Ray Wilkins

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Ray Wilkins
Ray Wilkins 18-10-2008 1.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Raymond Colin Wilkins
Bijnaam Butch
Geboortedatum 14 september 1956
Geboorteplaats Hillingdon, Groot-Brittannië
Overlijdensdatum 4 april 2018
Overlijdensplaats Tooting, Groot-Brittannië
Lengte 173 cm
Positie Middenvelder
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1973–1979
1979–1984
1984–1987
1987
1987–1989
1989–1994
1994
1994–1996
1996
1996–1997
1997
1997
Chelsea
Manchester United
AC Milan
Paris Saint-Germain
Glasgow Rangers
Queens Park Rangers
Crystal Palace
Queens Park Rangers
Wycombe Wanderers
Hibernian
Millwall
Leyton Orient
179 (30)
160 (7)
73 (2)
13 (0)
70 (2)
155 (8)
1 (0)
21 (0)
1 (0)
16 (0)
3 (0)
3 (0)
Interlands
1976–1986 Vlag van Engeland Engeland 84 (3)
Getrainde clubs
1994–1996
1997–1998
2000
2004–2005
2009
2009–2010
2013–2014
2014–2015
2015
Queens Park Rangers
Fulham
Chelsea (interim)
Millwall (co-trainer)
Chelsea (interim)
Chelsea (assistent)
Fulham FC (assistent)
Jordanië
Aston Villa (assistent)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Raymond ("Ray") Colin Wilkins MBE (Hillingdon, 14 september 1956Tooting, 4 april 2018) was een betaald voetballer uit Engeland, die als middenvelder speelde. Hij speelde clubvoetbal in onder meer Engeland, Schotland, Frankrijk en Italië.

Clubcarrière[bewerken]

De middenvelder, bijgenaamd Butch, werd in 1974 als 18-jarige aanvoerder van Chelsea, de club waar hij sinds zijn jeugd speelde. Behalve voor de club uit Londen speelde hij ook onder meer voor Manchester United en Glasgow Rangers, Paris Saint-Germain en Queens Park Rangers. Engelse voetbalfans herinneren Wilkins aan zijn boogballetje in de finale van de strijd om de FA Cup van 1983, waarmee hij Manchester United naar de winst leidde.

In 1984 tekende hij samen met landgenoot Mark Hateley een contract bij AC Milan, waarmee zij de eerste Engelsen werden bij de Rossoneri. Wilkins speelde er tot 1987 en was voorloper van het Nederlandse trio Ruud Gullit, Marco van Basten en Frank Rijkaard.

Interlandcarrière[bewerken]

Wilkins speelde 84 keer voor de nationale ploeg van Engeland, en scoorde drie keer in de periode 1976-1986. Hij maakte zijn debuut op 28 mei 1976 in de vriendschappelijke wedstrijd tegen Italië (3-2), tijdens een drielandentoernooi in de Verenigde Staten. Ook doelman Joe Corrigan van Manchester City maakte in dat duel zijn debuut. Wilkins nam met Engeland deel aan het EK voetbal 1980 en aan twee WK-eindronden: in 1982 en 1986. Hij droeg tien keer de aanvoerdersband namens Engeland. Ook was hij in 1986 de eerste Engelsman die bij een WK-eindronde van het veld werd gestuurd. In het groepsduel met Marokko kreeg hij het aan de stok met de Paraguayaanse arbiter Gabriel González. De scheidsrechter kreeg de bal vervolgens tegen zich aangegooid. Dat ging per ongeluk, zo stelde Wilkins na afloop. Befaamd is ook zijn treffer bij het EK van 1980 tegen de latere finalist België. De 'meester van de boogbal' omzeilde daarbij de Belgische buitenspelval met een lobje en deed dat oog-in-oog met doelman Jean-Marie Pfaff nog eens dunnetjes over.

Interlanddoelpunten
# Datum Locatie Wedstrijd Goal(s) Score Uitslag Wedstrijd
1 13 juni 1979 Wenen Vlag van Oostenrijk OostenrijkEngeland Vlag van Engeland Goal 64' 3 – 3 4 – 3 Oefenduel
2 12 juni 1980 Turijn Vlag van België BelgiëEngeland Vlag van Engeland Goal 26' 0 – 1 1 – 1 EK-eindronde
3 23 februari 1982 Londen Vlag van Engeland EngelandNoord-Ierland Vlag van Noord-Ierland Goal 85' 3 – 0 4 – 0 Home Championship

Trainersloopbaan[bewerken]

Na zijn actieve loopbaan stapte hij het trainersvak in. Wilkins fungeerde tweemaal als interim-coach bij Chelsea, de club waar hij zijn profcarrière begon in 1973. Van september 2014 tot februari 2015 was Wilkins bondscoach van Jordanië en nam hij met het land deel aan het Aziatisch kampioenschap 2015, waar het werd uitgeschakeld in de groepsfase. In juni 2015 werd Wilkins aangesteld bij Aston Villa als assistent van trainer Tim Sherwood. Daarna ging hij aan de slag als voetbalanalyticus bij Sky Sports. Wilkins werd in 2013 opgenomen in de Engelse Football Hall of Fame.

Overlijden[bewerken]

Op 30 maart 2018 werd hij thuis getroffen door een hartaanval, waarna hij in kritieke toestand in een ziekenhuis werd opgenomen.[1] Hij overleed enkele dagen later op 61-jarige leeftijd.[2] Er kwam meteen een herdenkingsplek.

Herdenkingsmuur bij stadion Stamford Bridge

.

Erelijst[bewerken]

Vlag van Engeland Manchester United

1983
1983

Vlag van Schotland Glasgow Rangers

1989
1988

Zie ook[bewerken]