Pieter De Crem

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Pieter De Crem
Pieter De Crem EDA conference 2014.jpg
Volledige naam Pieter Frans Norbert Jozef Raymond De Crem
Geboren Aalter, 22 juli 1962
Kieskring Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij CVP / CD&V
Minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid
Aangetreden 9 december 2018
Regering Michel II
Voorganger Jan Jambon
Functies
1995-heden Gemeenteraadslid Aalter
1995-heden Burgemeester Aalter
1995-2007 Volksvertegenwoordiger[1]
2003-2007 Fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers
2007-2014 Minister van Defensie
2013-2014 Vicepremier
2014-2018 Staatssecretaris van Buitenlandse Handel
2018-heden Minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Pieter Frans Norbert Jozef Raymond De Crem (Aalter, 22 juli 1962) is een Belgisch politicus van de CD&V.

Biografie[bewerken]

Studies[bewerken]

Pieter De Crem volgde humaniora in het Sint-Jan Berchmanscollege (Brussel). Aan de Katholieke Universiteit Leuven werd hij licentiaat in de Romaanse filologie en werd er lid van de K.V.H.C. Zuid-Oost-Vlaamse. Aan de Vrije Universiteit Brussel studeerde hij Internationaal en Europees recht. Na zijn studies ging hij in 1987 werken bij Roularta Media Group.

De Crem is polyglot en spreekt naast Nederlands ook Frans, Engels, Duits, Spaans, Italiaans en Portugees (basiskennis Russisch).[2]

Gemeentelijke politiek[bewerken]

Toen zijn vader Jan De Crem in 1994 na meer dan dertig jaar de burgemeesterssjerp van Aalter aflegde, werd hij opgevolgd door zijn zoon Pieter na diens eerste deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen. Bij de verkiezingen van 2000 werd zijn burgemeesterschap verlengd. Bij de verkiezingen van 2006 ging De Crem in kartel met de N-VA om het hoofd te bieden aan de verenigde oppositiepartijen aangevoerd door voormalig minister Jef Tavernier en wist hiermee 63,90 % van de Aalternaren te overtuigen (16 van de 25 zetels in de gemeenteraad). In 2007 werd De Crem minister en werd Patrick Hoste waarnemend burgemeester. Bij de verkiezingen van 2012 behaalde het oranje-gele kartel 64,56 % van de stemmen (19 zetels).[3]

De Crem ijverde voor de fusie van Aalter met buurgemeente Knesselare. Beide gemeenteraden keurden dit goed en de fusie trad in voege op 1 januari 2019. De nieuwe gemeente behield de naam Aalter en telde net geen 30.000 inwoners.[4] Bij de verkiezingen in 2018 won de kartellijst van CD&V en N-VA 57,3% van de stemmen. Als populairste politicus met 5056 voorkeurstemmen werd De Crem voorgedragen als burgemeester van de nieuwe fusiegemeente.[5]

Nationale politiek[bewerken]

Midden jaren tachtig werd De Crem opgemerkt door voormalig eerste minister Wilfried Martens en door minister van Defensie Leo Delcroix. In 1989 ging hij voor Martens werken als kabinetsattaché bevoegd voor de relaties met het parlement. In datzelfde jaar werd hij ook voorzitter van de jongerenafdeling van de toenmalige CVP in het arrondissement Gent-Eeklo (en bleef dit tot 1994). In 1992 werd hij kabinetsattaché van Leo Delcroix en van 1993 tot 1994 adviseur bij de Fabrieken der Gebroeders de Beukelaar.

Op 21 mei 1995 werd hij binnen het arrondissement Gent-Eeklo voor het eerst verkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Ondanks de verkiezingsnederlaag die de toenmalige CVP op 13 juni 1999 moest incasseren als gevolg van de dioxinecrisis, werd De Crem herverkozen. Ook bij de verkiezingen van 2003, 2007, 2010 en 2014 werd hij verkozen.

Met CD&V (sedert 2001 de nieuwe naam van CVP) werd hij op 18 mei 2003 herverkozen, maar nu - als gevolg van de herinrichting van de kiesomschrijvingen - voor de gehele provincie Oost-Vlaanderen. De Crem werd aangesteld als fractievoorzitter van de CD&V in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, wat hij bleef tot in december 2007.

Binnen de CD&V behoort De Crem tot de meer liberale rechtervleugel van de partij. Bij momenten genoot hij bij zijn tussenkomsten als fractieleider de steun van Vlaams Belang. Ook de cdH, de Franstalige christendemocraten, onder leiding van Melchior Wathelet, steunde de oppositie van De Crem.

Minister van Landsverdediging[bewerken]

Bij de vorming van de 'interim' regering-Verhofstadt III werd De Crem in december 2007 minister van Landsverdediging. Hij bleef dit ook in de Regering-Leterme I, de Regering-Van Rompuy, de Regering-Leterme II en de Regering-Di Rupo. Vanaf maart 2013 was hij vicepremier. Hij bleef minister van Defensie tot in oktober 2014.

Onder De Crem werd de inzet van het Belgische leger bij internationale operaties vergroot. Begin 2009 namen ruim 1200 Belgische militairen deel aan internationale operaties, een verhoging met de helft in vergelijking met het gemiddelde van de voorgaande vijf jaar. België stuurde eerst vier en vanaf september 2009 zes F-16's naar de vliegbasis in Kandahar. De Crem wilde, hierin gesteund door verschillende internationale rapporten, de klemtoon van de Belgische bijkomende inzet vooral vestigen op de opleiding van de Afghaanse politie en leger en stuurt twee OMLT-opleidingsteams naar Kunduz. De VN-opdracht in Libanon werd met een jaar verlengd.

Op 21 oktober 2009 kreeg De Crem groen licht van de regering om zijn transformatieplan[6] uit te voeren. Het plan-De Crem, dat initieel op weerstand stuitte van de vakorganisaties, voltooide onafgewerkte hervormingen uit eerdere legislaturen. Het personeelseffectief van Defensie daalde tegen 2012 tot 34.000 manschappen en 23 kazernes moesten sluiten. Het materieel en het personeel werden gehergroepeerd tot voltallige, operationeel inzetbare eenheden. Het contingent moest dalen om de uitgaven voor personeel terug in balans te brengen.

Wanneer de Arabische Lente Libië bereikte, trad Moammar al-Qadhafi hardhandig op tegen de eigen bevolking. Een internationale reactie kwam er van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties met resolutie 1970 en resolutie 1973. Op aansturen van De Crem besliste de Belgische regering van lopende zaken op 21 maart 2011 om deel te nemen aan de internationale coalitie met zes F-16-jachtvliegtuigen en een mijnenjager.[7]

Op 8 januari 2013 kreeg De Crem het "Grote Kruis met Ster en Grootlint van de Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland" uit handen van ambassadeur Eckart Cuntz, die hem als polyglot "de perfecte Europeaan" noemde. Met de onderscheiding werd de bilaterale samenwerking tussen de Belgische en Duitse legers in de kijker gezet.[8]

Op voorstel van De Crem gaf het kernkabinet op 15 januari 2013 groen licht voor een militaire steun aan de Franse militaire operatie Serval in Mali. België zette een detachement in van 75 militairen, twee C-130 transportvliegtuigen en twee helikopters van het type Agusta A109 voor medische evacuaties.[9]

Op internationaal vlak was De Crem een van de Belgische vertegenwoordigers binnen de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE). Hij werd vaak getipt als nieuwe secretaris-generaal van de NAVO in opvolging van Anders Fogh Rasmussen. Een zogenaamd geheim bezoek aan Washington eind 2013 voedde deze speculaties en diplomatieke bronnen vermeldden hem lang als grootste kanshebber. Op 28 maart 2014 steunde de North-Atlantic Council (NAC) echter onverwacht de gewezen Noorse socialistische premier Jens Stoltenberg, die door Duitsland werd voorgedragen.

Na een officiële vraag van de Verenigde Staten aan België, gaven de federale regering en de Kamer in september 2014 hun goedkeuring voor de Belgische deelname aan de internationale coalitie tegen de terreurorganisatie Islamitische Staat. De Belgische Defensie leverde een detachement bestaande uit 120 militairen en zes F-16-gevechtstoestellen, dat zal opereren vanuit Jordanië. Dit land maakte zelf ook deel uit van de internationale militaire coalitie.[10]

In 2014 kwam er een einde aan zijn mandaat als minister van Defensie. In de regering-Michel I werd hij niet langer als minister naar voren geschoven, maar moest hij zich tevredenstellen met een rol als staatssecretaris.

Staatssecretaris voor Buitenlandse Handel[bewerken]

Op 11 oktober 2014 legde Pieter De Crem de eed af als staatssecretaris voor Buitenlandse Handel in de regering-Michel I. Zijn beleid streeft naar het versterken van het globale marktaandeel van de Belgische bedrijven in de wereldeconomie aan de hand van het "Business To Government" principe. Het belangrijkste instrument hierin vormen de economische missies naar bestemmingen wereldwijd, waarbij hij de knowhow van de Belgische bedrijven in de kijker zet of België aanprijst als investeringsbestemming bij uitstek. Van 2017 tot begin december 2018 was Pieter De Crem ook Speciaal Gezant van de Federale Regering voor het onderzoeksproject MYRRHA, verbonden aan het Studiecentrum voor Kernenergie SCK.[11]

In 2016 volgde hij een zesweekse cursus aan de Harvard Business School.[12] Hij lag onder vuur omdat hij ging studeren tijdens het werkjaar waardoor zijn functie overbodig leek, omdat buitenlandse handel sinds de federalisering grotendeels een gewestelijke bevoegdheid is geworden.[13][14][15]

Minister van Binnenlandse Zaken[bewerken]

Na de val van de Regering-Michel I en het vertrek van N-VA uit de regering, werd De Crem op 9 december 2018 minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid, in de Regering-Michel II.

De Crem zal in 2019 opnieuw de Oost-Vlaamse lijst trekken voor CD&V.[16]

Opvallende parlementaire initiatieven[bewerken]

Narekenen van verkiezingsprogramma's[bewerken]

Oppositielid De Crem diende op 9 september 1999[17] een wetsvoorstel in dat de politieke partijen wou verplichten de financiële impact van de aan de kiezer voorgestelde partijprogramma's te laten narekenen door de diensten van het Rekenhof. Na een discussie in de Kamer werd het voorstel op 30 mei 2002 weggestemd door de toenmalige paars-groene regeringspartijen.

Brussel-Halle-Vilvoorde[bewerken]

Sedert jaar en dag vormde de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde een bron van communautaire problemen in België. Omdat de toen geldende regeling in strijd was met de Grondwet, vormden de Vlaamse partijen een front dat zou streven naar een onverwijlde splitsing van de bestaande kieskring in kieskringen die overeenkomen met de taalgrenzen. In deze zin diende De Crem samen met Rik Daems (VLD), Dirk Van der Maelen (sp.a), Patrick De Groote (N-VA) en Koen T'Sijen (spirit) op 13 oktober 2004 een wetsvoorstel in.

De Franstalige partijen eisten zware compensaties en dreigden met de alarmbelprocedure. Hierop vroeg De Crem de Raad van State om advies en die stelde dat de geldende regeling ongrondwettelijk was. Op basis van dit advies diende De Crem op 26 mei 2005 een nieuw wetsvoorstel in samen met Dirk Claes, Simonne Creyf, Patrick De Groote, Carl Devlies, Katrien Schryvers, Herman Van Rompuy, Mark Verhaegen en Servais Verherstraeten. Het wetsvoorstel werd niet aangenomen, maar het Arbitragehof stelde wel dat ten laatste tegen 18 mei 2007 een oplossing gevonden moest zijn, maar pas met het Vlinderakkoord van 2011 werd er een akkoord bereikt.

Uitspraken Iraanse president[bewerken]

Op 26 oktober 2005 kwam de president van Iran, Mahmoud Ahmadinejad, in het nieuws met de uitspraak "dat Israël van de kaart moet worden geveegd". Deze uitspraak liet Ahmadinejad op 14 december 2005 volgen door de bewering dat de Holocaust slechts een mythe was en Israël een te verwijderen tumor. Als reactie op de eerste uitspraak stelde de CD&V-fractie bij monde van De Crem op 29 november een resolutie voor waarin de uitspraken van de Iraanse president met klem werden veroordeeld. Na behandeling in de betreffende parlementaire commissie nam de Kamer van Volksvertegenwoordigers op 27 april 2006 unaniem een resolutie aan die de uitspraken van de Iraanse president veroordeelde.

Privé[bewerken]

De Crem is gehuwd en heeft drie kinderen.

Eretekens[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • Hoewel hij minister van Landsverdediging was, heeft De Crem nooit legerdienst gedaan. Hij kreeg vrijstelling omwille van medische redenen.
  • Door het feit dat de vader van De Crem jarenlang burgemeester was en De Crem hem ook opvolgde staat het gemeentehuis in Aalter in de volksmond bekend als 'het Cremlin'.
  • In de pers wordt hij soms Crembo genoemd. Hij kreeg deze bijnaam tijdens zijn oppositieperiode omwille van de verbetenheid waarmee hij defensieminister Flahaut in het parlement meermaals de mantel uitveegde. Later, toen hij zelf defensieminister werd, gebruikte de socialistische (sp.a) en groene (Groen!) oppositie de bijnaam veelvuldig om zijn, vermeende, oorlogszucht te onderstrepen nadat hij de Belgische troependeelname aan de Afghanistanoperatie ISAF verdubbelde.[19][20][21][22]

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Jan De Crem
Burgemeester van Aalter
1995-heden
Voorganger:
André Flahaut
Minister van Defensie
2007-2014
Opvolger:
Steven Vandeput
Voorganger:
Didier Reynders
Staatssecretaris en minister van Buitenlandse Handel
2014-2018
Opvolger:
Kris Peeters
Voorganger:
Jan Jambon
Minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid
2018-heden
Partijvoorzitters:August de Schryver · François-Xavier van der Straten-Waillet · Théo Lefèvre · Jos De Saeger · Robert Vandekerckhove · Wilfried Martens · Leo Tindemans · Frank Swaelen · Herman Van Rompuy · Johan Van Hecke · Marc Van Peel · Stefaan De Clerck · Yves Leterme · Jo Vandeurzen · Marianne Thyssen · Wouter Beke
Premiers na 1945:Gaston Eyskens · Jean Duvieusart (PSC) · Joseph Pholien (PSC) · Jean Van Houtte · Théo Lefèvre · Pierre Harmel (PSC) · Paul Vanden Boeynants (PSC) · Leo Tindemans · Wilfried Martens · Mark Eyskens · Jean-Luc Dehaene · Yves Leterme · Herman Van Rompuy
Vlaamse ministers-presidenten:Gaston Geens · Luc Van den Brande · Yves Leterme · Kris Peeters
Fractievoorzitters:Kamer: Servais Verherstraeten · Senaat: Sabine de Bethune · Vlaams Parlement: Peter Van Rompuy · Brussels Hoofdstedelijk Parlement: Paul Delva · Europees Parlement: Ivo Belet (voor de EVP)
Ministers en staatssecretarissen:Federale regering: Kris Peeters · Koen Geens · Pieter De Crem
Vlaamse regering: Hilde Crevits · Jo Vandeurzen · Koen Van den Heuvel
Brusselse Hoofdstedelijke Regering: Bianca Debaets
Voorgangers:Katholieke Partij · Christene Volkspartij · Katholiek Verbond van België · Katholieke Vlaamse Volkspartij (KVV) · Katholiek Blok · Christelijke Volkspartij (CVP)
Nevenorganisaties:JONGCD&V · Vrouw & Maatschappij · CD&V-senioren · CEDER
Zusterpartijen:Centre démocrate humaniste (cdH) · Christlich Soziale Partei (CSP) · Europese Volkspartij (EVP) · Christendemocratische Internationale (CDI)
Standen:Beweging.net · Unie van Zelfstandige Ondernemers (UNIZO) · Boerenbond
Christelijke zuil:Katholieke Kerk in België · Algemeen Christelijk Vakverbond (ACV) · Christelijke Mutualiteiten (CM) · Verbond van Kristelijke Werkgevers en Kaderleden (VKW) · Kristelijke Arbeidersjongeren (KAJ) · Kristelijke Arbeiders Vrouwenbeweging (KAV) · Kristelijke Werknemersbeweging (KWB) · Open, Kristelijk, Respectvol en Actief (OKRA) · Familiehulp · Wit-Gele Kruis · Caritas · Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs (VSKO) · Vlaams Verbond van Katholieke Hogescholen (VVKHO) · Scouts en Gidsen Vlaanderen · Chiro · Katholieke Studerende Jeugd - Katholieke Studenten Actie - Vrouwelijke Katholieke Studerende Jeugd (KSJ-KSA-VKSJ) · Katholieke Landelijke Jeugd (KLJ) · Landelijke Gilden · Katholiek Vormingswerk van Landelijke Vrouwen (KVLV) · Sporta · Davidsfonds · Pasar · Wereldsolidariteit (WS) · Broederlijk Delen · Groep Arco