Pitaja
| Pitaya | ||||
|---|---|---|---|---|
| ||||
Pitaja's van de soort Hylocereus undatus
| ||||
| Alternatieve naam | Drakenfruit | |||
| Energie | 240kJ/100gr | |||
| ||||
De pitaja (ook wel bekend als pitahaya of drakenvrucht) is de vrucht van verschillende cactussoorten, vooral van de geslachten Hylocereus en Selenicereus. Deze planten komen van nature voor in Mexico, Midden-Amerika en Zuid-Amerika. Tegenwoordig worden ze ook gekweekt in Zuidoost-Azië in landen als Indonesië, Maleisië, Vietnam, Thailand, Filipijnen en het zuidoosten van China en Taiwan.
Soorten[bewerken | brontekst bewerken]
Er zijn drie soorten pitaja's die op commerciële basis worden gekweekt voor hun vruchten:
- Hylocereus undatus met wit vruchtvlees en een rozerode schil
- Selenicereus costaricensis met roze vruchtvlees en een rozerode schil
- Selenicereus megalanthus met wit vruchtvlees en een gele schil
De pitaja's met roze schil hebben relatief weinig aroma. Dit komt doordat de vruchten over het algemeen te vroeg worden geoogst in de landen van herkomst en de vrucht niet narijpt zoals bij bananen. De gele pitaja uit Colombia daarentegen smaakt altijd zoet. De smaak doet enigszins aan kiwi denken. De pitaja's kunnen worden doorgesneden en uitgelepeld. Ook kan de vrucht worden afgepeld en naargelang worden gegeten. De zaden kunnen worden meegegeten. De zaden worden door velen juist geapprecieerd bij het nuttigen van de vrucht.
Hylocereus undatus
Hylocereus undatus
Selenicereus costaricensis
Selenicereus megalanthus
Pitaja's op de markt
Opengesneden pitaja's van de soorten Selenicereus costaricensis en Selenicereus megalanthus
Voedingswaarde[bewerken | brontekst bewerken]
Voedingswaarde per 100 gram:
- 240 kJ (57 kcal)
- 16 g koolhydraten
- 0 g vet
- 0 g eiwit
- 8,8 mg calcium
- 0,65 mg ijzer
- 0,045 mg vitamine B1
- 9 mg vitamine C
- 0,9 g vezels[1]
| Bronnen, noten en/of referenties |
