Naar inhoud springen

Ruben Loftus-Cheek

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ruben Loftus-Cheek
Ruben Loftus-Cheek
Persoonlijke informatie
Volledige naam Ruben Loftus-Cheek
Geboortedatum 23 januari 1996
Geboorteplaats Lewisham, Vlag van Engeland Engeland
Lengte 191 cm
Positie Centrale middenvelder[1]
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Italië AC Milan
Contract tot 30 juni 2027[1]
Jeugd
2004–2014 Vlag van Engeland Chelsea
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2014–2023
2017–2018
2020–2021
2023–
Vlag van Engeland Chelsea
Vlag van Engeland Crystal Palace
Vlag van Engeland Fulham
Vlag van Italië AC Milan
103(7)
24(2)
30(1)
50(7)
Interlands **
2011
2012–2013
2013–2015
2015–2017
2017–
Vlag van Engeland Engeland –16
Vlag van Engeland Engeland –17
Vlag van Engeland Engeland –19
Vlag van Engeland Engeland –21
Vlag van Engeland Engeland
2(1)
8(2)
13(6)
17(7)
10(0)

* Bijgewerkt op 15 september 2024
** Bijgewerkt op 1 juli 2023
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Ruben Loftus-Cheek (Lewisham, 23 januari 1996) is een Engels voetballer die doorgaans als centrale middenvelder speelt. Hij verruilde Chelsea in juli 2023 voor AC Milan.[2] Loftus-Cheek debuteerde in 2017 in het Engels voetbalelftal.

Clubcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

Loftus-Cheek is de halfbroer van voormalig voetballer Carl Cort [3] en stroomde in 2014 door vanuit de jeugd van Chelsea. Hiervoor maakte hij op 10 december 2014 zijn officiële debuut, in de zesde en laatste groepswedstrijd van de Champions League dat jaar, thuis tegen Sporting Lissabon. Hij mocht toen van trainer José Mourinho na 83 minuten invallen voor Cesc Fàbregas. Chelsea won met 3-1.[4] Op 31 januari 2015 maakte hij ook in de Premier League zijn debuut, tegen Manchester City.

Op 10 januari 2016 scoorde hij in de FA Cup tegen Scunthorpe United (2-0) zijn eerste doelpunt voor Chelsea. Zijn eerste competitiedoelpunt volgde 2 april tegen Aston Villa. In zijn eerste drie seizoenen voor Chelsea kwam hij tot 32 wedstrijden, maar hij veroverde nooit een basisplaats.

Crystal Palace

[bewerken | brontekst bewerken]

In het seizoen 2017/18 werd hij een jaar verhuurd aan stadsgenoot Crystal Palace. Op 12 augustus maakte hij tegen Huddersfield Town zijn debuut voor de club. Op 25 november scoorde hij tegen Stoke City zijn eerste doelpunt voor de club. Door een voetblessure kwam hij van eind december tot begin maart niet aan spelen toe, maar verder was hij onbetwist basisspeler bij Crystal Palace. Hij kwam tot 25 wedstrijden.

Doorbraak bij Chelsea

[bewerken | brontekst bewerken]

In het seizoen 2018/19 brak hij onder trainer Maurizio Sarri definitief door bij Chelsea. Op 25 oktober maakte hij een hattrick in een 3-1 overwinning op BATE Barisaw in de groepsfase van de Europa League. Door een gescheurde achillespees miste hij de finale van die competitie tegen Arsenal, dat met 4-1 verslagen werd. In alle competities kwam hij tot tien goals en vijf assists in veertig wedstrijden.

Door zijn achillespeesblessure miste hij vervolgens het overgrote deel van het seizoen 2019/20. Op 21 juni 2020 maakte hij na meer dan dertien maanden blessureleed zijn rentree tegen Aston Villa. Hij kwam tot slechts negen wedstrijden dat seizoen.

In het seizoen 2020/21 werd hij nogmaals verhuurd aan een stadsgenoot, ditmaal Fulham. Op 18 oktober maakte hij tegen Sheffield United zijn debuut. Zijn eerste en enige goal voor Fulham scoorde hij op 22 november tegen Everton. Fulham speelde het hele seizoen om degradatie en degradeerde aan het einde van het seizoen als achttiende van de Premier League. Loftus-Cheek speelde 32 wedstrijden en keerde terug bij Chelsea.

Derde periode Chelsea

[bewerken | brontekst bewerken]

Hij keerde opnieuw terug bij Chelsea en was toen twee seizoenen lang een gewaardeerde selectiespeler. Hij speelde 73 wedstrijden in twee seizoenen. In totaal kwam hij van 2014 tot 2023 tot 155 wedstrijden voor Chelsea. Daarin was hij goed voor dertien goals en achttien assists.

In de zomer van 2023 verliet Loftus-Cheek Chelsea definitief, voor AC Milan, dat 18,9 miljoen euro voor hem betaalde. Daar tekende hij een contract voor vier seizoenen tot de zomer van 2027. Op 21 augustus maakte hij tegen Bologna zijn debuut voor AC Milan. Zijn eerste doelpunt in Italië scoorde hij op 27 september tegen Cagliari. Hij kwam tot tien goals in zijn eerste seizoen, een evenaring van zijn beste seizoen. Tussen december 2024 en april 2025 miste Loftus-Cheek door meerdere blessures bijna alle wedstrijden. Hij kwam daardoor tot slechts 28 wedstrijden en geen goals.

Op 29 augustus scoorde hij tegen Lecce zijn eerste goal van het nieuwe seizoen.

Clubstatistieken

[bewerken | brontekst bewerken]
Seizoen Club Competitie Competitie Beker Europa Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2014/15 Chelsea Vlag van Engeland Premier League 3 0 0 0 1 0 4 0
2015/16 13 1 3 1 1 0 17 2
2016/17 6 0 5 0 11 0
2017/18 Crystal Palace 24 2 1 0 25 2
2018/19 Chelsea 24 6 5 0 11 4 40 10
2019/20 7 0 2 0 9 0
2020/21 1 0 0 0 1 0
Fulham 30 1 2 0 32 1
2021/22 Chelsea 24 0 8 1 8 0 40 1
2022/23 25 0 1 0 7 0 33 0
2023/24 AC Milan Vlag van Italië Serie A 29 6 1 0 10 4 40 10
2024/25 19 0 3 0 6 0 28 0
2025/26 2 1 1 0 0 0 3 1
TOTAAL 207 17 32 2 44 8 283 27

Interlandcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

Loftus-Cheek speelde interlands voor Engeland onder 16, onder 19 en onder 21. Hij debuteerde in 2017 in het Engels voetbalelftal. Hij maakte een jaar later deel uit van de Engelse selectie tijdens het WK 2018 in Rusland.[5]. Hierop speelde hij tegen Tunesië, Panama en België, waarna hij tijdens de achtste, kwart- en halve finale op de bank bleef. De (met 2–0 verloren) wedstrijd om de derde plaats - wederom tegen België - speelde hij weer bijna helemaal.

Competitie
Aantal Jaren
Vlag van Engeland Chelsea
UEFA Europa League 1x 2018/19
UEFA Super Cup 1x 2021
FIFA Club World Cup 1x 2021
Premier League 2x 2014/15, 2016/17
Vlag van Italië AC Milan
Supercoppa 1x 2025