Rifoorlog (1920)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Rifoorlog
De Spaanse vloot landt op Al Hoceima in 1925.
Datum 1920 - 1926
Locatie Rif (Marokko)
Resultaat Overgave van de Riffijnen, nadat Spanje gebruik heeft gemaakt van mosterdgas
Casus belli Onafhankelijkheid
Territoriale
veranderingen
Val van de Rif-Republiek, Mohammed Abdelkrim El Khattabi geeft zich over en wordt verbannen naar het Franse eiland Réunion
Strijdende partijen
Flag of the Republic of the Rif.svg Rif-Republiek
Vlag van Spanje (1785-1931) Spanje
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Gesteund door
Vlag van Duitsland Weimarrepubliek
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Leiders en commandanten
Flag of the Republic of the Rif.svg Mohammed Abdelkrim El Khattabi
Flag of the Republic of the Rif.svg Bu Lihya
Vlag van Spanje (1785-1931) Felipe Navarro y Ceballos-Escalera
Vlag van Spanje (1785-1931) Francisco Franco
Vlag van Spanje (1785-1931) Manuel Silvestre
Vlag van Spanje (1785-1931) Dámaso Berenguer
Vlag van Spanje (1785-1931) José Millán Astray
Vlag van Spanje (1785-1931) Miguel Primo de Rivera
Vlag van Spanje (1785-1931) José Sanjurjo
Flag of France.svg Philippe Pétain
Flag of France.svg Hubert Lyautey
Troepensterkte
Schatting: 35.000 - 50.000, waarvan maximaal 20.000 gewapend Spanje: 140.000[1]
Frankrijk: 325.000[1]
Totaal: 465,000 soldaten[2]
Circa 200 gevechtsvliegtuigen
Verliezen
10.000 doden Spanje: 23.000 doden[3]
Frankrijk: 10.000 doden
8.500 gewonden

De Rifoorlog, werd van 1920 tot 1926 uitgevochten tussen Spanje (later bijgestaan door Frankrijk) en de Rif-Republiek. Deze guerrillaoorlog had als doel de onafhankelijkheid van het gebied. Mohammed Abdelkrim El Khattabi wist de Riffijnse stammen te verenigen en leidde de strijd in de Spaanse Zone van Noord-Marokko.

Verloop[bewerken | brontekst bewerken]

In het eerste jaar was Abdelkrim Khattabi aan de winnende hand: hij versloeg de Spanjaarden bij de Slag om Annual (1921) en Monte Arruit. De Spanjaarden trokken zich terug in de enclaves Ceuta en Melilla, waarmee Noord-Marokko in Riffijnse handen kwam. Abdelkrim Khattabi riep de Rif-Republiek uit en probeerde via de Volkerenbond erkenning voor de republiek te krijgen, maar dit mislukte.[4]

Vervolgens probeerde hij via politieke weg de Rif-Republiek tot stand brengen, maar de Spanjaarden sloegen terug met hulp van Frankrijk, onder leiding van maarschalk Philippe Pétain. De strijd duurde tot 1926. Tijdens deze oorlog maakten Spanje en Frankrijk gebruik van door de Weimarrepubliek geleverd gifgas. In totaal werd er zo'n 500 ton mosterdgas tegen de Riffijnen gebruikt.[5][6] Er vielen vele doden en gewonden en de oogsten waren door het gif aangetast.
De Riffijnen rekenden in eerste instantie nog op steun van de Fassi-elite uit Fez, maar die lieten de Riffijnen aan hun lot over, bang als ze waren dat de Riffijnen te veel macht zouden krijgen.[bron?] De Riffijnen kregen echter nooit macht in Marokko. Aangevallen door Frankrijk en Spanje en met op de achtergrond veel doden en een dreigende hongersnood, moest Abdelkrim Khattabi zich overgeven. Met die overgave verloren de Riffijnen hun relatieve zelfstandigheid.

Veldslagen[bewerken | brontekst bewerken]

Trivia[bewerken | brontekst bewerken]

De Spaanse Netflix-serie Morocco: Love in Times of War speelt zich af ten tijde van de Rifoorlog van 1920-1926.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Rif War van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.