Pieter Waterdrinker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pieter Waterdrinker
foto: Julia Klotchkova
foto: Julia Klotchkova
Algemene informatie
Volledige naam Pieter Waterdrinker
Geboren 1961, Haarlem
Land Vlag van Nederland Nederland
Beroep Auteur, journalist
Werk
Jaren actief 1998 - heden
Uitgeverij De Arbeiderspers/Prometheus/Nijgh&Van Ditmar
Dbnl-profiel
[dode link] Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Pieter Waterdrinker, (Haarlem, 1961), is een Nederlandse schrijver en journalist .[1] Waterdrinker is geboren als Pieter Arie Johannes van der Sloot, Waterdrinker is de achternaam van zijn moeder die hij later officieel aannam.

Biografie[bewerken]

Waterdrinker groeide op in een familiehotel in Zandvoort. Hij studeerde Russisch, Frans en Nederlands Recht aan de Universiteit van Amsterdam, woonde daarna lange tijd op de Canarische Eilanden en werkte als journalist voor onder meer De Telegraaf, de VPRO en Vrij Nederland. In 1996 vestigde de auteur zich in Rusland, waar hij in hoog tempo onder de achternaam van zijn moeder zijn boeken begon te publiceren die opvielen door de on-Nederlandse thematiek en toon.

Waterdrinker woont al twintig jaar samen met de Russische filologe en kookboekenschrijfster Julia Klotchkova, afwisselend in Moskou en Sint-Petersburg.

Affaire-Waterdrinker[bewerken]

Rondom zijn debuutroman Danslessen ontstond een rel toen de toenmalige Zandvoortse burgemeester besloot een klacht in te dienen wegens smaad en antisemitisme. Het Openbaar Ministerie ging vervolgens over tot vervolging. Waterdrinker werd na veroordeling door de politierechter bij het gerechtshof in Amsterdam vrijgesproken;[2] De Hoge Raad liet het arrest van het hof in stand.[3]

De zaak is inmiddels - samen met het fameuze "Ezelproces" rondom Gerard Reve en de "Katholiekenaffaire" van W.F. Hermans - een cause célèbre in de Nederlandse juridische literatuur. De uitkomst van de Katholiekenaffaire, dat de uitingen van romanpersonages niet voor rekening van de auteur kunnen komen, werd 'bevestigd' door de uitkomst van de 'affaire-Waterdrinker'.

Thematiek[bewerken]

Veel van Waterdrinkers boeken zijn lovend ontvangen. Een belangrijk thema in zijn romans is de onmogelijkheid van de liefde, het falen van de mens in het bereiken van het geluk. Of, zoals het Vlaamse tijdschrift Ons Erfdeel het omschreef: "de 'hardcore' van de menselijke ziel". Inmiddels is zijn werk in het Engels, Duits en Russisch vertaald en zijn de internationale filmrechten voor zijn roman Duitse bruiloft verkocht.

In februari 2010 verscheen Waterdrinkers zevende boek De dood van Mila Burger, een roman over een Russische vrouw die na tien jaar verblijf in Holland voor het eerst terugkeert naar haar vaderland. Op basis van deze roman wordt nu een opera gemaakt. Lenins Balsem werd genomineerd voor zowel de Halewijnprijs als de Libris Literatuur Prijs. In april 2014 verscheen Waterdrinkers negende boek De Correspondent, een literaire autobiografie, die wederom alom lovend werd ontvangen.

Waterdrinker gold lange tijd als een 'writer's writer', een schrijver die slechts gewaardeerd wordt door andere schrijvers maar zonder succes blijft onder het grote publiek. Nu wordt Waterdrinker echter zowel nationaal als internationaal geprezen. Hij werd genomineerd voor de Literatuurpijs Gerard Walschap, de Bob den Uyl-prijs, de Librisprijs, alsook voor de prestigieuze Engelstalige International IMPAC Dublin Literary Award 2011.

Bibliografie[bewerken]

Fictie
  • Danslessen (1998)
  • Liebmans ring (2001)
  • Een Hollandse romance (2003)
  • Duitse bruiloft (2005)
  • Montagne Russe (oktober 2007)[4]
  • De Dood van Mila Burger (februari 2010)
  • Lenins balsem (februari 2013)
  • Poubelle (2016)
Non-fictie
  • Kaviaar en ander leed (2000)
Half-fictie