Plantairflexie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Beschrijving van bewegingen in de anatomie
In frontaal vlak: Abductie - Adductie
Lateroflexie
In sagittaal vlak: Flexie - Extensie
Anteflexie - Retroflexie
Plantairflexie/Palmairflexie - Dorsaalflexie
In transversaal vlak: Endorotatie - Exorotatie
Bewegingen van de schoudergordel: Protractie - Retractie
Elevatie - Depressie
Laterorotatie - Mediorotatie
Overig: Pronatie - Supinatie
Eversie - Inversie
Radiaalabductie - Ulnairabductie
Circumductie

De term plantairflexie of plantaire flexie is één van de termen die binnen de Functionele Anatomie gebruikt wordt om een beweging in een gewricht te beschrijven. Deze termen zijn, als onderdeel van de zogenaamde descriptieve termen, onderdeel van de internationaal aanvaarde Nomenclatuur van de anatomie.

De term plantairflexie wordt specifiek gebruikt in het enkelgewricht. Men spreekt van plantairflexie wanneer vanuit de neutrale uitgangshouding (de anatomische houding) de voet in het enkelgewricht gestrekt wordt, oftewel neerwaarts wordt bewogen.

Het tegenovergestelde van plantairflexie is dorsaalflexie. In plaats van deze termen worden ook wel de termen flexie (buiging) en extensie (strekking) gebruikt.