Progressief christendom

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Progressief christendom is een (grotendeels ongeorganiseerde) beweging binnen het christendom, vergelijkbaar met de beweging die ook wel postevangelicalisme of neo-evangelicalisme wordt genoemd. Het kenmerkt zich door een zoekende houding van geloven, hoewel meestal aan een aantal belangrijke dogma's (zoals de opstanding van Christus) wordt vastgehouden. Het presenteert zichzelf vaak als een 'derde weg' tussen vrijzinnigheid en conservatisme in. Binnen deze beweging is een grote diversiteit, zodat het niet op enkele punten is vast te pinnen.[bron?]

Aanhangers laten zich inspireren door de christelijke traditie, wetenschappelijke bevindingen, postmoderne filosofie en sociale gerechtigheid, zoals gelijke rechten voor vrouwen en mannen, homo's en hetero's, zwarten en witten, enzovoorts, in de maatschappij en in de kerk. Men streeft naar inclusiviteit, diversiteit, gerechtigheid, barmhartigheid, duurzaamheid.[1] De middengroep van de Protestantse Kerk in Nederland is verwant aan het progressieve christendom in Nederland, alsmede de linkerflank van de kleine gereformeerde en evangelische kerken.[bron?]

Bekende internationale vertegenwoordigers[bewerken]

  • Shane Claiborne
  • Peter Enns
  • Rachel Held Evans
  • Stanley Hauerwas
  • Alan Hirsch
  • Brian McLaren
  • Jürgen Moltmann


Bekende vertegenwoordigers in Nederland[bewerken]


Externe links[bewerken]