Quirinus Harder

Quirinus Johan Harder (Rotterdam, 13 januari 1801 – Vlissingen, 21 oktober 1880 was een Nederlands architect.^[1]

Hij was zoon van Helena Elizabeth van Loon en Johan Friedrik Harder. Hijzelf trouwde in 1830 met Sara Johanna van de Sande; hij was toen employé bij de marine.^[2]

Harder werd in 1854 vanuit de functie tekenaar 1e klasse aan de Rijkswerf in Vlissingen (hij was daar minstens vanaf de vroege jaren dertig werkzaam) benoemd tot bouwkundige bij het loodswezen, kust- en oeververlichtingen, zeemerken. De dienst viel onder het Departement van Marine.^[3] In 1860 werd hij benoemd tot ridder in de Orde van de Eikenkroon. Hij was (hoofd)constructeur van de bouwkundige dienst van het loodswezen. Harder heeft in opdracht van het Rijk diverse vuurtorens ontworpen. Harder ontwierp vuurtorens uit gietijzer, dat als constructiemateriaal in het midden van de negentiende eeuw nieuw was. Het gebruik van gietijzer voor vuurtorens begon in Groot-Brittannië. Waarschijnlijk heeft Harder tijdens een studiereis hiermee kennisgemaakt.

Hij werkte jaren samen met zijn assistent Adrianus Cornelis van Loo (1834-1911), die hem na zijn overlijden opvolgde in zijn functie.