Roelof Nelissen
| Roelof Nelissen | ||||
|---|---|---|---|---|
| Algemeen | ||||
| Volledige naam | Roelof Johannus Nelissen | |||
| Geboortedatum | 4 april 1931 | |||
| Geboorteplaats | Hoofdplaat | |||
| Overlijdensdatum | 18 juli 2019 in Hilversum | |||
| Overlijdensplaats | Hilversum | |||
| Partij | KVP (tot 1980) CDA (vanaf 1980) | |||
| Titulatuur | mr. | |||
| Functies | ||||
| 1963-1970, 1971, 1972-1973 |
Lid Tweede Kamer | |||
| 1970–1971 | Minister van Economische Zaken | |||
| 1971–1973 | Vicepremier | |||
| 1971–1972 | Minister voor Surinaamse en Nederlands-Antilliaanse Zaken | |||
| 1971–1973 | Minister van Financiën | |||
| ||||

Roelof Johannus Nelissen (Hoofdplaat, 4 april 1931 – Hilversum, 18 juli 2019) was een Nederlands politicus van de Katholieke Volkspartij (KVP), bestuurder en bankier.[1]
Achtergrond
[bewerken | brontekst bewerken]Hij was zoon van Sulema Melanie Francis de Clerck en Gerardus Antonius Nelissen. Vader kwam als rooms-katholiek in het protestantse Zeeuws-Vlaanderen; hij was waterstaatsambtenaar, die vanuit Haarlem naar Zeeland wordt gestuurd. Hij trouwde met een boerendochter uit IJzendijke. Vader was polderopzichter en na de Tweede Wereldoorlog even waarnemend burgemeester. Het gezin stond in die jaren te boek als “anders”, dat niet helemaal kon aarden, en veel meer hun eigen weg ging. De opvoeding ging ook anders; de drie zusters van Roelof studeerden voor lerares, notaris en analiste. De latere minister was voorbestemd tot pater of pastoor. Hij ging daartoe na het gymnasium in Dongen naar een seminarie in Chaam, maar vertrok daar onverwachts om rechtsgeleerdheid te gaan studeren aan de Katholieke Universiteit Leiden. Hij studeerde er een jaar, moest twee jaar het leger in (geneeskundige troepen) en studeerde bij terugkomst in twee jaar af (1956). Nog niet echt wetend wat te gaan doen, trouwde hij in 1957 met Anne Marie van der Kelen, dochter van een vermogend fabrikant. In de periode van ledigheid vraagt de Nederlandse Katholieke Middenstandsbond hem als juridisch adviseur; hij werkte ook enige tijd voor het Sociaal Fonds voor de Bouwnijverheid. Hij groeide relatief snel door tot algemeen secretaris bij de middenstandsbond. Hij viel op bij Wouter Perquin van de KVP. Zijn enige handicap lijkt een gebrekkige communicatie te zijn; hij kreeg de bijnaam Het gifkikkertje. Desondanks raakte hij bevriend met Norbert Schmelzer.
Politiek
[bewerken | brontekst bewerken]In 1963 werd hij lid van de Tweede Kamer en kreeg hij al snel een belangrijke positie in de KVP-fractie. In 1967 stond hij in het boekje van Schmelzer genoteerd als staatssecretaris, maar minister Leo de Block ziet in hem nog te veel middenstander. De Block kreeg vervolgens ruzie met zijn eigen partij en trad af. Na een korte periode met Johan Witteveen (plaatsvervanger trad Nelissen op 13 januari 1970 aan als minister van economische zaken in het kabinet-De Jong. In de kabinetten Biesheuvel I en Biesheuvel II was Nelissen minister van Financiën en viceminister-president. Hij speelde een belangrijke rol bij het ontstaan van de kabinetscrisis in 1972 door vast te houden aan zijn bezuinigingsdoelen.
Na de politiek
[bewerken | brontekst bewerken]Na zijn politieke loopbaan werd hij vanaf 1 september 1973 adviseur van de raad van bestuur van de AMRO Bank, waar hij van 1983 tot 1990 voorzitter was van de Raad van Bestuur. Hij leidde de fusie met de Algemene Bank Nederland en was tot zijn pensioen in 1992 bestuursvoorzitter van de ABN AMRO. Tussen 1973 en 2001 was Nelissen ook voorzitter van de Raad van toezicht van NV Luchthaven Schiphol.[2] Voorts was hij enige tijd bestuurslid van Singer Laren en medeoprichter van het Republikeins Genootschap (1996).
Hij overleed op 88-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Hilversum.
Onderscheidingen
[bewerken | brontekst bewerken]- Commandeur in de Orde van Oranje-Nassau, 8 juni 1973
- Grootkruis in de Kroonorde, 28 december 1972
Hobby’s
[bewerken | brontekst bewerken]Van jongs af aan was Nelissen sportief. Via schaatsen, waterskiën en tennis kwam hij in zijn laatste arbeidsjaren onder invloed van zijn echtgenote steeds vaker op de golfterreinen. Daartegenover stond dat hij een pakje sigaretten per dag wegstookte. Voorts verdiepte hij zich in de bijenteelt (kweken van zwermen).[3]
- Jos Goos, Nelissen: een harde werker met een harde kop (levensgeschiedenis tot dan). Het Parool (19 mei 1972). Geraadpleegd op 27 maart 2026 – via Delpher.
- De Tijd, 08-09-1989
- Wie is Wie in de Tweede Kamer? 1970
- De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.
- ↑ Roelof Nelissen overleden, Reformatorisch Dagblad, 19 juli 2019
- ↑ Schiphol met Bericht van overlijden (geraadpleegd 27 maart 2026)
- ↑ Wim Schoutendorp, Groen gifkikkertje Nelissen verruilt bank voor bijen.. Het Parool (16 mei 1992). Geraadpleegd op 27 maart 2026 – via Delpher.
| Voorganger: H.J. Witteveen |
Minister van Economische Zaken 1970–1971 |
Opvolger: H. Langman |
| Voorganger: H.J. Witteveen en J.A. Bakker |
Vicepremier 1971–1973 |
Opvolger: A.A.M. van Agt |
| Voorganger: J.A. Bakker |
Minister voor Surinaamse en Nederlands-Antilliaanse Zaken 1971–1972 |
Opvolger: P.J. Lardinois |
| Voorganger: H.J. Witteveen |
Minister van Financiën 1971–1973 |
Opvolger: W.F. Duisenberg |
- Katholieke Volkspartij (Nederland)-politicus
- Nederlands politicus in de 20e eeuw
- Tweede Kamerlid
- Nederlands bankier
- Nederlands bestuurder
- Nederlands topfunctionaris
- Nederlands minister van Economische Zaken
- Nederlands minister van Koninkrijksrelaties
- Nederlands minister van Financiën
- Nederlands werkgeversbestuurder
- Nederlands republikein