Berlijnse School voor elektronische muziek: verschil tussen versies

Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hier dan weer wel
(Geen trema)
(Hier dan weer wel)
 
== Latere Berlijnse School ==
Tussen 1979 en 1984 was Tangerine Dream klaar met vrijwel alle mogelijkheden van dit genre en begon met het maken van meer toegankelijke, korte en meer new age-achtige nummers voor albums zoals ''Exit'', ''Le Parc'' en ''Underwater Sunlight''. Jean-Michel Jarre leverde zijn ultieme sequencerprestatie met ''Magnetic Fields'' in 1981 en begon toen met het opnemen van rockgeorienteerderockgeoriënteerde tracks, die meer fans zou aanspreken bij de concerten. Toen de technologie verbeterde en [[MIDI]] ontstond, begonnen muzikanten de synthesizer te zien als instrument om traditionele instrumenten te spelen middels een druk op de knop.
 
Het werd duidelijk dat de Berlijnse School zich had ontwikkeld van experimenten tot de grenzen van de technologische beperkingen, die snel minder werden.
21.863

bewerkingen

Navigatiemenu