Rosse fluiteend

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rosse fluiteend
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Dendrocygna bicolor wilhelma.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Anseriformes (Eendvogels)
Familie: Anatidae (Eendachtigen)
Geslacht: Dendrocygna
Soort
Dendrocygna bicolor
(Vieillot, 1816)
Rosse fluiteend op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De rosse fluiteend of gele fluiteend (Dendrocygna bicolor) dankt zijn naam aan zijn fluitende roep. Hij komt voor in delen van Amerika, Azië en Afrika. Hij leeft in moerassige gebieden en is voornamelijk 's nachts actief.

Fulvous whistling duck.JPG

Beschrijving[bewerken]

De rosse fluiteend wordt tussen de 47-53 cm lang (ringmaat 12mm). Er zijn geen uiterlijke verschillen tussen mannetjes en vrouwtjes. De gele fluiteend is herkenbaar aan de lange nek, grijze poten en snavel en aan de gele/bruine (schut-)kleur. De mannetjes wegen tussen de 700 - 850 gram, de vrouwtjes tussen de 685 - 750 gram. Beide zijn geslachtsrijp na 9 - 12 maanden, maar leggen vaak pas bij het 2de jaar. De gele fluiteend voedt zich met zaden, granen, insecten en andere kleine (water)diertjes.

De eend broedt vaak op de grond, tussen de planten. Ze broeden ook wel in holle boomstammen, omgelegde of omgevallen bloempotten en in nesten van andere eenden. De fluiteend broedt tussen maart en juli op 8 - 12 eieren. Beide woerd en vrouw wisselen elkaar af bij het broeden, zo blijven de eieren continu warm en kan de eend die niet op het nest zit voedsel zoeken.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

De rosse fluiteend heeft een enorm groot, maar gefragmenteerd verspreidingsgebied. Zo komt de eend voor in een aaneengesloten gebied in de Caraïben, Mexico en het noorden van Zuid-Amerika, dan ook weer in het midden van Zuid-Amerika, vervolgens in grote delen van Midden- en Zuid-Afrika en ten slotte ook weer in het oosten van het Indische Subcontinent.

De kans op uitsterven in dit grote verspreidingsgebied is uiterst gering. De grootte van de populatie werd in 2012 door BirdLife International geschat op 1,3 tot 1,5 miljoen individuen. Die aantallen gaan achteruit. Het tempo van achteruitgang ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat deze fluiteend als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]

Rosse fluiteenden houden[bewerken]

Rosse fluiteenden kunnen het hele jaar buiten verblijven. Ze krijgen gewoonlijk wel een nachthok. Ze houden van een zonnig verblijf tussen beplanting met ondiep water en zwemgelegenheid.