1993 24-07-1993 tip4 - met Anny Schilder / nr. 32 in de Nationale Hitparade
(La comparsita) La paloma 1994 24-09-1994 25 6 nr. 23 in de Nationale Hitparade
Recuerda 1994 10-12-1994 tip7 -
Under the boardwalk 1995
Heaven stood still 1995
You better move on 1996
Song of the ocean 1996
Cuando salí de Cuba 1997

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14
Sailin' home 1175 1468 1847 - 1163 661 1061 1196 1288 1132 - 1853 - 1846 1907 1849

Composities[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie ook lijst van nummers van The Cats

Veerman schreef, alleen en samen met anderen, negenendertig nummers voor The Cats, waarvan er zeven op een single werden uitgebracht. Daarbij verschenen dertien nummers van zijn hand op de B-kant van een single. Voor zijn soloalbums bleef hij ook eigen werk voorbrengen. Na zijn Cats-tijd kwamen vier eigen composities in de Nederlandse top terecht.

Het eerste nummer dat hij voor The Cats schreef, was Somewhere up there (1969), een nummer dat alle kenmerken heeft van de palingsound met het kenmerkende stemgeluid van Veerman, orkestratie en de samenzang van de andere Cats. Het nummer verscheen op de B-kant van Marian en op de elpee Colour us gold die zoals verwacht goud opleverde. Het eerste nummer van zijn hand dat op een A-kant van een single verscheen, was Where have I been wrong, een lied dat al na een week op nummer 3 van de Top 40 stond en daar negen weken bleef staan, waaronder twee weken op plaats 1. Het kenmerkende gitaarloopje in het nummer ontwikkelde hij samen met zijn achterneef Evert Veerman (Jash). Naast met zijn collega-Cats, schreef hij samen met onder meer Marnec en Nail Che met wie hij ook tijdens zijn solocarrière is blijven samenwerken. Maar ook met andere artiesten onder wie Edward Reekers en Gerard Stellaard.

Veerman schreef meer nummers die hoog in de Top 40 terechtkwamen, zoals Don't waste your time (nummer 11), Let's dance (nummer 2, 18 weken in de Top 40), Let's go together (nummer 7) samen Jaap Schilder, en La diligence (nummer 11) samen met Arnold Mühren op een melodie van Jos Cleber.

Wat muziekstijl betreft ging er vooral in de beginjaren van The Cats een grote invloed op hem uit van The Drifters. Dit is vooral op de eerste elpees van de band herkenbaar[25] in de keuze van the covers die hij zong, zoals Vaya con Dios (1968, op single uitgebracht in 1972) en Save the last dance for me (1977). In zijn eigen werk is die invloed te herkennen in de versie van Let's dance die door Klaas Leyen en Wim Jongbloed werd geproduceerd en gearrangeerd (1973). In het algemeen zijn er echter allerlei invloeden te herkennen in zijn pennenvruchten, zoals uit de rockmuziek (Country woman uit 1971 en Linda uit 1973), rock-'n-roll (Come on girl uit 1972), funk (Second pair of eyes uit 1984) en countrymuziek (Conclusions uit 1972).

In zijn composities komt zijn voorliefde voor het gitaarspel naar voren, zoals in Don't waste your time, maar ook in Lonely walk (beide uit 1970), als enkele uit vele voorbeelden. Het laatste nummer is qua lengte (meer dan zes minuten), stijl en emotie een buitengewoon nummer van The Cats. Vrijwel alle nummers die hij schreef, zong hij ook zelf. Maar er waren ook uitzonderingen, zoals Why did you go (1971) dat hij samen met Jaap Schilder schreef en op Cats aglow door Arnold Mühren werd gezongen.

Singles uit zijn pen[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Met The Cats:
Where have I been wrong 1970 24-10-1970 1 14
Don't waste your time 1971 06-03-1971 11 5
Let's dance 1972 06-05-1972 2 18
Let's go together 1973 02-06-1973 7 7 geschreven met Jaap Schilder
La diligence 1983 22-01-1983 11 8 geschreven met Arnold Mühren op een melodie van Jos Cleber
Stay in my life 1983 10-09-1983 20 5 geschreven met Marnec
Second pair of eyes 1984 geschreven met Alan Parfitt
Als solozanger:
Rollin' on a river 1975 geschreven met Nail Che
Living to love you 1976 14-02-1976 tip8 - geschreven met Nail Che
A new tomorrow 1987 07-11-1987 25 4 geschreven met Alan Parfitt en Gerard Stellaard
Go on home 1988 19-11-1988 tip11 - Go on fool van Marion Black herschreven met Bruce Smith
Cry of freedom 1989 11-11-1989 32 3 geschreven met Bruce Smith op een melodie van Verdi
Song of the ocean 1996 Canção do mar van Amália Rodrigues herschreven met Bruce Smith

Zie ook[bewerken]

Referenties
  1. 1 Way Wind, the magazine, Piet Veerman en Melanie Jonknummer 31, juni 2012, pagina 30
  2. a b c d e f g h i j Michel Veerman en Johan Tol, One way wind: de geschiedenis van de palingsound, 1999, ISBN 9028814469, pag. 74-81
  3. Piet Veerman, schilderijen
  4. Jip Golsteijn, De Cats, een Hollands succesverhaal, oktober 1973, herdruk in 2008, ISBN 978-9030500414
  5. a b c Dick de Boer, Palingsound: 100 jaar muzikaal bloed in Volendam, 2006, ISBN 978-9058975157, pag. 13, 108 en 141
  6. a b c d e f g h i Muziekencyclopedie, Piet Veerman - biografoe
  7. Veronica, Story of the Cats, 1983 (documentaire)
  8. Dutch Charts, Sailin' home
  9. Nederlandse Top 40, Piet Veerman - Walking Together
  10. Dutch Charts, Piet Veerman (singles)
  11. Discogs, Piet Veerman
  12. Palingsound, Ereburger van Los Angeles, niet van Californië (zie ook zijn eigen website)
  13. Michel Veerman en Johan Tol, One way wind: de geschiedenis van de palingsound, 1999, ISBN 9028814469M
  14. RTV Noord-Holland, Piet Veerman heeft eigen tulp, 18 maart 2008
  15. NL Discografie, De Geiten - De Blusvereniging (Nederlandse liederenbank, Veronica)
  16. RTV LOVE, Kermis Clip Top 40
  17. Dutch Charts, When you walk in the room
  18. Muziekweb, Anny Schilder - Sentimientos "En mi viejo San Juan"
  19. Discografie Westenwind, eerste single, Iedere keer / Westenwind, Levenslijn (verzamelalbum), Levenslijn (album)
  20. Volendammer Top 1000, Groslijst, 2 duetten
  21. Tubantia, Dancing Bruins denkt aan vorige generaties, 26 april 2012
  22. Groot Waterland, Mell & Piet Veerman “Lovin’ Arms”, 29 augustus 2014
  23. a b c De Telegraaf, Nooit meer ’sailing home’…, 26 mei 2015
  24. Hollywoodhuizen, Nooit meer Sailing Home… Piet Veerman verkoopt met pijn in zijn hart zijn boot
  25. Trouw, 'Lea', Arbeidsvitaminen voor het leven, 28 juli 1994

Literatuur
  • Jip Golsteijn, De Cats, een Hollands succesverhaal, oktober 1973, herdruk in 2008, ISBN 978-9030500414
  • Michel Veerman en Johan Tol, One way wind: de geschiedenis van de palingsound, 1999, ISBN 9028814469
  • Johan Tol en Michel Veerman, Piet Veerman, the story of..., 2008, ISBN 978-9075717761

Externe links