Samariakloof

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De kloof
Ingang park

De Samariakloof (Grieks: Φαράγγι Σαμαριάς of simpelweg Φάραγγας) , gelegen op het Griekse eiland Kreta, is een engte in het gebergte Lefka Ori, in het departement Chania, in de gemeente Sfakia. De kloof is zestien kilometer lang. Op sommige plaatsen zijn de wanden 500 meter hoog, terwijl op het smalste punt de wanden slechts vier meter uit elkaar liggen. Het smalste punt wordt ook wel de IJzeren Poort genoemd (in het Grieks 'Sideroportes'). Het begin van de kloof bevindt zich op 1250 meter hoogte en de kloof komt uit in de Libische Zee, bij het plaatsje Agia Roumeli.

Geschiedenis[bewerken]

In 1962 is het gebied van de Samariakloof uitgeroepen tot nationaal park omdat er bijzondere planten groeien en zeldzame dieren leven, zoals de bedreigde Kri-Kri-geit. In de kloof ligt het dorpje Samaria, dat sinds 1965 niet meer wordt bewoond. Tussen de huisjes en ruïnes wandelen de Kri-Kri's ook vandaag de dag soms nog rond.

Ook vindt men in de kloof enkele kleine Byzantijnse kapelletjes, onder andere gewijd aan de Heilige Nicolaas en Jezus Christus, vaak in de buurt van een waterbron. Rondom deze bronnen (in totaal negen voortdurend stromende kranen) zijn rustplaatsen gebouwd, die op hun beurt vaak de naam van de kapel of nederzetting dragen.

Geologie[bewerken]

Tot 25 miljoen jaar geleden laag Kreta, samen met vele andere Griekse eilanden, onder water, in de restanten van de Tethyszee tussen Europa en Afrika. Gedurende miljoenen jaren in tropische omstandigheden werd er kalksteen afgezet. Omdat Afrika richting Europa dreef, was het Middellandse Zeegebied onderhevig aan hevige destructieve tektonische activiteiten. Hierdoor kwamen verschillende eilanden boven water te liggen, waaronder Kreta. Vanaf dan begon de erosie van het eiland. verschillende rivieren erodeerden het eiland en zorgden voor valleien naar de zee. In dit kalksteenpakket waren echter verschillende breuken, waaronder één die ongeveer overeenkomt met de zuidrand van het eiland Kreta. Door de tektonische krachten werd het noordelijke deel tijdens het Plioceen omhoog gestuwd waardoor voor de rivieren het hoogteverschil met de zee nu veel groter werd en de vallei werd geërodeerd tot kloven. Één van deze kloven was de Samariakloof. De ijswerking tijdens de ijstijden en de karstwerking tijdens het Kwartair versnelden heel het proces.

Toerisme[bewerken]

Vanaf half april tot eind september (afhankelijk van de gesteldheid van het weer) is de kloof open. Als men door de daadwerkelijke kloof wandelt, loopt men in feite op de plaats waar in de wintermaanden de (naamloze) rivier stroomt. In de winter is de kloof dan ook onbegaanbaar en dus gesloten.

In de zomermaanden wordt de Samariakloof dagelijks door duizenden toeristen bezocht. De ingang van de kloof is op de Omaloshoogvlakte, op ongeveer 1250 meter hoogte. In de eerste drie kilometer van de wandeltocht wordt ongeveer 750 meter gedaald over een in de rotsen gehakt pad dat vrij steil naar beneden loopt. Het pad heeft vele houten treden en een houten hek en heet daarom Houten Trap (in het Grieks 'Xyloskala'). De tocht van ongeveer zestien kilometer (waarvan dertien kilometer door de kloof) wordt doorgaans in circa vier tot zes uur afgelegd en eindigt in het kustplaatsje Agia Roumeli. Vanaf daar varen boten naar Chora Sfakion en Paleochora. Het is ook mogelijk met een boot naar Agia Roumeli te varen en vanuit daar de Samariakloof in te lopen.

Langste kloof[bewerken]

De Samariakloof wordt door velen de grootste en langste kloof van Europa genoemd en is daardoor één van de populairste toeristische bestemmingen op Kreta. Toch wordt dat betwist. Zo kennen anderen de eer toe aan de Franse Gorges du Verdon, die ruim 20 kilometer lang is. De onbegaanbare Tripitikloof, die ten westen van de Samariakloof loopt, is ongeveer net zo lang als zijn veel populairdere evenknie.

Externe links[bewerken]