Bettino Craxi: verschil tussen versies

Naar navigatie springen Naar zoeken springen
32 bytes verwijderd ,  4 jaar geleden
In [[1980]] trad de PSI toe tot de tweede regering-[[Francesco Cossiga|Cossiga]]. In juli 1983 werd Craxi de eerste [[socialisme|socialistische]] premier van Italië sinds het begin van de twintigste eeuw. Zijn regering, die tot 1987 standhield, bestond uit [[Christen-democratie|christendemocraten]], [[sociaaldemocratie|sociaaldemocraten]], [[liberalisme|liberalen]], [[Republikeinen (Italië)|republikeinen]] en zijn eigen [[socialisme|socialisten]].
 
In 1985 werd een Italiaans cruiseschip, de ''[[Achille Lauro]]'' door [[Palestijnen]] in [[Egypte (land)|Egyptische]] wateren gekaapt. Tijdens de kaping werd een oudere [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] passagier door de kapers gedood. De kapers probeerden met een vliegtuig naar [[Joegoslavië]] te ontsnappen. Amerikaanse gevechtsvliegtuigen dwongen de kapers om op [[Sicilië]] te landen. Craxi weigerde echter om de kapers aan de Amerikanen uit te leveren, hijen liet ze naar [[Joegoslavië]] vertrekken. De Amerikanen waren hier verbolgen over, maar ook binnen het kabinet rees kritiek,: drie republikeinse ministers traden af. Craxi bood zijn ontslag aan, maar kon daarna weer een nieuwe regering vormen waarin dezelfde partijen werden opgenomen die ook in de vorige regering zaten.
 
Bettino Craxi was zeer populair geworden door deze actie en hij ontving in de [[Senaat (Italië)|Senaat]] een staande ovatie. [[The Economist]] noemde hem "de sterkste man van [[Europa (continent)|Europa]]".
Craxi onderhield goede contacten met het [[Vaticaanstad|Vaticaan]]. Hij kreeg een herziening van het [[Concordaat]] met het Vaticaan voor elkaar, waarin het [[Rooms-katholieke Kerk|rooms-katholicisme]] als [[staatsgodsdienst]] werd afgeschaft. Deze maatregel leidde echter niet tot een verslechtering van de betrekkingen met het Vaticaan.
 
Tijdens Craxi's premierschap groeide Italië uit tot het op vier na grootste industrieland ter wereld en trad het toe tot de [[G-7]] (de "Grote 7"). Er was echter wel sprake van een enorme [[inflatie]].
 
In maart 1987 diende Craxi zijn ontslag in, omdat strubbelingen tussen de christendemocraten en socialisten, de belangrijkste partners binnen de coalitie, het regeren onmogelijk maakten. Bij de verkiezingen van april 1987 kwamen zowel de DC (Democrazia Cristiana) als de PSI (Socialistische Partij van Italië) als winnaars uit de bus, desondanks vormdemaar Craxi vormde geen regering meer. Onder Craxi was er sprake van grote stabiliteit in Italië. De regering-Craxi was tot de tweede regering-[[Silvio Berlusconi|Berlusconi]] de langstzittende naoorlogse regering.
 
== Corruptie ==

Navigatiemenu