Revalidatietechniek

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Revalidatietechniek is een afdeling binnen de revalidatie die zich bezighoudt in samenwerking met het revalidatieteam tot het bieden van een complex van voorzieningen en/of activiteiten, waarmee getracht wordt de fysieke, psychische, sociale, beroeps en economische capaciteiten van de revalidant tot de individueel hoogst bereikbare graad te behouden dan wel tot stand te brengen.

De revalidatietechnicus houdt zich vooral bezig met de medisch-technische aspecten, ter ondersteuning van of ter vervanging van functionaliteit die gehandicapten ondervinden tijdens het revalidatie proces. Het ontwerpen, ontwikkelen en aanpassen van hulpmiddelen behoort tot de hoofdtaken. Tevens is hij/zij de technisch adviseur voor zowel het revalidatieteam, de revalidant alsmede de ouders en verzorgers.

lashulpmiddel voor het lassen zonder handfunctie

Werd vroeger een beroep gedaan op het technische kunnen van de revalidatietechnicus tegenwoordig strekt het gebied zich steeds meer uit in de breedte. Zo doen Domotica en Robotica steeds meer hun intrede binnen het vakgebied.

Omdat ook psychologische factoren bij trauma's erg belangrijk zijn en elk ziektebeeld of handicap zijn eigen aanpak van werken heeft wordt er van de revalidatietechnicus een groot inlevingsvermogen vereist in de situatie van gehandicapten.

De revalidatietechnicus is meer dan bij de meeste technieken aangewezen op een multidisciplinaire samenwerking die erg breed kan zijn, zo zijn er belangrijke relaties mogelijk met natuurlijk in de eerste plaats de revalidant, dan wel artsen, ergotherapeuten, fysiotherapeuten, logopedisten, maatschappelijk werkers psychologen, evenals ook leveranciers, productontwikkelaars, wetenschappers, overheidsinstellingen, zowel in binnen als buitenland.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]