Sedje Hemon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Sedje Hemon, artiestennaam van Sedje Frank (Rotterdam, 12 april 1923Den Haag, 8 februari 2011) was een Nederlands beeldend kunstenares, violiste, componiste en muziekpedagoge. Daarnaast ontpopte ze – na een ontmoeting met pianist Shura Cherkassky - zich tot voorvechtster van het gebruik van de panfluit in de klassieke muziek. Na het horen van violist Nathan Milstein op de radio wist ze op achtjarige leeftijd dat de viool haar instrument zou worden. In de crisistijd verdiende ze de kost voor het gezin met het ontwerpen en maken van korsetten.

Oorlog en verzet[bewerken]

Onder de naam Annie van Dijk hielp Hemon vanaf 1941 tot april 1944 jongens vluchten naar Zwitserland door het vervalsen van documenten. Voor haar ouders deed ze hetzelfde, maar vlak voor de Zwitserse grens werden ze gearresteerd. Zelf werd Hemon door haar buren verraden en getransporteerd naar Birkenau en later Auschwitz, waar ze als violist mocht toetreden tot het kamporkest. Vanaf januari 1945 kwam ze terecht in Ravensbrück en Kamp Neustadt-Glewe voordat ze in mei 1945 door Russische soldaten werd bevrijd.

Schilderstijl en compositie[bewerken]

Op zeer jonge leeftijd vond Hemon in tekeningen de abstracte stijl – gekenmerkt door stippen, lijnen en vlakken - die ze haar leven lang ook in haar schilderijen trouw bleef. Door haar zwakke fysieke gesteldheid was ze niet meer in staat viool te spelen. Ze concentreerde zich tijdens haar lange verblijf in het ziekenhuis op het tekenen. Op advies van een medepatiënt bracht ze haar technieken over op het doek. Tijdens haar revalidatie in Frankrijk werd ze als schilderes ontdekt in de Salon des réalités nouvelles. Rond 1964 beseft ze wat kunstkenners bedoelen met hun commentaren dat er muziek zit in haar schilderijen. Ze bestudeert ze en legt in het boek Integratie der kunsten hoe schilderijen in composities om te zetten.

Publicaties[bewerken]

Externe links[bewerken]