Siegel-bovenhalfvlak

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

In de complexe analyse, een deelgebied van de wiskunde, is het Siegel-bovenhalfvlak (ook wel het Siegel-bovenhalfvlak van graad g (or genus g genoemd) de verzameling van g × g symmetrische matrices over de complexe getallen waar het imaginaire deel positief definiet is. Het concept werd in 1939 geïntroduceerd door de Duitse wiskundige Carl Ludwig Siegel.

In het geval van g = 1, is het Siegel-bovenhalfvlak gelijk aan het meer bekende bovenhalfvlak.

Zie ook[bewerken]

Referenties[bewerken]