Rokus Hofstede

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rokus Hofstede

Rokus Hofstede (Hengelo, 1959) is een Nederlands essayist en vertaler van Franse literatuur. Hij is de vaste vertaler van Pierre Michon.

Biografie[bewerken]

Hofstede studeerde culturele antropologie en filosofie in Groningen en Utrecht (1978-1987). Hij was van 2001 tot 2007 recensent Franse literatuur voor de Volkskrant. Samen met Martin de Haan en Jan Pieter van de Sterre vormde hij onder de naam Marjan Hof de redactie van de reeks Perlouses van uitgeverij Voetnoot.

Met Martin de Haan schreef Hofstede in opdracht van de Nederlandse Taalunie, het Nederlands Letterenfonds, het Vlaams Fonds voor de Letteren en het Expertisecentrum Literair Vertalen het vertaalpleidooi "Overigens schitterend vertaald" (2008).

Voor zijn vertaaloeuvre, en in het bijzonder voor de bundel verspreide teksten Ik ben geboren van Georges Perec, kreeg Hofstede in 2005 de Dr. Elly Jaffé Prijs.

Bibliografie[bewerken]

Vertalingen[bewerken]

  • Louis Aragon: De boer van Parijs (Fr. Le Paysan de Paris).
  • Alain Badiou: De ethiek. Essay over het besef van het kwaad (Fr. L'Éthique. Essai sur la conscience du mal).
  • Roland Barthes: Het werkelijkheidseffect (Fr. Essais critiques I-IV, selectie).
  • Charles Baudelaire: Mijn hart blootgelegd (Fr. Fusées / Mon coeur mis à nu / La Belgique déshabillée).
  • Pierre Bergounioux: B-17 G (Fr. B-17 G).
  • Philippe Blasband: As (Fr. De cendres et de fumées).
  • Pierre Bourdieu: De regels van de kunst (Fr. Les Règles de l'art), Over televisie (Fr. Sur la télévision).
  • Julio Cortázar: De toespraken van de bekkenknijper - het complete Franstalige werk (Fr. Les Discours du pince-gueule, On déplore la, Comme quoi on est très handicapés par les jaguars), met Martin de Haan.
  • Emil Cioran: Gevierendeeld (Fr. Écartèlement).
  • Guy Debord: De spektakelmaatschappij & Commentaar op de spektakelmaatschappij (Fr. La Société du spectacle & Commentaires sur la société du spectacle)
  • Vivant Denon: Eenmaal, immermeer (Fr. Point de lendemain), met Martin de Haan.
  • Marguerite Duras: Nachtschip Night (Fr. Le navire Night).
  • Annie Ernaux: De schaamte (Fr. La Honte), Meisjesherinneringen (Fr. Mémoire de fille).
  • Régis Jauffret: Gekkenhuizen! (Fr. Asiles de fous), Wereld, wereld! (Fr. Univers, univers), met Martin de Haan.
  • Michel Houellebecq en Bernard-Henri Lévy, Publieke vijanden (Fr. Ennemis publics), met Martin de Haan.
  • Caroline Lamarche: De dag van de hond (Fr. Le jour du chien).
  • Bruno Latour: De Berlijnse sleutel - en andere lessen van een liefhebber van wetenschap en techniek (Fr.: La Clef de Berlin), met Henne van der Kooy.
  • Pierre Michon: Meesters en knechten (Fr. Maîtres et serviteurs; Vie de Joseph Roulin), Rimbaud de zoon (Fr. Rimbaud le fils), De hengelaars van Castelnau (Fr. La grande Beune), Roemloze levens (Fr. Vies minuscules), De koning van het woud (Fr. Le roi du bois), Vuur van Brigid en andere wintermythen (Fr. Mythologies d'hiver; Abbés), De Elf (Fr. Les Onze), Koningslichamen (Fr. Corps du roi).
  • Clément Pansaers: Apologie van de luiheid (Fr. L'Apologie de la paresse), Pan Pan voor de Poeper van de Neger Naakt & Bar Nicanor (Fr. Pan Pan au Cul du Nu Nègre & Bar Nicanor).
  • Georges Perec: Een man die slaapt (Fr. Un homme qui dort), Ruimten rondom (Fr. Espèces d'espaces), Ik ben geboren (Fr. Je suis né, et al.), Tips en wenken voor wie zijn afdelingschef om opslag wil vragen (Fr. L'art et la manière d'aborder son chef de service pour lui demander une augmentation).
  • Marcel Proust: Het vervloekte ras (Fr. Sodome et Gomorrhe 1), Tegen Sainte-Beuve - relaas van een ochtend (Fr. Contre Sainte-Beuve), beide met Martin de Haan en Jan-Pieter van der Sterre, Swanns kant op (Fr. Du côté de chez Swann), met Martin de Haan.
  • Henri Roorda: Mijn zelfmoord (Fr. Mon Suicide).
  • Georges Simenon: De blauwe kamer (Fr. La Chambre bleue), De burgemeester van Veurne (Fr. Le Bourgmestre de Furnes), Maigret en het dode meisje (Fr. Maigret et la jeune morte).
  • Paul Veyne, Palmyra. De onvervangbare schat (Fr. Palmyre. L'irremplaçable trésor).
  • Émile Zola: Hoe men sterft (Fr. Comment on meurt), met Martin de Haan.

Essays[bewerken]

Externe links[bewerken]