Standard Instrument Departure

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een Standard Instrument Departure, of kortweg SID, is een gepubliceerde procedure waaraan een vliegtuig zich dient te houden na vertrek van een luchthaven op een IFR-vliegplan. Deze procedure wordt ook wel Departure Procedure (DP) genoemd. De gevolgde route brengt het vliegtuig naar een punt (waypoint) op de gewenste luchtweg, al dan niet via een transitie.

Beschrijving[bewerken | brontekst bewerken]

Om het vertrekkende vliegverkeer van een vliegveld te kunnen reguleren beschikken de meeste vliegvelden over vooraf gepubliceerde procedures welke vanaf opstijgen gevolgd dienen te worden. De verschillende SID’s krijgen vaak de naam van het waypoint waar ze eindigen plus een eventuele cijfer of lettercode. Voor een normale vlucht onder IFR regels zal voor vertrek normaal gesproken aan de luchtverkeersleiding een routeklaring worden gevraagd waarbij men te horen krijgt welke SID gevlogen dient te worden.

Een SID kan bestaan uit verschillende onderdelen zoals:

  • Een route gedeelte. Er wordt beschreven welke route gevlogen dient te worden meteen na opstijgen. Het routegedeelte kan variëren van slechts een opdracht de startbaan koers te blijven volgen tot een opdracht met meerdere bochten en zelfs bochtstralen. De route kan lopen langs bijvoorbeeld waypoints, bakens of opgegeven radialen of afstanden van bakens.
  • Opgegeven minimale of maximale hoogtes en minimale klim gradiënten.
  • opgegeven maximale snelheden bij bepaalde delen van de route.
  • Een opdracht om op bepaalde momenten contact te maken met een andere verkeersleider.

Er zijn verschillende redenen waarom SID’s gebruikt worden. In de eerste plaats zorgen ze voor het makkelijker regulieren van het verkeer rond de luchthaven. Vooral op vliegvelden met verschillende landingsbanen en gelijktijdig vertrekkend en aankomend verkeer zijn ze van grote waarde voor de verkeersleiding. Een SID kan helpen om veilig te vertrekken van vliegvelden die omringt worden door hoog terrein. Ook kunnen ze dienen om bepaalde gebieden te beschermen tegen (geluid)overlast.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]