Purperstuithoningzuiger

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Purperstuithoningzuiger
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Purple-rumped Sunbird (Leptocoma zeylonica)- Male on Kapok (Ceiba pentandra) in Kolkata W IMG 3934.jpg
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Aves (Vogels)
Orde:Passeriformes (Zangvogels)
Superfamilie:Passeroidea
Familie:Nectariniidae (Honingzuigers)
Geslacht:Leptocoma
Soort
Leptocoma zeylonica
(Linnaeus, 1766)
Afbeeldingen Purperstuithoningzuiger op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Purperstuithoningzuiger op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De purperstuithoningzuiger (Leptocoma zeylonica; synoniem: Nectarinia zeylonica) is een soort honingzuiger.

Kenmerken[bewerken]

De purperstuithoningzuiger is ongeveer 10 cm lang en weegt 7 tot 11 gram. Hij heeft een dunne naar beneden gebogen snavel en een buisvormige tong met een borstelvormig uiteinde om nectar meer op te zuigen. Mannetje en vrouwtje zijn onderling verschillend.

Het mannetje van de purperstuithoningzuiger is van boven donker kastanjebruin met een blauw-groene glans. De kopkap is glanzend groen en ook op de schouder komt dit glanzende groen terug. Op de keel zit een violetkleurige vlek, ook weer met een metaalglans, met daaronder op de borst een brede kastanjekleurige rand. Daaronder op de borst en de buik is het mannetje citroengeel. De stuit en bovenstaartdekveren zijn ook weer violetkleurig ("purper", van daar de naam).

Het vrouwtje is niet opvallend gekleurd. Zij is bruin van boven, heeft een smalle lichte wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. Zij heeft een duidelijke gele vlek op de buik die naar de flanken en de keel toe weer tot vuilwit verbleekt. De bovendelen zijn relatief donker; hiermee onderscheidt ze zich van andere honingzuigervrouwtjes.[2]

Leefwijze[bewerken]

Zoals andere honingzuigers voeden ze zich hoofdzakelijk op nectar, hoewel ze ook op insecten foerageren, vooral als ze jongen hebben. Ze hebben een snelle, directe vlucht en kunnen net als een kolibrie in de lucht op één plek blijven fladderen om nectar uit een bloem te halen. Meestal strijken ze onder aan de bloem neer om bij de nectar de komen.

Gedrag[bewerken]

De purperstuithoningzuiger broedt het hele jaar door en kan twee broedsels grootbrengen. Het nest bestaat uit fijne plantenvezels, spinnenwebben en is aan de buitenkant bedekt met korstmossen, stukjes schors en zaadpluis. Het nest wordt gebouwd door het vrouwtje, waarbij het mannetje haar soms al vliegend vergezelt. Soms wordt het nest gebouwd dicht bij woningen, onder open portieken.[3][4][5]

Verspreiding[bewerken]

De purperstuithoningzuiger is endemisch voor het Indiase subcontinent. De vogel komt voor Zuid- India , Sri Lanka en Bangladesh (zie kaartje). Er zijn twee ondersoorten:[6]

Deze soort is leeft in diverse biotopen, open bossen, cultuurland, ondergroei maar is meestal afwezig in dichte bossen.

Status[bewerken]

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. De vogel is algemeen en er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om deze redenen staat deze honingzuiger als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]