Raymond Chevreuille

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Raymond Chevreuille (Watermaal-Bosvoorde, 17 november 1901 - Montigny-le-Tilleul, 9 mei 1976) was een Belgisch componist.

Raymond Chevreuille begon zijn muzikale studies aan de muziekschool van Sint-Joost-ten-Noode en studeerde korte tijd harmonie bij Gabriel Minet en François Rasse aan het Koninklijk Conservatorium Brussel, maar was als componist voornamelijk autodidact. Na zijn studie werd hij leraar aan de muziekschool in Sint-Joost-ten-Noode. In 1936 werd hij door het Nationaal Instituut van de Radio-Omroep aangesteld als geluidstechnicus. In 1956 werd hij er directeur van de Franstalige programma’s: deze functie voerde hij uit tot aan zijn pensioen in 1966.

Als componist werd Chevreuille beïnvloed door de Tweede Weense School en zijn werk vertoont soms gelijkenis met de stijl van Alban Berg. Het merendeel van zijn oeuvre bestond uit orkestwerken, maar ook componeerde hij voor de opera, het toneel en de radio. Hij kreeg internationale erkenning, onder meer door de hem in 1950 toegekende Italia-prijs en compositie-opdrachten voor het Pittsburgh Festival en het Koussivitzky-fonds. In 1952 was zijn tweede pianoconcert het verplichte werk voor de deelnemers aan de Koningin Elisabethwedstrijd. Op 4 januari 1973 werd hij verkozen tot lid van de Koninklijke Academie van België.

Werkselectie[bewerken]

  • Acht symfonieën (1939, 1944, 1951, 1952, 1954, 1957, 1964, 1970)
  • Drie pianoconcerten (1937, 1951, 1968)
  • Drie vioolconcerten (1941, 1953, 1965)
  • Twee celloconcerten (1940, 1965)
  • Een hoornconcert (1949)
  • Een trompetconcert (1954)
  • Een fluitconcert (1961)
  • Een klarinetconcert (1968)
  • Een concert voor strijktrio en orkest (1943)
  • Een concert voor altviool, piano en orkest (1946)
  • Zes strijkkwartetten
  • Balletmuziek
  • Kamermuziek
  • Liederen
  • Muziek bij de film Rubens van regisseur Paul Haesaerts

Externe link[bewerken]