Polaire ordinatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Polaire ordinatie (PO), Bray-Curtis ordinatie of Wisconsin ordinatie is een eenvoudige techniek om de ordinatie te visualiseren en kan eventueel met de hand worden uitgevoerd. Polaire ordinatie wordt uitgevoerd op grond van een matrix met distanties tussen de objecten.[1]

Procedure[bewerken | brontekst bewerken]

Uitgaande van de distantiematrix voor de objecten begint de ordinatie met de keuze van twee objecten als referentiepunten voor de eerste ordinatie-as. Deze twee objecten worden gekozen op grond van hun grote onderlinge distantie. De plaats van de overige objecten op deze as wordt berekend met de distanties ten opzichte van beide referentiepunten. Op deze eerste as worden twee dicht bij elkaar liggende objecten met desondanks grote distantie gezocht als referentiepunten voor de volgende as.

Toepassingen[bewerken | brontekst bewerken]

Polaire ordinatie is veel toegepast bij vegetatiekundig onderzoek. Het is meestal zinvol slechts enkele assen te berekenen. Deze assen blijken vaak in verband te brengen met milieufactoren. Op deze manier wordt de soortensamenstelling van de vegetatie indirect in verband gebracht met de standplaatsfactoren.

Verder is polaire ordinatie is toegepast in de ecologie van levensgemeenschappen.

Andere indirecte ordinatietechnieken op basis van een distantiematrix zijn principal coordinates analysis (PCoA), ook "metric multidimensional scaling" en nonmetric multidimensional scaling (NMDS) genoemd.