Rutger van Santen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Rutger van Santen
Rutger van Santen.jpg
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Rutger Anthony van Santen
Geboortedatum 1945
Geboorteplaats Langedijk
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederlandse
Werkzaamheden
Vakgebied Anorganische chemie en katalyse
Universiteit Technische Universiteit Eindhoven
Promotor F.T. Smith
Soort hoogleraar Hoogleraar emeritus
Portaal  Portaalicoon   Onderwijs

Rutger van Santen (Langedijk, 1945) is een Nederlands chemicus. Hij was totdat hij met emeritaat ging als hoogleraar anorganische chemie en katalyse verbonden aan de Technische Universiteit Eindhoven. In 1997 ontving Van Santen de Spinozapremie.

Levensloop[bewerken]

Van Santen studeerde scheikunde aan de Universiteit Leiden waar hij in 1966 zijn bachelor behaalde. Het jaar erop haalde hij zijn master. In 1971 promoveerde hij op het proefschrift On the theory of resonant scattering bij F.T. Smith. In de twee jaar die daarop volgde, verrichtte hij onderzoek aan het SRI in Californië. In 1972 trad Van Santen in dienst bij de koninklijke Nederlandse Shell waar hij tot 1988 werkte. Hij hield zich bij Shell bezig met vraagstukken uit de fysische scheikunde. In 1976 en 1977 was Van Santen daarnaast gasthoogleraar aan de Vrije Universiteit van Amsterdam.

In 1986 werd Van Santen benoemd tot buitengewoon hoogleraar oppervlaktechemie aan de Technische Universiteit Eindhoven en twee jaar later werd hij aan diezelfde universiteit benoemd tot gewoon hoogleraar. Van 1992 tot 2000 was hij naast zijn hoogleraarschap wetenschappelijk directeur van het Nederlands Instituut voor Onderzoek in de Katalyse. Tussen 2001 en 2005 was hij rector magnificus van de Technische Universiteit Eindhoven.[1][2] Van Santen stopte vijf maanden eerder met deze functie. Hij werd in 2004 tot academiehoogleraar benoemd.[3] In 2008 werd hij aangesteld als directeur bij het Schuit Katalyse Instituut.

Erkenning[bewerken]

Van Santen heeft meerdere onderscheidingen ontvangen voor zijn werk. Zo ontving hij in de gouden KNCV-medaille en in 1992 werd hij door de Noth American Catalysis Society onderscheiden. In datzelfde jaar ontving hij de Chiapetta Lectureship Award. In 1996 ontving hij de Bourke Lectureship van de Royal Society of Chemistry. Het jaar erop kreeg hij de Spinozapremie van NWO. In 1998 ontving hij een eredoctoraat van de Nationale Universiteit in Kiev.[4][2][5]

In 2001 werd Van Santen lid van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen waar hij verbonden is aan de sectie scheikunde, onderdeel van de afdeling natuurkunde.[6] In datzelfde jaar ontving hij de Alwin Mittasch medaille.[4]

Verder is Van Santen lid van de Oekraïense Academie van Wetenschappen en heeft hij een ere-professoraat bij het Max-Planck-Institut.[2]

Publicaties (selectie)[bewerken]

  • Santen, Rutger van (2003). Academisch ontwerpen,Technische Universiteit Eindhoven.
  • Santen, Rutger van (2007). The thinking pill and other technology that will change our lives, Nieuw Amsterdam.
  • Santen, Rutger van (2009). Computational methods in catalysis and materials science, Wiley-VCH.
  • Santen, Rutger van (2009).Zelfdenkende pillen : en andere technologie die ons leven zal veranderen, Nieuw Amsterdam.
  • Santen, Rutger van (2010). 2030 : technology that will change the world, Oxford University Press.

Referenties[bewerken]

  1. prof.dr. R.A. (Rutger) van Santen - Expertise. tue.nl. Geraadpleegd op 21 juli 2015.
  2. a b c Prof.dr. R.A. van Santen rector magnificus TU Eindhoven. Razende Robot Reporter (21-02-2001). Geraadpleegd op 21 juli 2015.
  3. Omroep Brabant, Rector magnificus TU/e eerder weg (4 januari 2005). Geraadpleegd op 21 juli 2015.
  4. a b Santen - MCEC Research Center. mcec-researchcenter.nl. Geraadpleegd op 21 juli 2015.
  5. Prof. dr. R.A. (Rutger) van Santen. nwo.nl. Geraadpleegd op 21 juli 2015.
  6. Santen, Prof. dr. R.A. van (Rutger) — KNAW. knaw.nl. Geraadpleegd op 21 juli 2015.
Voorganger:
prof.dr Ma. Rem
Rector magnificus van de THE of TU/e
2001 - 2005
Opvolger:
prof.dr. C.J. van Duijn