Oceanische spreiding: verschil tussen versies

Naar navigatie springen Naar zoeken springen
779 bytes toegevoegd ,  13 jaar geleden
sv
k (+cs:iw)
(sv)
'''Oceanische spreiding''' is het proces dat volgens de theorie van [[platentektoniek]] plaatsvindt op [[divergentie|divergente]] grenzen (voornamelijk [[mid-oceanische rug]]gen, zoals de [[mid-Atlantische rug]]) tussen [[tektonische plaat|tektonische platen]]. [[IJsland]] is een deel van de mid-atlantische rug dat boven water uitsteekt.
{{sv|Seafloor spreading}}
'''Oceanische spreiding''' is het proces dat volgens de theorie van [[platentektoniek]] plaatsvindt op [[divergentie|divergente]] grenzen (voornamelijk [[mid-oceanische rug]]gen) tussen [[tektonische plaat|tektonische platen]].
 
Aangedreven door een divergente stroming in de mantel, zal de [[aardkorst]] uit elkaar drijven bij de divergente plaatgrens, waardoor de korst daar [[korstverdunning|verdunt]]. Uit de [[aardmantel]] komt warm materiaal met een [[mafisch]]e samenstelling omhoog in de vorm van [[magma (gesteente)|magma]], dat de ruimte die in de korst ontstaat door de verdunning opvult. Dit magma zorgt voor [[vulkanisme]] (zogenaamd [[black smoker]] vulkanisme) op de plaatgrens.
Als de magma aan het oppervlak komt (de oceaanbodem), wordt het [[lava]] genoemd. De nieuw ontstane korst van gestolde magma en lava zal door de divergente beweging weg bewegen van de plaatgrens, waar dan weer meer nieuwe korst kan ontstaan. Op die manier wordt [[oceanische korst]] gevormd.
 
Hoe verder men van de mid-oceanische rug af gaat, hoe ouder de gesteenten van de zeebodem zijn. De periodieke ompolingen van het [[aardmagnetisch veld]] worden bij het stollen van de magma vastgelegd en demonstreren de verschillende ouderdom van de verschillende gesteenten naarmate zij verder van de rug af liggen. De zeebodem duikt bij het bereiken van een continentaal plat onder de bestaande aardkorst (bijvoorbeeld aan de westkust van Amerika) en/of duwt deze weg (de Atlantische Oceaan wordt nog steeds langzaam wijder, met enige cm per jaar). De oceaanbodem wordt dus hergebruikt, en er zijn bijna geen plaatsen op aarde te vinden waar de oceaanbodem meer dan 200 miljoen jaar oud is.
Het proces van oceanische spreiding werd in de jaren 50 bedacht door de [[verenigde Staten|Amerikaan]] [[Robert S. Dietz]]. In 1961 zag [[Harry Hammond Hess|Harry H. Hess]] in dat het concept een belangrijk onderdeel van platentektoniek is.
 
Het proces van oceanische spreiding werd in de jaren 50 bedacht door de [[verenigdeVerenigde Staten|Amerikaan]] [[Robert S. Dietz]]. In 1961 zag [[Harry Hammond Hess|Harry H. Hess]] in dat het concept een belangrijk onderdeel van platentektoniek is.
 
[[Categorie:Tektoniek]]
42.231

bewerkingen

Navigatiemenu