Sexual Harassment Panda

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sexual Harassment Panda
South Park-aflevering
Afleveringsnummer #306 (37)
Verscheen 7 juli 1999
South Park - Seizoen 3
7 april 1999 – 12 januari 2000
  1. Rainforest Shmainforest
  2. Spontaneous Combustion
  3. The Succubus
  4. Tweek vs. Craig
  5. Jackovasaurus
  6. Sexual Harassment Panda
  7. Cat Orgy
  8. Two Guys Naked in a Hot Tub
  9. Jewbilee
  10. Chinpokomon
  11. Starvin' Marvin in Space
  12. Korn's Groovy Pirate Ghost Mystery
  13. Hooked on Monkey Phonics
  14. The Red Badge of Gayness
  15. Mr. Hankey's Christmas Classics
  16. Are You There God? It's Me, Jesus
  17. World Wide Recorder Concert

Seizoen 2 Seizoen 4
Lijst van afleveringen

Sexual Harassment Panda (Nederlands: seksuele intimidatie panda) is aflevering 37 (#306) van Comedy Centrals animatieserie South Park. De aflevering werd in de VS voor het eerst uitgezonden op 7 juli 1999.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Gezien recente ontwikkelingen in het land, heeft Mr. Garrison 'Sexual Harassment Panda', een educatiemascotte, uitgenodigd. Hij neemt de wetten die over seksuele intimidatie gaan, door met de schoolkinderen. Wanneer Stan Cartman een 'ass-sucker' noemt, grijpt Cartman dit aan om Stan aan te klagen voor seksuele intimidatie en wint hij, bijgestaan door advocaat Gerald Broflovski, de vader van Kyle, de rechtszaak. Vervolgens besluiten ze de school aan te klagen omdat de school verantwoordelijk is voor het gedrag van de leerlingen. Ook deze keer winnen ze. Cartman komt zo in het bezit van de helft van de bezittingen van Stan en krijgt miljoenen van de school. Deze moet bezuinigen waardoor er geen geld meer is voor schoolbanken of krijt.

Wanneer de andere schoolkinderen zien hoeveel rijkdom Cartman heeft vergaard met de rechtszaken, willen zij dit ook en klagen elkaar om en om aan. Alle klagers worden bijgestaan door Broflovski, die gemakshalve negeert dat hij een tegenstrijdig belang heeft en zo voordeel trekt uit de ontstane gekte. De claims zijn zowel tegen het andere kind als tegen de school, die iedere keer tot een miljoenen-schadevergoeding wordt veroordeeld. Niemand durft Broflovski tegen te spreken, uit angst om aangeklaagd te worden. De kinderen schieten derhalve er niets mee op omdat ze hun verkregen schadevergoeding meteen weer verliezen door claims tegen hen, de school en de staat worden straatarm (waardoor de last uiteindelijk bij de belastingbetalers terechtkomt), en advocaat Broflovski steenrijk.

Ondertussen wordt 'Sexual Harassment Panda' ontslagen, omdat de staat Colorado de school financiert en hem door alle claims niet meer kan betalen. Hij belandt op het eiland van de 'Mascotte Misfit Commune', waar zich mascottes ophouden van wie de boodschap nergens op slaat. Op het eiland denken de meeste mascottes, net als 'Sexual Harassment Panda', dat ze echt zijn. De jongens weten hem echter te overtuigen terug te komen naar South Park met een nieuwe boodschap: klaag niet iedereen aan. Zijn nieuwe naam is dan ook Petey 'the don't sue people' Panda.

De mascotte gaat naar de rechtbank waar Broflovski ondertussen een grote rechtszaak, 'Iedereen tegen Iedereen', houdt en beide kanten vertegenwoordigt. De panda overtuigt de aanwezigen, die het vervolgens op Broflovski gemunt hebben, maar die weet snel voor te stellen geen rechtszaken met betrekking tot seksuele intimidatie meer te houden en hij komt ermee weg, wellicht miljoenen dollars rijker.

Culturele verwijzingen[bewerken]

Kenny's dood[bewerken]

Kenny wordt een gigantische ventilator ingetrokken wanneer hij een magneet vasthoudt.

Trivia[bewerken]

  • 'Sexual Harassment Panda' heeft dezelfde stem als 'Santa Claus'.[2]
  • De thematiek van de episode is gebaseerd op real life- ontwikkelingen in de VS: politieke correctheid en de claimcultuur. [2] Rond de tijd dat de episode uitkwam liep er een aantal seksuele intimidatiezaken tegen scholen. Ook verwijst de episode naar 'ambulancejagers', opdringerige advocaten die het niet zo nauw nemen met de ethiek. De boodschap is dat de Amerikaanse claimcultuur uiteindelijk slechts de advocaten rijk maakt.

Externe link[bewerken]