Pieter van Empelen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pieter van Empelen
Don Quishocking (1974)Van Empelen tweede van links
Don Quishocking (1974)
Van Empelen tweede van links
Algemene informatie
Geboren 10 juni 1943
Geboorteplaats Jutphaas
Overleden 3 september 2017
Overlijdensplaats Amsterdam
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Beroep pianist, museumorganisator
Act(s) Don Quishocking
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Pieter van Empelen (Jutphaas, 10 juni 1943Amsterdam, 3 september 2017) was een Nederlands pianist, componist, tekstschrijver, regisseur en adviseur en reorganisator van musea.

Biografie[bewerken]

Van Empelen was een zoon van scheikundig ingenieur P.J.M. van Empelen en E.G.P. Bal. Hij groeide op in Weert en bezocht aldaar het bisschoppelijk college.

Hij studeerde in eerste instantie elektrotechniek aan de Technische Universiteit Eindhoven. Om zijn studie te bekostigen werkte hij aan een balletschool. De militaire dienstplicht stond ook in het teken van de muziek. Hij ging daarin verder met een studie aan de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar, waar hij later ook docent werd. In zijn studietijd begon hij bij cabaretgroep Don Quishocking, een concurrent van het cabaret van Ivo de Wijs en Neerlands Hoop In Bange Dagen. Zij (Jacques Klöters, George en Anke Groot, Fred Florusse en Van Empelen) werden bekend na het winnen van Camaretten in 1968. Hij was bijvoorbeeld verantwoordelijk voor de muziek bij liedjes als De oude school (tekst: Willem Wilmink; Louis Davidsprijs 1974 van Conamus) en Opa's honderdste verjaardag. Van Empelen verliet de groep, omdat ze onder haar eigen succes leek te bezwijken. Bij latere reünies was Van Empelen wel weer van de partij. In 1975 regisseerde hij het noordelijk cabaretgezelschap Tweeter. In 1980 regisseerde hij de voorstelling Zonder twijfel van Cabaret Nar met Youp van 't Hek, Hans van Gelder en Aletta de Nes, een jaar later deed hij Man vermist, dat steeds meer op een soloprogramma van Van 't Hek ging lijken. In 1986 regisseerde hij Van 't Hek nog een keer in Tunnel zonder vluchtstrook; Ton Scherpenzeel is dan de pianist. In 1987 is hij de regisseur van de voorstelling Ragnarok van theatergezelschap Perspekt. Een jaar later is zijn rol verder beperkt; hij adviseerde Morsige Types met Rob Kamphues, daarna De Berini's.

In 1975 was hij betrokken bij het Werfmuseum (Werf 't Kromhout) aan de Hoogte Kadijk in Amsterdam. Hij werd vlak daarna directeur van het Maritiem Museum Rotterdam, een logische stap: hij was liefhebber van alles dat voer. Hij bezat destijds een Deens houten kustvaardertje. Hij schijnt daarvoor niet gesolliciteerd te hebben, maar kwam direct met plannen voor de toekomst van het museum. Hij loodste het museum ondanks zijn eigen protesten naar het gebouw aan de Leuvehaven, waar hij samen met architect Wim Quist een sober museum liet neerzetten voor 20 miljoen gulden. Hij kreeg voor zijn betrokkenheid bij de stad Rotterdam in 1986 de Ketelbinkieprijs van die stad. Het museum was nauwelijks geopend of Van Empelen vertrok; hij ging aan zijn boot werken. Na die tijd was hij betrokken bij de bouw van het Cobra Museum in Amstelveen en de Hermitage Amsterdam, beide binnen de afgesproken tijd en budget, [1] en bij reorganisaties van het Stadsmuseum in IJsselstein en NDSM Herleeft.

Hij overleed op 3 september 2017 aan een hersenvliesontsteking.

  1. NRC weekend dd. 9/10 september 2017, Een muzikaal leider die museumdirecteur werd, pag. O&D12