Smart grid

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De variatie in windenergie wordt wel aangevoerd als excuus[bron?] voor slimme netten, maar in werkelijkheid is windenergie juist goed te voorspellen[bron?]

Smart Grid wordt gedefinieerd als een elektriciteitssysteem dat gebruikt maakt van informatie, twee richtingsverkeer, communicatietechnologieën, en computer intelligentie, op een geïntegreerde manier voor elektriciteitsopwekking, -distributie en -consumptie om te komen tot een schoon, veilig, betrouwbaar, efficiënt en duurzaam elektriciteitssysteem. Het conventionele elektriciteitssysteem, waarin opwekking gecentraliseerd en de vraag sturend is, loopt tegen haar beperkingen aan in een steeds meer elektrificerende omgeving waarin tevens een noodzaak is voor het inpassen van duurzaam opgewekte elektriciteit [1]. Voorbeelden waarin deze beperkingen zichtbaar worden zijn wijken waarin iedereen gelijktijdig zijn elektrische auto wil opladen, of wijken waar alle huizen zonnepanelen hebben, en er in de wijken veel meer opgewekt dan op dat moment verbruikt wordt. Dit betekent dat straks netbeheerders, producenten en consumenten hun verbruik vaker onderling moeten afstemmen om zo efficiënt mogelijk gebruik te maken van het elektriciteitssysteem en overbelasting te voorkomen.

Oplossingen[bewerken]

Onder smart grid vallen verschillende soorten oplossingen, waar knelpunten in het net moeten worden opgevangen:

  • Aanbod reguleren - Wanneer het aanbod te veel dreigt te worden voor het lokale net, bijvoorbeeld de hele wijk met zonnepanelen.
  • Vraag reguleren - Wanneer het aanbod fluctueert kan dit worden opgevangen door de vraag op een vergelijkbare manier te fluctueren. Dit kan door de prijs voor de consument aan te passen aan het aanbod. In een toekomstig huishouden zou de slimme meter, wanneer deze merkt dat de prijs gedaald is, een seintje aan de elektrische auto kunnen geven dat deze kan gaan opladen. Als dit op grote schaal gebeurt, blijven vraag en aanbod in balans ondanks dat het aanbod fluctueert.[bron?]
  • Een echt voorbeeld zijn overbelaste netten in bijvoorbeeld Zuid-Afrikaanse steden. Daar worden slimme meters gebruikt om gebruikers af te sluiten, als de vraag te groot wordt.

Nederlandse slimme meters worden alleen gebruikt om wanbetalers op afstand af te sluiten. Daarnaast kunnen ze tot elk kwartier de verbruikte stroom doorgeven aan een centrale post van de netbeheerder.

De Nederlandse netbeheerders hebben voor de introductie van de ca 10 miljoen slimme meters een budget van ca 10 miljard.[bron?] En hier en daar[bron?] worden experimenten uitgevoerd met meer geavanceerde toepassingen in een wijk.

Matchen van vraag en aanbod[bewerken]

Het matchen van lokale vraag en aanbod wordt vaak aangevoerd als reden voor de introductie van slimme netten, maar dat is niet nodig. Nederlandse netbeheerders hebben een traditie van sterk overgedimensioneerde lokale netten, gebouwd op veel zwaarder gebruik in de toekomst. Ook bij veel lokaal opgewekte stroom, wordt het net nog steeds als een landelijk geheel geregeld met de al beschikbare centrales. Voor die centrales is de vraag wat lager bij veel lokale opwek.

Grote decentrale opwekkers, zoals exploitanten van windparken, moeten hun productie 24 uur van tevoren aanmelden. Ze zijn dus verplicht de opbrengst van hun 24 uur van tevoren te voorspellen. Dat blijkt heel goed mogelijk. Doordat deze decentrale opwek 24 uur van tevoren voorspeld wordt, kunnen de centrales daarop hun opwekvermogen aanpassen. In Nederland en de rest van de EU heeft duurzaam opgewekte stroom voorrang.[bron?]

Smart grid in Nederland[bewerken]

In oktober 2009 lanceerde het ministerie van economische zaken het innovatieprogramma Intelligente Netten (IPIN). Het doel was om door samenwerking tussen de verschillende partijen in de sector te komen tot een hoger kennis- en ervaringsniveau met betrekking tot smart grid technologieën. Dit werd gedaan door de oprichting van 12 zogenaamde proeftuinen; op kleine schaal konden in deze proeftuinen geëxperimenteerd worden met smart grid toepassingen. [2] Naast IPIN werd er ook als onderdeel van het topsectorenbeleid door het Topconsortia voor Kennis en Innovatie (TKI) Switch2SmartGrid een groot aantal proeftuinen opgericht waarin kennis over smart grid technologieën werd ontwikkeld.[3] Vanaf 2016 gaat dit TKI op in het TKI Urban Energy.

Zie ook[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Smart Grid: The Electric Energy System of the Future. IEEE (juni 2011) Geraadpleegd op 2 december 2015
  2. Intelligente Netten. Rijksdienst voor ondernemend Nederland (2 december 2015) Geraadpleegd op 2 december 2015
  3. TKI Switch2SmartGrid. Switch2SmartGrid (2 december 2015) Geraadpleegd op 2 december 2015