Ruwe haai

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Ruwe haai
IUCN-status: Kwetsbaar[1] (2006)
Galeorhinus galeus.jpg
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Chondrichthyes (Kraakbeenvissen)
Onderklasse:Elasmobranchii (Haaien en roggen)
Orde:Carcharhiniformes (Grondhaaien)
Familie:Triakidae (Gladde haaien)
Geslacht:Galeorhinus
Soort
Galeorhinus galeus
(Linnaeus, 1758)
Originele combinatie
Squalus galeus
Verspreiding
Verspreiding
Afbeeldingen Ruwe haai op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Ruwe haai op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De ruwe haai[2] (Galeorhinus galeus), ook wel Australische haai[3] of steenhaai[4] genoemd, is een haai uit de familie van de gladde haaien.[5][6] De wetenschappelijke naam van de soort werd als Squalus galeus in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus.[7]

Natuurlijke omgeving[bewerken]

De ruwe haai komt wijdverbreid voor in zeegebieden met een gematigde temperatuur.[8] Meer in detail:

Status in Nederlandse kustwateren[bewerken]

Evenals de gevlekte gladde haai komt de ruwe haai voor in de zuidelijke Noordzee. Langs de Nederlands kust wordt deze haai sporadisch gevangen.[2] De soort staat als kwetsbaar op de internationale Rode Lijst van de IUCN en staat ook als kwetsbaar op de Nederlandse Rode Lijst.

Synoniemen[bewerken]

  • Squalus galeus Linnaeus, 1758
    • Eugaleus galeus (Linnaeus, 1758)
  • Galeus vulgaris Fleming, 1828[15]
  • Galeus canis Bonaparte, 1834[16]
  • Galeus nilssoni Bonaparte, 1846[17]
  • Galeus communis Owen, 1853[18]
  • Galeus linnei Malm, 1877[19]
  • Galeus australis Macleay, 1881[20]
    • Galeorhinus australis (Macleay, 1881)
    • Notogaleus australis (Macleay, 1881)
  • Galeorhinus zyopterus Jordan & Gilbert, 1883[21]
    • Galeus zyopterus (Jordan & Gilbert, 1883)
  • Galeus chilensis Perez Canto, 1886[22]
    • Galeorhinus chilensis (Perez Canto, 1886)
  • Galeus molinae Philippi, 1887[23]
  • Carcharhinus cyrano Whitley, 1930[24]
  • Galeorhinus vitaminicus De Buen, 1950[25]