Plutonium-238

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Plutonium-238
Plutonium(IV)oxide-pellet. Het gloeien is afkomstig van het radioactief verval van plutonium-238.
Plutonium(IV)oxide-pellet. Het gloeien is afkomstig van het radioactief verval van plutonium-238.
Algemeen
Element plutonium (Pu)
Nuclide 238Pu
Aantal protonen 94
Aantal neutronen 144
Nuclidische gegevens
Nuclidenmassa 238,049559894 u
Spin 0+
Bindingsenergie 7,568354 MeV
Massa-overschot 46,164745 MeV
Vervalgegevens
Halveringstijd 87,84 jaar
Isotopen van plutonium
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde
Natuurkunde

Plutonium-238 of 238Pu is een onstabiele radioactieve isotoop van plutonium, een actinide. De isotoop komt van nature niet op Aarde voor. Plutonium-238 is een krachtige alfastraler en wordt als zodanig gebruikt als energiebron.

Vorming[bewerken]

Plutonium-238 kan ontstaan door radioactief verval van uranium-238, neptunium-238, americium-238 of curium-242. Het werd in 1941 voor het eerst synthetisch bereid door Glenn Seaborg en diens medewerkers door het bombarderen van uranium-238-kernen met deuterium. Bij deze kernreactie ontstaat in eerste instantie neptunium-238, dat vervalt tot plutonium-238.

Radioactief verval[bewerken]

Plutonium-238 bezit een halveringstijd van 87,84 jaar. Het vervalt vrijwel volledig onder uitzending van alfastraling naar de radio-isotoop uranium-234:

De vervalenergie hiervan bedraagt 5,5932 MeV. Plutonium-238 kan ook vervallen door kernsplijting tot andere radioactieve isotopen (onder andere kwik-206 en lood-180), maar dit verval is verwaarloosbaar.

Toepassingen[bewerken]

Plutonium-238 wordt toegepast als energiebron voor ruimtesondes, waaronder bij de sonde New Horizons. De hitte als gevolg van radioactief verval van de radio-isotoop wordt via het Seebeck-effect in elektriciteit omgezet. Dit proces kan plaatsgrijpen in een thermo-elektrische radio-isotopengenerator.