Sean-nós-zang

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Sean-nós-zang (Iers voor "oude stijl") is een zeer versierde stijl van onbegeleide Ierse traditionele zang.

Schrijver en Uilleann pipes-speler Tomas Ó Canainn omschreef de zang als:

Aanhalingsteken openen

...a rather complex way of singing in Gaelic, confined mainly to some areas in the west and south of the country. It is unaccompanied and has a highly ornamented melodic line....Not all areas have the same type of ornamentation—one finds a very florid line in Connacht, contrasting with a somewhat less decorated one in the south, and, by comparison, a stark simplicity in the northern songs... Nederlands:... een vrij complexe manier van zingen in Gaelic, voornamelijk beperkt tot enkele gebieden in het westen en zuiden van het land. Het is onbegeleid en heeft een zeer versierde melodische lijn .... Niet alle gebieden hebben hetzelfde soort versiering - men vindt een zeer bloemrijke lijn in Connacht , contrasterend met een iets minder versierde in het zuiden, en, ter vergelijking, een strakke eenvoud in de noordelijke liedjes ...[1]

Aanhalingsteken sluiten

Ó Canainn stelde ook dat " ... geen enkel aspect van de Ierse muziek kan volledig worden begrepen zonder een diepe waardering van sean-nós zang[2]

Sean-nós-liederen kunnen relatief eenvoudig zijn, hoewel velen lang, extreem gestileerd en melodisch complex zijn. Een goede uitvoering vraagt substantiële ornamentatie en ritmische variaties van vers tot vers.

Ó Canainn noemde de meeste versieringen melismatisch: een noot wordt vervangen of versterkt door een groep van aangrenzende noten, in tegenstelling tot "intervalkwaliteit"-versiering, waarin extra noten worden gebruikt voor het vullen van een interval tussen twee noten .

Onderscheidende sociale functies[bewerken]

"Liederen werden gemaakt om het werk te begeleiden binnen en buiten het huis, om de vele emoties - liefde en droefheid over het dagelijks bestaan ​​te uiten, voor het vastleggen van plaatselijke en andere historische gebeurtenissen en markeren vaak het verlies van familie en vrienden door dood of door emigratie"[3]

De interactie tussen de uitvoerende en het publiek is een cruciaal aspect van de sean-nós-traditie.[3]

  • De zanger/zangeres kan het gewenst vinden dat hij/zij tijdens het zingen gevleid wordt - dit kan een onderdeel van het recital zijn.
  • De zanger/zangeres kan af en toe een positie kiezen waarbij zijn/haar gezicht gericht is naar de hoek van de ruimte en niet naar het publiek. Deze positie heeft akoestische voordelen.
  • Het publiek wordt niet geacht stil te wezen tijdens het zingen en kan "deelnemen" door het roepen van aanmoedigingen of commentaar. Soms zal een lid van het publiek naar voren komen en de hand van de uitvoerende vast houden in empathie met het lied. Zulke interacties verstoren het lied niet en vaak zal de zanger er juist muzikaal op reageren.

Externe links[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Tomas Ó'Canainn, Traditional Music in Ireland (London: Routledge and Kegan Paul, 1978), pp. 49, 71
  2. Ó Canainn, Tomas, Traditional Music in Ireland, Ossian Publications Ltd, Cork, Ireland, 1993. ISBN 0-946005-73-7.
  3. a b (en) Amhranaíocht ar an Sean-nós, Tomás Ó Maoldomhnaigh, Treoir, Volume 36 Nummer 1, Voorjaar 2004 Amhranaiocht ar an Sean-nos