Sojaboon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Sojaboon
Sojabonen
Taxonomische indeling
Rijk:Plantae (Planten)
Stam:Embryophyta (Landplanten)
Klasse:Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade:Bedektzadigen
Clade:'nieuwe' Tweezaadlobbigen
Clade:Fabiden
Orde:Fabales
Familie:Leguminosae (Vlinderbloemenfamilie)
Onderfamilie:Papilionoideae
Geslacht:Glycine
Soort
Glycine max
(L.) Merr. (1917)
Basioniem
Phaseolus max
Sojaboon
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Sojaboon op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De sojaboon is een peulvrucht, afkomstig van de sojaplant (Glycine max), die als grondstof voor veel sojaproducten wordt gebruikt. Soja bevat 19% vet en 35% eiwit. Sojaolie is, na palmolie, de meest geconsumeerde plantaardige olie wereldwijd.[1]

Gecultiveerde sojabonen zijn meestal geel, maar er bestaan ook zwarte, bruine en groene rassen.[2]

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Illustratie van een sojaboon, afkomstig uit de landbouw-encyclopedie Seikei Zusetsu (1804)

De sojaboon komt oorspronkelijk uit het Verre Oosten.[3] Daar is de soort al duizenden jaren (de vroegste datering stamt het jaar 2838 voor Christus, volgens het boek van 'Ben cao gang mu 本草纲目', geschreven in 1578 op basis van het boek Shennong ben cao jing van Shennong) een belangrijk bestanddeel van het voedselpakket en werd in het Chinese keizerrijk zelfs beschouwd als een van de vijf heilige gewassen, naast rijst, tarwe, gerst en gierst.

Bestanddelen[bewerken | brontekst bewerken]

Soja bevat 19% vet en 35% eiwit. Belangrijke eiwitten in soja zijn lecithine, lectine en Bowman-Birk inhibitor. Lecithine is een stof die cholesterol in oplossing houdt (een zogenoemde emulgator). Hierdoor kan het hart- en vaatklachten verminderen. Soja bevat net als andere peulvruchten de giftige stof lectine. De consumptie van rauwe, kort geblancheerde of te kort gekookte, verse bonen als snack of bijgerecht kan daardoor leiden tot buikklachten, koorts en diarree en schade aanrichten aan de darmen en nieren.[4] Soja bevat ook Bowman-Birk inhibitor. Dit eiwit staat bekend om zijn positieve, anti-carcinogene en ontstekingsremmende werking.

Verwerking[bewerken | brontekst bewerken]

Het proces van verwerking van de sojaboon begint met het verwijderen van de hullen (5% van het totale gewicht van de verse sojaboon) die gebruikt worden als ingrediënt in diervoeding. De gepelde bonen worden dan fijngestampt, de olie (ongeveer 19-20% van het gewicht van de sojaboon) wordt geëxtraheerd met behulp van organische oplosmiddelen. Het sojaschroot dat achterblijft na het verwijderen van de organische oplosmiddelen wordt direct vermalen tot sojameel. Dat meel dient als eiwitrijke grondstof voor voornamelijk veevoeder, maar ook voor producten voor menselijke consumptie.

Gebruik[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Sojaolie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In Oost- en Zuidoost-Azië wordt de sojaboon grotendeels voor menselijke consumptie gebruikt, onder meer in de vorm van tofoe, tempé, sojasaus, sojamelk en sojaolie. In de westelijke wereld wordt het gewas hoofdzakelijk gebruikt voor de productie van plantaardige olie en veevoeder. De meeste soja, zo'n 90% van de Nederlandse invoer, wordt gebruikt voor veevoer. Voor één kilo vlees (eiwit) is zo'n twee tot vijf kilo voer nodig. Het voer bestaat uit 10 tot 20% sojaschroot, een bijproduct uit de olieraffinage uit soja. Nederland is na China de grootste importeur van soja ter wereld. Vanuit Nederland wordt een groot deel van de Noordwest-Europese intensieve veehouderij (kippen, varkens, kalveren) van veevoer voorzien.

Productie[bewerken | brontekst bewerken]

Kaart van de landen met de grootste sojaproductie
Ras Adsoy

Tot 1995 waren de Verenigde Staten de belangrijkste producent en exporteur van soja. Sinds 1995 breidt het soja-areaal in Zuid-Amerika zich sterk uit. Dit brengt ernstige sociale en milieuproblemen met zich mee, zoals werkloosheid, verminderde voedselzekerheid, onteigening van land, aantasting van natuurreservaten, ontbossing, erosie en watervervuiling door landbouwchemicaliën.[5]

Topproducenten van sojaboon 2018[6]
Land Productie (ton)
Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten 123.664.230
Vlag van Brazilië Brazilië 117.887.672
Vlag van Argentinië Argentinië 37.787.927
Vlag van China China 14.189.217
Vlag van India India 13.786.000
Vlag van Paraguay Paraguay 11.045.971
Vlag van Canada Canada 7.266.600
Vlag van Oekraïne Oekraïne 4.460.770
Vlag van Rusland Rusland 4.026.850
Vlag van Bolivia Bolivia 2.942.131

Ook in Europa wordt soja geteeld, vooral in het Donaubekken en in Oekraïne. In Nederland wordt geëxperimenteerd met vroege rassen, zoals Adsoy. Het zaaizaad moet geïnoculeerd worden met de stikstofbindende bacterie Bradyrhizobium japonicum, omdat deze in Nederland niet in de grond voorkomt. De gemiddelde opbrengst in Nederland is ongeveer 3000 kg per ha.

Sojaboonproductie en -areaal in de Europese Unie in 2020[7]
Lidstaat Productie (ton) Oppervlakte (ha) Opbrengst (t/ha)
Vlag van Italië Italië 965.440 256.130 3,77
Vlag van Frankrijk Frankrijk 406.440 186.950 2,17
Vlag van Roemenië Roemenië 305.670 165.460 1,85
Vlag van Kroatië Kroatië 267.600 86.300 3,10
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 202.500 68.500 2,96
Vlag van Hongarije Hongarije 171.560 59.160 2,90
Vlag van Slowakije Slowakije 129.200 51.070 2,53
Vlag van Duitsland Duitsland 90.500 33.800 2,68
Vlag van Tsjechië Tsjechië 33.020 14.150 2,33
Vlag van Polen Polen 16.230 7.870 2,06
Vlag van Bulgarije Bulgarije 6.000 4.500 1,33
Vlag van Slovenië Slovenië 5.020 1.640 3,06
Vlag van Spanje Spanje 4.520 1.450 3,12
Vlag van Litouwen Litouwen 2.560 2.070 1,24
Vlag van Griekenland Griekenland 1.610 800 2,01
Vlag van Luxemburg Luxemburg 30 10 3,00
Vlag van Europa Europese Unie 2.607.900 939.860 2,77

Europese groothandelsprijzen schommelden in 2021 tussen 400 en 800 euro per ton.[8]

Genetische modificatie (GGO)[bewerken | brontekst bewerken]

Daarnaast is de sojaboon vaak in opspraak vanwege genetische modificatie. Om die reden gebruiken Europese fabrikanten nauwelijks meer sojaolie in voedingsmiddelen. Veevoer bevat echter wel hoge percentages genetisch gemodificeerde soja. Producten met het EKO-keurmerk voor menselijke consumptie bevatten geen genetische gemodificeerde soja. De niet-gemodificeerde sojabonen worden voor een groot deel geïmporteerd uit Brazilië. Gemodificeerde soja komt voornamelijk uit Argentinië.

Onderzoek wijst uit dat genetisch gemodificeerde gewassen zorgen voor hogere opbrengsten dan conventionele gewassen.[9][10] Eerder had het blad The Independent geschreven dat uit onderzoek van de universiteiten van Nebraska en Kansas het omgekeerde zou blijken.[11] Barney Gordon, uitvoerder van dat onderzoek, reageerde dat die conclusie niet uit zijn onderzoek getrokken kon worden en noemde het artikel van The Independent "een goed voorbeeld van onverantwoorde journalistiek".[12] Monsanto zette de foute interpretatie van de onderzoeksgegevens vervolgens uiteen.[13]

Allergie[bewerken | brontekst bewerken]

Sommige mensen kunnen allergisch reageren op de eiwitten in soja. Dit kan zich onder meer uiten in orale allergie (jeuk in de mond), urticaria (bulten), roodheid en/of jeuk van de huid, die optreedt binnen een uur na consumeren van de bonen. Zeer uitzonderlijk kan een gevaarlijker reactie optreden, namelijk een anafylactische shock, die onmiddellijke medische behandeling vereist.[bron?] Bij baby's kan soja-allergie zich uiten in de vorm van eczeem.

Gezondheid[bewerken | brontekst bewerken]

Vanwege de relatief hoge aanwezigheid van isoflavonen in soja is veel onderzoek gedaan naar mogelijke hormoonverstorende effecten. Omdat isoflavonen voorbij de placenta kunnen, heeft de Nederlandse Gezondheidsraad uit voorzorg voor zwangeren een bovengrens van 1 mg isoflavonen per kg lichaamsgewicht vastgesteld.[14]

Zie de categorie Glycine max van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.