REO Speedwagon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
REO Speedwagon
Live tijdens een optreden in 2008
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1967 - heden
Oorsprong Champaign, Illinois
Verenigde Staten Vlag van de Verenigde Staten
Genre(s) hardrock, softrock, arenarock
Label(s) Epic
Speedwagon recordings
Sony/Legacy
Verwante acts Styx
Bezetting
Huidige leden Neal Doughty
(1967-heden)
Kevin Cronin
(1972-1973, 1976-heden)
Bruce Hall
(1977-heden)
Dave Amato
(1989-heden)
Bryan Hitt
(1990-heden)
Oud-leden Joe Matt
(1967-1968)
Bob Crownover
(1968-1969)
Bill Fiorio
(1969)
Steve Scorfina
(1969-1970)
Gary Richrath (overleden 2015)
(1970-1989)
Miles Joseph
(1989)
Joe McCabe
(1968)
Marty Shepard
(1968)
Mike Blair
(1967-1968)
Gregg Philbin
(1968-1977)
Terry Luttrell
(1968-1972)
Michael Murphy
(1973-1976)
Alan Gratzer
(1967-1988)
Graham Lear
(1988-1990)
Carla Day
(1989)
Melanie Jackson
(1989)
Jesse Harms
(1989-1991)
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

REO Speedwagon is een Amerikaanse arenarockband uit Champaign (Illinois), die werd opgericht in 1967.

De band begon als een countryachtige boogieband en werd na verloop van tijd een succesvolle arenarockband. De naam werd bedacht door Neal Doughty en verwijst naar een vrachtwagen van het merk REO.[1]

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

De band werd opgericht in de herfst van 1967. De eerste bezetting bestond uit Neal Doughty (toetsen), Alan Gratzer (drums/zang), Joe Matt (gitaar/zang) en Mike Blair (bas/zang). In de lente van 1968 werd zanger Terry Luttrell (ex-Terry Cook and the Majestics) aangetrokken, Joe Matt en Mike Blair werden vervangen door Bob Crownover (gitaar) en Gregg Philbin (bas). Joe McCabe speelde op dit ogenblik saxofoon voor de groep. Crownover speelde gitaar tot hij in de zomer van 1969 werd vervangen door Bill Fiorio (later als Duke Tumatoe) die eind 1969 werd opgevolgd door Steve Scorfina. Op een gegeven moment[2] verliet deze de groep; hij vertrok naar Saint Louis om jaren later terug te keren in de rock-scene als gitarist van Pavlov's Dog. Gary Richrath (ex-Suburban 9 to 5, ex-Feather Train) nam zijn plaats in. De groep had in die tijd[2] een soort punk-image[2] en had door het intensief optreden in allerlei clubs en bars in het Middenwesten een fanatieke en loyale clan aanhangers achter zich gekregen; daardoor kreeg REO Speedwagon een contract bij Epic Records.

Beginperiode[bewerken | brontekst bewerken]

Het eerste (titelloze) album kwam in 1971 uit, maar in de eerste jaren was de band niet erg succesvol. Zanger Terry Luttrell (later in Starcastle) haakte al na één album af en werd vervangen door Kevin Cronin (ex-Fushia), die als componist/zanger/gitarist meteen een stempel op de groep drukte. Hij maakt zijn debuut op het album "REO/TWO". Tijdens de opname van "Ridin' the storm out" kregen Gary Richrath en Kevin Cronin een meningsverschil en werd Cronin de band uitgezet. Hij werd vervangen door Michael Murphy (ex-One Eyed Jacks) die op "Ridin' the storm out" te horen is. Murphy is ook te horen op "Lost in a dream" en "This time we mean it". Van dit laatste album werd de single "Out Of Control" getrokken, met als B-kant het nummer "Running Blind", dat alleen op 45-single is verschenen. Na "This time we mean it" verliet Michael Murphy REO Speedwagon.[3] Voor het album "REO" keerde Kevin Cronin echter terug en dit betekende in feite de doorbraak van de band in de Verenigde Staten.

Succes[bewerken | brontekst bewerken]

De single "Ridin' the storm out" werd een hit en het succes kreeg een vervolg met het livealbum "You get what you play for" en "You can tune a piano, but you can't tuna fish". Bij laatste album was de bezetting weer gewijzigd: bassist Gregg Philbin was vervangen door Bruce Hall (ex-One Eyed Jacks).[4] In deze bezetting - Neal Doughty, Gary Richrath, Kevin Cronin, Bruce Hall en Alan Gratzer - zou REO Speedwagon haar grootste successen behalen. Met het album "Nine Lives" brak de groep ook in Europa door.

Grootste successen[bewerken | brontekst bewerken]

Die successen werden ingeleid door het album "Hi infidelity" (1981), waarvan in de Verenigde Staten meer dan tien miljoen exemplaren werden verkocht. Het was het best verkochte rock-album van 1981; het stond 15 weken op #1 in de Amerikaanse billboards. Het leverde ook vier hits op: "Keep on loving you", "Take it on the run", "Don't let him go" en "In your letter". Met dit album kreeg REO Speedwagon ook bekendheid in Europa. De single "Keep on loving you" bereikte de zevende plaats in de Britse hitlijsten.[5] In Nederland haalde de band twee hits: "Keep on loving you" en "Don't let him go". Het album "Hi infidelity" haalde in Nederland een elfde plaats.[6]

De band raakte nu in een creatieve impasse en stond onder druk om een opvolger te maken voor het succesvolle "Hi infidelity". In 1982 kwam "Good trouble" uit, dat tegenviel, en vervolgens besloot de band een jaar vrijaf te nemen. Alan Gratzer speelde met Queen-gitarist Brian May op Star Fleet Project (1983) een ep uitgebracht door Brian May & Friends, met onder anderen ook gitarist Eddie van Halen. In 1984 kwam een nieuw REO Speedwagon album uit: "Wheels are turnin'". Van dat album scoort de band haar tweede nummer 1-hit in de Verenigde Staten: de ballad "Can't fight this feeling", begin 1985 (met onder andere ook successen in Engeland en Duitsland). Op 13 juli 1985 speelde REO Speedwagon op het Live Aid-festival van Bob Geldof. REO Speedwagon was nu een gevestigde naam en speelde in uitverkochte stadions. En met het album "Life as we know it" wist REO Speedwagon nog steeds het grote Amerikaanse publiek voor zich te winnen.

Wisselende bezetting[bewerken | brontekst bewerken]

In 1988 verliet drummer Alan Gratzer de band. Hij opende een restaurant in Santa Barbara en werd opgevolgd door Graham Lear (ex-Santana). Richrath werd wegens meningsverschillen over de muzikale richting vervangen door Miles Joseph (ex-Player). Met multi-instrumentalist Dave Amato (ex-Ted Nugent) werd uiteindelijk een goede vervanger gevonden. Jesse Harms (ex-Sammy Hagar) kwam bij de band als tweede toetsenist. Graham Lear werd vervangen door Bryan Hitt (ex-Wang Chung). In 1990 werd "The earth, a small man, his dog and a chicken" uitgebracht.

Nieuwe bezetting[bewerken | brontekst bewerken]

In 1991 was REO Speedwagon weer een vijfmansformatie en werd het verzamelalbum "The second decade of rock 'n' roll 1981 to 1991" uitgebracht. Op deze cd staat onder andere een reggaeversie van "Keep on loving you" (Gary Richraths laatste liveoptreden). Pas in 1996 kwam weer een nieuw album uit: "Building the bridge". Het zou tot april 2007 het laatste studioalbum van de band blijven. Er volgden nog wel een compilatie (The ballads) met twee nieuwe nummers, en drie livealbums (waarvan een samen met Styx). De band toerde nog steeds door de Verenigde Staten, maar leek nu vooral op oude roem te teren.

In april 2007 kwam na 11 jaar een nieuw album uit, getiteld "Find your own way home". In Amerika werden aan deze cd een bonus-cd (met 'live in de studio opnames' van het complete 'Hi-infidelity' in 2007) en een bonus-dvd (met unplugged clips en interviews) toegevoegd. Tijdens de daaropvolgende tour speelde de band na lange tijd opnieuw op Europese podia. In 2009 bracht de band samen met Styx de cd-Single "Can't Stop Rockin'" uit; deze was tekoop via REO Speedwagons website. Eind 2009 volgde een kerstalbum getiteld "Not so silent night...christmas with REO Speedwagon".

Heruitgaven[bewerken | brontekst bewerken]

Sony US heeft het eerste album (1971) nooit uitgebracht op cd. Sony UK bracht dit in 1993 uit als Collectors Choice, met als gevolg dat deze cd snel uitverkocht raakte. Het Britse bedrijf BGO Records bracht in 2007 een geremasterde versie van het eerste album wereldwijd uit samen met "REO/TWO" uit 1972. Later bracht BGO Records ook geremasterde versies van de albums "Ridin' The Storm Out" (1973), "Lost in a Dream" (1974), "This Time We Mean It" (1975) en "REO" (1976) wereldwijd uit op cd.
In een interview met Billboard meldde Kevin Cronin dat in 2011 een "30th anniversary deluxe edition" van het album "Hi Infidelity" zou uitkomen.[7] In oktober 2011 werden de eerste tien albums opnieuw uitgebracht in mini-lp-vorm. Het uitbrengen was een initiatief van het Japanse Sony. De cd's zijn opnieuw geremasterd, ook "You get what you play for", dat het volledige livealbum bevat, inclusief "Gary's guitar solo" en "Little Queenie".

Trivia[bewerken | brontekst bewerken]

  • Zowel "Keep on loving you" als "Don't let him go" hadden dezelfde B-kant, "Follow my heart", dat ook op hetzelfde album staat.
  • Op 19 januari 2001 wijdde de stad Champaign de straat "Main Street" voor altijd om tot "REO Speedwagon way".
  • In 2016 werd het nummer "Can’t fight this feeling" gebruikt in de reclame voor Sheba kattenvoer.[8]
  • Het personage Robert E.O Speedwagon van de bekende manga Jojo Bizarre Adventure heeft zijn naam gekregen van deze band
  • De REO Speed wagon was in de periode van 1920 - 1960 een populair type vrachtauto

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Discografie van REO Speedwagon voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Nederlandse/Vlaamse hitnoteringen[bewerken | brontekst bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Keep On Loving You 1981 4-4-1981 13 8 #9 in de Nationale Hitparade / #12 in de TROS Top 50
Don't Let Him Go 1981 20-6-1981 15 6 # 22 in de Nationale Hitparade / #14 in de TROS Top 50
Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Hi Infidelity 1980 11-04-1981 11 24
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Keep On Loving You 1981 16-05-1981 14 3
Don't Let Him Go 1981 11-07-1981 22 3

NPO Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer met notering(en)
in de NPO Radio 2 Top 2000[noot 1]
'99'00'01'02'03'04'05'06'07'08'09'10'11'12'13'14'15'16'17'18'19'20'21
Keep On Loving You 383481440515412582718792960673835904936979989943103610481125110810841000 1106
  1. Een getal geeft de plaats aan, een '-' dat het nummer niet genoteerd was en een '?' betekent dat de notering nog niet verwerkt is. Een vetgedrukt getal geeft aan dat dit de hoogste notering betreft.

Covers door andere artiesten[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Titel Artiest Album
1982 In Your Letter Randy and The Rainbows C'mon Let's Go
1989 Time For Me To Fly Dolly Parton White Limozeen
1999 Keep On Loving You The Donnas Drive Me Crazy: Soundtrack
2001 Can't Fight This Feeling Smokie Uncovered, The Very Best Of
2002 Can't Fight This Feeling Jimmy Gonzalez Si Me Faltas Tu
2003 Take It On The Run Kimberlee Nash Dreaming Out Loud
2004 Take It On The Run Me First and the Gimme Gimmes Ruin Jonny's Bar Mitzvah
2004 Can't Fight This Feeling Joseph Williams (Toto) Two of Us
2005 Ridin' The Storm Out Killers by Trade Ancient Rider
2006 Take It On The Run The Dust Bowl Cavaliers Volume One: Sweet Tomorrow
2006 Keep Pushin Kristin Glasgow Danger's Callin'
2006 Roll With The Changes Lantana Unbridled
2007 Ridin' The Storm Out Station 313 Escape The Madness
2008 Time For Me To Fly Timo Räisänen ...And There Was Timo
2009 Can't Fight This Feeling Finn Hudson Glee: The Music, Volume 1
2019 Can't Fight This Feeling Bastille Doom Days: This Got Out of Hand!

Bandbezetting: 1967-heden[bewerken | brontekst bewerken]

1967-1968
  • Neal Doughty - toetsen
  • Alan Gratzer - drums, zang
  • Joe Matt - gitaar, zang
  • Mike Blair - bas, zang
1968-1969
  • Neal Doughty - toetsen
  • Alan Gratzer - drums
  • Gregg Philbin - bas
  • Terry Luttrell - zang
  • Bob Crownover - gitaar
  • Joe McCabe - saxofoon
  • Marty Shepard - trumpet
1969
  • Neal Doughty - toetsen
  • Alan Gratzer - drums
  • Gregg Philbin - bas
  • Terry Luttrell - zang
  • Bill Fiorio - gitaar
1969-1970
  • Neal Doughty - toetsen
  • Alan Gratzer - drums
  • Gregg Philbin - bas
  • Terry Luttrell - zang
  • Steve Scorfina - gitaar
1970-1972
  • Neal Doughty - toetsen
  • Alan Gratzer - drums
  • Gary Richrath - gitaar
  • Gregg Philbin - bas
  • Terry Luttrell - zang
1972-1973
  • Neal Doughty - toetsen
  • Alan Gratzer - drums
  • Gary Richrath - gitaar
  • Gregg Philbin - bas
  • Kevin Cronin - zang, gitaar
1973-1976
  • Neal Doughty - toetsen
  • Alan Gratzer - drums
  • Gary Richrath - gitaar
  • Gregg Philbin - bas
  • Michael Murphy - zang, gitaar
1976-1977
  • Neal Doughty - toetsen
  • Alan Gratzer - drums
  • Gary Richrath - gitaar
  • Kevin Cronin - zang, gitaar
  • Gregg Philbin - bas
1977-1988
  • Neal Doughty - toetsen
  • Gary Richrath - gitaar
  • Kevin Cronin - zang, gitaar, piano
  • Bruce Hall - bas
  • Alan Gratzer - drums
1988-1989
  • Neal Doughty - toetsen
  • Kevin Cronin - zang, gitaar, piano
  • Bruce Hall - bas
  • Graham Lear - drums
  • Gary Richrath - gitaar
1989
  • Neal Doughty - toetsen
  • Kevin Cronin - zang, gitaar, piano
  • Bruce Hall - bas
  • Graham Lear - drums
  • Miles Joseph - gitaar
  • Carla Day - achtergrondzang
  • Melanie Jackson - achtergrondzang
1989-1990
  • Neal Doughty - toetsen
  • Kevin Cronin - zang, gitaar, piano
  • Bruce Hall - bas
  • Dave Amato - gitaar
  • Jesse Harms - toetsen
  • Graham Lear - drums
1990-1991
  • Neal Doughty - toetsen
  • Kevin Cronin - zang, gitaar, piano
  • Bruce Hall - bas
  • Dave Amato - gitaar
  • Bryan Hitt - drums
  • Jesse Harms - toetsen
1991-heden
  • Neal Doughty - toetsen
  • Kevin Cronin - zang, gitaar, piano
  • Bruce Hall - bas
  • Dave Amato - gitaar
  • Bryan Hitt - drums

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]