Satellietflits

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een satellietflits is een lichtflits die ontstaat wanneer zonlicht via een kunstmatige satelliet naar de Aarde wordt gereflecteerd (gewone spiegelreflectie).

Iridium is de naam van een netwerk van enkele tientallen communicatiesatellieten voor telefonie en verwijst hier dus niet naar het chemisch element iridium. Van 1997 tot 2019 hadden deze spiegelende antennes, en waren ze de satellieten met de helderste flits. Deze werd een Iridiumflits genoemd. Sommige flitsen waren wel 20 keer zo fel als Venus.[1]

Iridiumsatelliet

De meeste Iridiumsatellieten bevinden zich in een gecontroleerde baan, waardoor de flitsen konden worden voorspeld.[2] Computerprogramma's kunnen met de baaninformatie de zichtbaarheid van een flits op een gekozen locatie voorspellen.[2] Een iridiumsatelliet heeft drie antennes met de grootte van een deur, die geregeld licht spiegelen naar de Aarde. Die reflecties konden zo fel zijn dat ze zelfs overdag te zien zijn. De flitsen kunnen astronomen hinderen in hun observaties.

Einde Iridiumflitsen[bewerken | brontekst bewerken]

In 2017 en 2018 werden de satellieten van het originele Iridiumnetwerk vervangen door Iridium NEXT-satellieten. Deze hebben niet de glanzende antennes van de vorige generatie. De oude iridiumsatellieten worden de dampkring in gestuurd en verbranden. De iridiumflitsen zullen daardoor steeds minder vaak voorkomen. Tien satellieten zullen door brandstoftekort zo’n 25 jaar over hun weg terug naar aarde doen.

Animatie[bewerken | brontekst bewerken]

Animatie van een iridiumflits
Zie de categorie Iridium flares van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.