Sint-Martinuskerk (Vijlen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Sint-Martinuskerk
Vijlen-Kerk (1).JPG
Plaats Vijlen
Gewijd aan Sint-Martinus
Gebouwd in 1860-1862
Monumentale status Rijksmonument
Monumentnummer  36716
Architectuur
Architect(en) Carl Weber
Afbeeldingen
De kerk gezien vanuit het zuidwesten
De kerk gezien vanuit het zuidwesten
Lijst van rijksmonumenten in Vijlen
Portaal  Portaalicoon   Christendom

De Sint-Martinuskerk is een Nederlands kerkgebouw in Vijlen in de Zuid-Limburgse gemeente Vaals. Ze staat dominerend langs de hoofdweg van Vijlen op 195,62 meter hoogte boven op de Vijlenberg, een heuvel in het dorp, waardoor ze van verre te zien is. Ze is daarmee een van de hoogstgelegen parochiekerken van Nederland.

Rond de kerk ligt een door een natuurstenen muur omgeven kerkhof.

Het kerkgebouw is een rijksmonument en gewijd aan Sint-Martinus.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Op de plaats van de kerk werd er reeds in de 7e eeuw een kerkje gebouwd, gesticht door St. Clodulfus. Tot 1860 bezat het dorp een middeleeuwse kerk.

De kerk is gebouwd in de periode 1860-1862 en ontworpen door Carl Weber. Wegens waarschijnlijk financiële problemen duurde het tot 1879 voordat de kerk definitief af was.

Opbouw[bewerken | brontekst bewerken]

Ze is van het type hallenkerk en de stijl is geïnspireerd op Nederrijnse gotiek. De neogotische kerk is van het zogenaamde Stufenhalletype, wat inhoudt dat de drie schepen van de kerk even hoog zijn en onder één dak met elkaar liggen, waarbij de zijschepen smaller zijn dan het middenschip. Dergelijke Stufenhallen kwamen veel voor in het gebied waar Weber opgroeide en de Vijlense kerk is karakteristiek voor zijn vroege werk. De kerk heeft ronde pijlers met gestucadoord-houten kruisribgewelven. De 65 meter hoge westtoren wordt geschraagd met overhoekse steunberen. In de hoogste geleding zitten gekoppelde galmgaten en het geheel wordt bekroond met een achtkantige naaldspits.

Het interieur van de kerk is neogotisch.