Spleen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Voor het radioprogramma, zie Spleen (radioprogramma)

Spleen (Nederlands: miltzucht) is de Engelse benaming voor de milt en wordt, met name in de literatuur, gebruikt om een depressieve gemoedstoestand mee aan te duiden die minder ernstig is dan het lijkt. Vaak wordt het woord op zijn Nederlands uitgesproken.

Het komt neer op het zich "lekker droevig" voelen of niet goed raad met zich weten. De teksten die vanuit deze toestand zijn geschreven worden ook wel spleen genoemd. De Franse Romantische schrijver Charles Baudelaire heeft dit woord in de 19e eeuw populair gemaakt met zijn gedichten Spleen I, II, III en IV. "Spleen" toont aan wat de Romantiek eigenlijk inhield.

Nederlands[bewerken]

Spleen
Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemlijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.

Dit gedichtje verscheen in 1954 in de verzamelbundel Ongerijmde rijmen van Michel van der Plas[1], waar het toegeschreven werd aan Godfried Bomans; later is vaak gesteld dat Van der Plas het zelf geschreven had.[2] De slotregels komen echter al voor in de Ballade der großen Müdigkeit, een gedicht van Friedrich Torberg uit 1938[3], en in een stukje in het Algemeen Handelsblad van 15 juni 1929[4].

In popmuziek[bewerken]

Zie ook[bewerken]