Pietro Annigoni

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pietro Annigoni
Pietro Annigoni (rechts)
Pietro Annigoni (rechts)
Persoonsgegevens
Volledige naam Pietro Annigoni
Geboren 7 juni 1910
Overleden 29 oktober 1988
Geboorteland Italië
Beroep(en) schilder, tekenaar, graficus en beeldhouwer
RKD-profiel
Website
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Pietro Annigoni (Milaan, 7 juni 1910 - Florence, 29 oktober 1988) was een Italiaanse schilder, tekenaar, graficus en beeldhouwer.

Leven en werk[bewerken]

Annigoni werd in 1910 in Milaan geboren. Hij kreeg zijn opleiding tot schilder van Felice Carena, tot beeldhouwer van Giuseppe Graziosi en tot graficus van Celestino Celestini. Hij vestigde zich in 1925 in Florence, maar was ook buiten Italië werkzaam in verschillende landen zoals Oostenrijk, Duitsland, Engeland, Spanje, de Verenigde Staten, India, Zuid-Afrika en Iran. Hij maakte naam als portretschilder van bekende persoonlijkheden. Zo maakte hij in 1955 het statieportret van koningin Elizabeth. Twee jaren later maakte hij een portret van haar zus Margaret. Andere bekende portretten van hem zijn van de presidenten John F. Kennedy en Lyndon B. Johnson van de Verenigde Staten en van Paus Johannes XXIII. Hij portretteerde eveneens de Engelse ballerina Dame Margot Fonteyn en balletdanser Rudolph Nureyev. Daarnaast is Annigoni ook bekend geworden als frescoschilder van religieuze motieven. In zijn werk zijn de invloeden van de Italiaanse renaissance zeer herkenbaar. De Amerikaanse kunstschilderes en schrijfster Dawn Cookson kreeg van Annigoni, toen zij hem in Engeland ontmoette, aanwijzingen om schilderen en vooral tekenen te leren aan de Academie van Perugia. Dit deed zij gedurende twee jaar. Zij won het vertrouwen van de Italiaanse meester en schreef een boek over hem en wat zij meemaakte in het zeer strikte privéleven van de Florentijnse kunstschilder. Hiervan was bekend was dat hij de 'oude' technieken van ei-tempera toepaste, door hem zelf bereid. Dat wil zeggen dat hij de verfpoeder mengde met eigeel, die de functie van lijnolie vervulde. Deze olieverf vormde een solider ondergrond, die minder snel ging craquelleren of nadonkeren. Hieruit bleek ook hoezeer Annigoni met zijn techniek en manier van werken vasthield aan de renaissance.

Bibliografie[bewerken]

  • McGrandle, Leith Europe, the quest for unity, uitg. Ranelagh, Londen, 1975 (met etsen van Annigoni)
  • Pietro Annigoni: a retrospective exhibition, uitg. 1969 Brooklyn Museum (catalogus)
  • Annigoni, Pietro Celestino Celestini: incisore e pittore, uitg. Olschki, Florence, 1964
  • Rasmo, Pietro Annigoni, uitg. Edam, Florence, 1961
  • Cammell, Charles Richard Pietro Annigoni, 2e druk Londen 1958, 1e druk 1954
  • Cammell, Charles Richard Memoirs of Annigoni, uitg. Wingate, Londen, 1956, 2 druk

Externe link[bewerken]