Slag bij Solferino

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Slag bij Solferino
Onderdeel van de Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog
Napoleon III tijdens de Slag bij Solferino
Napoleon III tijdens de Slag bij Solferino
Datum 24 juni 1859
Locatie Solferino
Resultaat Frans-Sardijnse overwinning
Strijdende partijen
Flag of France.svg Franse Keizerrijk
Flag of the Kingdom of Sardinia.svg Koninkrijk Sardinië
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Keizerrijk Oostenrijk
Leiders en commandanten
Flag of France.svg Napoleon III
Flag of the Kingdom of Sardinia.svg Victor Emmanuel II
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Frans Jozef I
Troepensterkte
118.600 100.000
Verliezen
2.492 gedood
12.512 gewond
2.922 vermist of gevangengenomen
3.000 gedood
10.807 gewond
8.638 vermist of gevangengenomen

De Slag bij Solferino vond, gelijktijdig met de Slag om San Martino, plaats op 24 juni 1859 en resulteerde in de overwinning van de alliantie van het Franse leger onder Napoleon III en het Sardijnse leger onder Victor Emmanuel II (samen bekend als de Frans-Sardijnse Alliantie) op het Oostenrijkse leger onder commando van keizer Frans Jozef I (de echtgenoot van Keizerin Sissi). Meer dan 200.000 soldaten vochten in deze belangrijke slag, de grootste sinds de Slag bij Leipzig uit 1813. Er waren ongeveer 100.000 man Oostenrijkse troepen en een gecombineerd totaal van 118.600 man Franse en Piëmontees-Sardijnse troepen. Na deze slag onthield de Oostenrijkse keizer zich van het directe commando over het leger.

De Slag bij Solferino was een beslissende slag in de Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog, een cruciale stap in het Italiaanse Risorgimento, de eenwording van Italië. De geopolitieke context voor de oorlog was de nationalistische strijd voor eenwording van Italië, lang verdeeld tussen Frankrijk, Oostenrijk, Spanje, de Pauselijke Staat en enkele kleine onafhankelijke staten. De veldslag vond plaats in het gebied rondom de dorpen Solferino en San Martino della Battaglia, gelegen in de heuvels ten zuiden van het Gardameer.

De slag duurde meer dan negen uur en resulteerde in meer dan 3.000 gedode Oostenrijkse soldaten, 10.807 gewonden en 8.638 vermisten of gevangenen. De alliantie van Frankrijk en Sardinië telde in totaal 2.492 gedode soldaten, 15.512 gewonden en 2.922 gevangenen of vermisten. Verslagen van gewonde of stervende soldaten die werden neergeschoten of gespiest met een bajonet aan beide zijden droegen nog bij aan de gruwelijkheden. Uiteindelijk waren de Oostenrijkers gedwongen hun positie op te geven, en het Frans-Sardijnse leger behaalde een tactische, doch kostbare overwinning. De Oostenrijkse nederlaag wordt algemeen toegeschreven aan het geringe tactische inzicht van de - toen nog jonge - Oostenrijkse keizer.

Bijzonderheden rondom de Slag bij Solferino en San Martino[bewerken]

  • Dit is historisch gezien gezien de laatste grote veldslag waarbij zich, te midden van de gevechten en op slechts enkele kilometers van elkaar, drie staatshoofden te paard, bevonden: Franz Josef, Napoleon III en Vittorio Emanuele II.
  • Hier vocht een Sardijns leger voor de onafhankelijkheid van Italië, maar vanwege de vele vrijwilligers uit alle delen van het land kon dit eigenlijk een Italiaans leger genoemd worden.
  • Voor het eerst in het moderne Europa vochten veel niet blanke soldaten in het Franse leger, waarbij hun aanwezigheid in die tijd een teken van kolonialisme was.
  • Tot slot, en dit is van groot belang voor de menselijke geschiedenis, het feit dat deze gebeurtenis heeft geleid tot de oprichting van het Rode Kruis.

Gevolgen op lange termijn[bewerken]

Deze slag zou een langetermijneffect hebben op het toekomstige gedrag van militaire acties. Jean-Henri Dunant, die het resultaat van de slag met eigen ogen zag, raakte door het verschrikkelijke lijden van soldaten die achterbleven op het slagveld gemotiveerd om een campagne op te zetten die uiteindelijk zou resulteren in het (eerste) Verdrag van Genève van 1864, de diverse daaropvolgende Geneefse Conventies en de oprichting van het Internationale Rode Kruis.

De slag is tevens het uitgangspunt van de roman Radetzkymars (1932) van de Oostenrijkse schrijver Joseph Roth.

Externe link[bewerken]