Wijzigingen

Naar navigatie springen Naar zoeken springen
15 bytes toegevoegd ,  13 jaar geleden
k
Robot-geholpen doorverwijzing: Perzië
Kern wordt, samen met [[Herman Neubronner van der Tuuk]], beschouwd als een der grondleggers van de oosterse studie in Nederland. Al op het gymnasium was zijn grote belangstelling voor talen gebleken, toen hij besloot Engels en Italiaans aan zijn vakkenpakket toe te voegen. Hij legde een buitengewone bekwaamheid aan de dag om een grote verscheidenheid aan talen te bestuderen en die ook grondig te beheersen.
 
Aanvankelijk was zijn aandachtsgebied beperkt tot de [[Indo-Europees|Indo-Europese]] talen, maar het strekte zich al uit over een zeer breed gebied: van de Germaanse subgroep tot het Sanskriet. Zijn dissertatie, onder de titel ''Specimen historicum exhibens scriptores Graecos de rebus Persicis Achaemenidarum monumentis collatos'' (1855) breidde dit veld nog uit tot het [[Perzisch]]: Kern toonde aan dat inscripties in die taal konden worden aangewend tot een beter begrip van het oude [[Perzische Rijk|Perzië]]. Tijdens zijn verblijf in Benares legde hij zich toe op de studie van de [[Dravidisch]]e talen, leerde wat [[Arabisch]] en [[Hebreeuws]], maar had zich binnen een jaar ook voldoende [[Hongaars]] eigen gemaakt (een taal die buiten de Indo-Europese taalfamilie valt, hetgeen trouwens ook voor de Dravidische talen geldt) om er romans in te kunnen lezen. Ook bestudeerde hij de [[Maleis]]e talen.
 
In [[1874]] gaf hij een tekstuitgave in het licht van het werk van de astronoom [[Aryabhata]]. Dit was de eerste uitgave in Nederland van een werk in het [[nagara]]-schrift.

Navigatiemenu