Starship (SpaceX)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Starship
Prototypes Starship S20 en Super Heavy B4 op lanceerplatform Starbase OLP-1
Algemeen
Type Volledig herbruikbare, al dan niet bemande super heavy lift draagraket
Producent SpaceX
Varianten Bemanningsschip, satellietlanceerder, tankschip, Artemis-maanlander, marslander, Point-to-point passagiersschip
Maten
Diameter 9 m
Lengte 120 m
Trappen 2
Nuttige lading
Nuttige lading LEO 100.000 kilogram
Nuttige lading GTO 100.000 kilogram (met tankbeurt in de ruimte)
Nuttige lading SSO 100.000 kilogram
Nuttige lading ISS 100.000 kilogram
Nuttige lading Maan 100.000 kilogram (met tankbeurt in de ruimte)
Nuttige lading Mars 100.000 kilogram (met tankbeurt in de ruimte)
Lanceer geschiedenis
Status In ontwikkeling
Lanceerbasis Starbase OLP-1
KSC LC-39A
Mogelijk KSC LC-49
Aantal lanceringen 0 (7 atmosferische testvluchten prototypes)
Eerste vlucht verwacht in 2022
1ste trap
Motor 33 x Raptor-2
Thrust 74432,47 kN[1]
Brandstof Methalox
2de trap
Motor 3x Raptor-2, 3x RVac-2
Brandstof Methalox
Artistieke voorstelling van diverse super heavy lift-raketten met daarbij genoemd de maximale nuttige lading naar een lage baan om de aarde (in t, metrische ton) en de lengte (in m, meters) en. Helemaal rechts Starship-Super Heavy-ontwerp naar specificaties van september 2019. De genoemde 150 ton bij Starship is in herbruikbare configuratie.

Starship is een tweetraps, al dan niet bemand, zeer zwaar lanceersysteem in ontwikkeling bij SpaceX. De boostertrap van Starship, die nodig is om de aarde te verlaten, heet Super Heavy. De naam Starship slaat op zowel tweede trap met een compartiment voor bemanning, vracht of satellieten als op de eerste-en-tweede trap als geheel.[2] Het project heeft, tot het eind 2018 zijn huidige naam kreeg, meerdere namen gehad zoals de Mars Colonial Transporter of MCT (voor september 2016), het Interplanetary Transport System of ITS (sept. 2016 - juni 2017) en Big Falcon Rocket (BFR) (juni 2017 - november 2018). Intern bij SpaceX werd de raket rond 2015-2016 (mogelijk al in 2010) enige tijd aangeduid met de onofficiële werknaam Big Fucking Rocket.[3]

Starship vormt een volledig herbruikbaar ruimtevaartuig dat is bedoeld om 100 tot 150 ton aan vracht of tot 100 mensen per vlucht in de ruimte te brengen. In expendable mode zou dat zelfs 250 ton kunnen zijn. Vluchten naar Mars (en terug) behoren tot de mogelijkheden. Door de mogelijkheid tot bijtanken in de ruimte kunnen die hoeveelheden ook op Mars of op de Maan landen.

Met een ontwerp voor een aangepast Starship won SpaceX de aanbesteding voor de bemande maanlander van NASA’s Artemisprogramma.[4]

Het eerste conceptontwerp werd op 27 september 2016 door SpaceX oprichter en ceo Elon Musk op het International Astronatical Congress gepresenteerd als Interplanetary Transport System. [5][6][7] Een jaar later werd een verkleind, makkelijker haalbaar ontwerp met een bredere inzetbaarheid gepresenteerd met de naam Big Falcon Rocket. In de daaropvolgende jaren werden nog enkele aanpassingen aan het ontwerp gedaan waarvan keuze om de raket van roestvaststaal in plaats van koolstofvezel te bouwen de grootste was. Het project staat onder directe leiding van Musk zelf.[8] Met de ontwikkeling van de Starship is zo’n vijf miljard dollar gemoeid.

Het eerste prototype van het Starship werd op 28 september 2019 voltooid. In de twee jaar daarop werden in hoog tempo prototypes gebouwd, waarvan een aantal tijdens grondtests of testvluchten explodeerde. De informatie over het punt falen maakte het snel verbeteren van het ontwerp mogelijk. Via een proces van hoppervluchten tot 150 meter en atmosferische vluchten tot 10 kilometer kreeg SpaceX het vliegen en het zeer complexe landingsproces van een Starship tussen augustus 2020 mei 2021 onder de knie. Anno februari 2022 wordt de eerste orbitale vlucht met toevoeging van een Super Heavy-booster voorbereid.

Elon Musk wil Starship zo snel als mogelijk in bedrijf kunnen nemen. Er wordt gestreefd naar een eerste bemande vlucht langs de Maan in 2023 hoewel die vlucht waarschijnlijk later zal plaatsvinden. Hij wil in de toekomst met Starship, de Falcon 9, de Falcon Heavy en de (bemande en onbemande) Dragon 2 vervangen. Bemande maanlandingen en marslandingen, satellietlanceringen, bijtankvluchten en eventueel zelfs langeafstandsvluchten op aarde behoren tot de mogelijkheden.

Eigenschappen[bewerken | brontekst bewerken]

Starship bestaat uit twee trappen, die beide gebruik maken van Raptor 2-motoren. Super Heavy en Starship zullen gezamenlijk met 4800 ton brandstof worden gevuld. 78 procent daarvan is vloeibare zuurstof en 22 procent is vloeibaar methaan.

Super Heavy[bewerken | brontekst bewerken]

De eerste trap heet Super Heavy, is 70 meter lang en heeft een diameter van negen meter. De Super Heavy is gebouwd van roestvaststaal en wordt voortgestuwd door 33[9] raketmotoren van het type Raptor, hoewel dat er op de eerste volwaardige booster (B4) nog 28 waren. SpaceX heeft zelf een roestvaststaallegering ontwikkeld die daarvoor wordt gebruikt. Super Heavy lijkt in veel opzichten op Starship. De besturing terug de atmosfeer in gaat echter met grid-vinnen en zonder bellyflopmanoeuvre. De booster landt niet op poten, maar wordt met een grijparm die aan de lanceertoren zit aan twee uitsteeksels gevangen. Duidelijk voor de hand liggende verschillen met het Starship zijn het gedeelte waarin de motoren zijn opgehangen, de lengte en de voorkant zonder neuskegel. Omdat de Super Heavy in nagenoeg verticale positie daalt zijn er geen headertanks voor de landing nodig. De brandstof zit in die positie voor het herstarten al onder in de tank. De kracht van de Super Heavy is nodig om de orbitale snelheid van de aarde te halen. Super Heavy zal een stuwkracht-gewichtsverhouding van 1,5 hebben en daardoor een stuk sneller accelereren dan de meeste grote raketten.[10]

Starship[bewerken | brontekst bewerken]

De tweede trap vormt één geheel met de neuskegel. Deze is 50 meter lang en heeft dezelfde diameter als Super Heavy en wordt eveneens gebouwd van roestvaststaal. De neuskegelsectie kan voor verschillende doeleinden worden ingericht. Zo komen er onder meer versies voor het afzetten van satellieten in de ruimte, versies voor bemanning en vrachtschepen, en tankschepen die bijtanken in de ruimte mogelijk maken. Dat bijtanken is nodig om bij reizen naar de maan of naar Mars de aardeontsnappings-boost uit te voeren. Het bijtanken gebeurt met de "ruggen" van de schepen tegen elkaar. De buik van het Starship is van een keramisch hitteschild voorzien dat benodigd is voor landingen op aarde en op Mars. De hitteschildtegels worden mechanisch bevestigd. Starshipvarianten die niet op andere hemellichamen hoeven te landen bevatten geen landingsgestel. Deze Starships landen met hun voorflappen op twee grijparmen die aan de lanceertoren zitten bevestigd. Met deze grijparmen kan het Starship terug op een Super Heavy worden geplaatst of op een vervoersstandaard. Het ontbreken van landingspoten betekent minder kwetsbaar onderdelen in het Starship. In de achterwaartse rok zitten de Raptors verwerkt; dat zijn er minimaal drie die voor werking op zeeniveau zijn geoptimaliseerd en ook als landingsmotoren worden gebruikt. Deze zijn meestal aangevuld met nog eens drie Raptors die zijn geoptimaliseerd voor werking in het vacuüm van de ruimte. Die vacuüm motoren zijn niet beweegbaar. Het manoeuvreren gebeurt dus met de drie zeeniveaumotoren. Vier elektromechanisch gestuurde[11] stuurflappen, twee voor en twee achter, maken het mogelijk om dwars op de luchtstroom gekeerd door een atmosfeer af te dalen waardoor het grootst mogelijke remvermogen wordt bereikt. Vlak voor de landing keert het Starship dan zijn achterzijde naar de grond om verticaal te landen. SpaceX wil op twee motoren landen de derde motor start ook maar wordt normaliter meteen weer uitgeschakeld. Mocht motor 1 of motor 2 falen optestarten dan blijft motor 3 aan. Landen op een motor is technisch ook mogelijk maar niet wenselijk. Een Starship kan anders dan de Falcon-boosters na de afrem-manoeuvre ook in de lucht stilhangen boven de landingsplaats om naar de perfecte landingsplaats (tussen de grijparmen) te manoeuvreren. Voor landingen op de maan waar geen atmosfeer is kan Starship volledig met zijn motoren afremmen. Om op te stijgen vanaf Mars of de Maan is wegens de kleinere zwaartekracht aldaar geen extra booster nodig.

Satellietvoertuig[bewerken | brontekst bewerken]

Het voertuig dat satellieten kan afzetten heeft een neuskegel die open en dicht kan. Het rechte deel van het vrachtcompartiment kan satellieten van acht meter lang met een diameter van maximaal acht meter herbergen. Is de diameter kleiner dan kan de satelliet in het toelopende deel van het vrachtcompartiment (de neuskegel) doorlopen. Zo is bij een diameter van zeven meter de maximum lengte bijna elf meter. En bij een diameter van 3,2 meter kan de volledige lengte, van 17,24 meter van het vrachtcompartiment worden benut. SpaceX noemt in de handleiding de mogelijkheid om het ruim te verlengen tot 22 meter.

Lanceersystemen[bewerken | brontekst bewerken]

Starship-Super Heavy wordt in een later stadium voornamelijk gelanceerd vanaf halfafzinkbare zee-platforms. Dit is nodig vanwege de geluidsdruk die een Super Heavy bij vol vermogen veroorzaakt. Er zijn maar weinig plaatsen op land geschikt als lanceerplaats voor een raket van dit caliber.[12] Ook zal SpaceX vanaf enkele plaatsten op land lanceren. Dit gebeurt voor testvluchten, maar de losse trappen zullen ook vanaf land naar de zee-platforms worden gelanceerd. Daarvoor is niet de volle stuwkracht nodig.[13] Er zijn vier lanceerplatforms op land gepland. Twee stuks op Starbase (OLP-1 en OLP-2) zullen voornamelijk voor testvluchten worden gebruikt. Een van deze platforms is anno februari 2022 zo goed als voltooid. Twee andere platforms zijn op het Kennedy Space Center gepland en vooral voor missionaire vluchten bedoeld. Bij Lanceercomplex 39A wordt sinds december 2021 aan een starshipplatform gebouwd. [14] Over een huurovereenkomst voor een nieuw lanceercomplex, LC-49, wordt onderhandeld.[15]

De platforms zijn zo’n 25 meter hoog. Naast de platforms staat een ongeveer 150 meter hoge toren waaraan de vang-, til- en hijsarmen zitten. Ook zit er een quick disconnection arm aan de toren die de aansluitingen voor elektriciteit communicatie en stuwstofleidingen naar de raket vormen. De toegangsarm voor bemanning zal ook aan de lanceertoren worden bevestigd.

Ontwikkeling[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Ontwikkeling van SpaceX Starship en Super Heavy voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2016 presenteerde Elon Musk een eerste conceptontwerp voor genaamd Interplanetary Transport System. Het zou een diameter van 12 meter hebben en de totale combinatie moest 156 meter hoog worden. Beide trappen die van koolstofvezel waren moesten kunnen landen. Ook zouden er tankschepen komen die het ITS in de ruimte konden bijtanken en zo van de brandstof voorzien om naar een andere planeet te vliegen. [16]

Een jaar later presenteerde Musk een herzien ontwerp dat BFR (Big Falcon Rocket) werd genoemd. De diameter was terug gebracht naar 9 meter en de lengte naar 106 meter. Ook was er een set achterflappen aangebracht om zich gestuurd door de atmosfeer te kunnen laten afremmen. Met dit kleinere ontwerp kon de BFR ook worden gebruikt voor het lanceren van satellieten. Ondanks dat de raket veel groter dan de Falcon 9 was moest de lancering goedkoper worden omdat deze volledig herbruikbaar zou worden. [17]

Nog een jaar later in september 2018 was het ontwerp nogmaals aangepast. De lengte zou 118 meter worden en er kwamen ook voorflappen. De raket zou daarmee dwars op de luchtstroom door de atmosfeer vallen om zo maximaal op de lucht te af te remmen. In dit ontwerp zouden de achterflappen tevens de landingspoten zijn en was er een vaste bovenvin aangebracht om de derde landingspoot te zijn. Voorbereidingen voor de bouw van een eerste BFR die in de haven van Los Angeles moest plaatsvinden waren begonnen. [18]

In de maanden daarna kreeg de BFR een nieuwe naam; Starship. De eerste trap werd Super Heavy genoemd. Ook werd besloten over te schakelen van koolstofvezel op roestvaststaal omdat dit hittebestendiger is, sterker is, lichter bleek en ook nog eens veel goedkoper was. Met dit nieuwe ontwerp werd het bouwterrein in Los Angeles losgelaten en mallen voor de bouw van een koolstofvezel raket werden gesloopt.

Eind 2018 begon SpaceX in Boca Chica aan de bouw van een testraket genaamd Starhopper. Hiermee werden in het voorjaar en zomer van 2019 twee aangelijnde vluchten en daarna twee losse vluchten met een maximum hoogte van 150 meter gemaakt.

Ondertussen werden die zomer in Boca Chica en op een terrein in Cocoa Florida twee prototypes op vol formaat gebouwd; Starship MK1 en Starship MK2. Het doel van deze eerste twee prototypes was het vinden van goeie bouwtechniek en. Starship MK1 sneuvelde tijden een druktest en Starship MK2 werd niet afgebouwd. Hierna verplaatste de productie zich volledig naar Boca Chica waar in twee jaar tijd een rustig dorpje in een grote rakettenfabriek veranderde. Vanaf dat moment werden prototypes gebouwd met de codenaam SN, wat voor serienummer staat. SN1 was een tanksectie die sneuvelde tijdens een druktest. SN3 was hetzelfde lot toebedeeld. SN2, SN7.0, SN7.1 en SN7.3 waren kleinere testtanks om lasmethodes, staallegeringen en staaldiktes onder hoge druk te testen. SN4 overleefde als eerste volleformaat tanksectie de druktest. Ook werd twee maal een raptor onder SN4 gestart. Deze sneuvelde door een losgerammelde methaanleiding die tot een vernietigende explosie leidde. SN5 en SN6 waren vrijwel identiek aan SN4 en vlogen in augustus en september 2020 hoppervluchten van 150 meter met een Raptor-motor.

Starship SN8 t/m SN11 waren vervolgens het eerste Starship prototype dat met een neuskegel, aeroflaps en drie motoren waren gebouwd. Hiermee werd verticaal tot tien kilometer hoogte gevlogen en vervolgens in horizontale positie afgedaald. De landing waarbij de raket terug in verticale positie moest komen lukte bij deze prototypes nog niet hoewel ze er een paar keer dichtbij kwamen. SN10 bleef zelfs staan, maar zakte door de te harde landing door zijn poten en explodeerde enkele minuten later door een brandstoflek. De problemen bij landing hadden te maken met de brandstoftoevoer van de motoren bij het herstarten.

SN15 was als volgende aan de beurt. Dit prototype had veel subtiele verbeteringen ten opzichte van de eerdere. Daardoor duurde de testcampagne wat langer. Maar deze verliep verder vlekkeloos en de eerste tien kilometer hoge testvlucht verliep nominaal inclusief de landing.

Een eerste booster (BN1 of Booster Number 1) werd in het voorjaar van 2021 gebouwd uit onderdelen die in september 2020 al waren voorgefabriceerd. Het werd na voltooiing weer gesloopt. Het ontwerp was tussentijds dusdanig veranderd dat een testcampagne geen toegevoegde waarde had. SN16 werd in mei 2021 voltooid en lijkt vrijwel gelijk aan SN15. SN15 en SN16 staan sinds medio 2021 geparkeerd op een opslagterrein bij Boca Chica en het is niet duidelijk of ze nog gebruikt gaan worden.

Ondertussen wordt naar een eerste orbitale vlucht toe gewerkt Booster BN2.1 was een korte testtank. Booster BN3 is een full size testobject dat voor het testen van grondsystemen en Raptors werd gebruikt. In januari 2021 is BN3 gesloopt. Booster B4 moest Starship S20 in een baan om de aarde brengen. Het ontwerp van de booster en starship veranderde tijdens de testperiode, waarin tevens een lanceerplatform werd gebouwd, op zoveel punten dat de eerste orbitale vlucht naar een latere Starship-Super Heavy combinatie is doorgeschoven. Tijdens de eerste orbitale vlucht moet de booster in de golf van Mexico landen en het Starship moet 90 minuten later in de stille oceaan nabij Hawaï een zachte landing in het water maken.[19][20] Deze vlucht wordt op zijn vroegst in 2022 verwacht, maar vereist een nieuwe FAA-omgevingsvergunning voor het lanceren van krachtiger raketten in Starbase-Boca Chica. Het onderzoeksrapport van de FAA werd op 13 juni 2022 gepubliceerd en stelde 75 voorwaarden aan SpaceX om er te mogen lanceren.

Ontwerp Starship HLS, de Artemis-maanlander[bewerken | brontekst bewerken]

Op 30 april 2020 bleek dat SpaceX een conceptontwerp voor aangepaste uitvoering van Starship bij NASA te hebben ingediend die als bemande maanlander voor het Artemisprogramma zou moeten functioneren. Een jaar later won SpaceX de aanbesteding.[21]

Zie Artemisprogramma voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Dit ontwerp werd die dag samen met twee concurrerende ontwerpen geselecteerd voor verdere uitwerking. De Starship-maanlander is bedoeld om tussen het maanoppervlak en een baan om de maan of een baan om de aarde te pendelen. Daarom bevat het geen onderdelen die specifiek voor een landing op Aarde of Mars nodig zijn zoals een hitteschild en stuurflappen. De neuskegel bevat op de top een koppelpoort met daaroverheen een klep die aan de bovenzijde van een Crew Dragon doet denken. Hiermee kan worden gekoppeld aan een Orion-capsule, of aan de Lunar Gateway. De koppelpoort geeft toegang tot het bemanningscompartiment dat in de neuskegel zit verwerkt. Onder het bemanningscompartiment zit een vrachtcompartiment waarin een groot luik zit. Bovenin het ruim zit een uitschuifbare hijskraan waarmee de vracht en bemanning vanaf een hoogte van 26 meter op de grond kunnen komen. Rondom het ruim is de buitenzijde bekleed met zonnecellen. Aan de zijkanten, ter hoogte van het vrachtcompartiment, zitten clusters van raketmotoren die op Superdraco’s lijken (het is niet bevestigd of het daadwerkelijk Superdraco’s zijn) die de laatste fase van de landing doen. Hierdoor wordt he regoliet (maanzand) niet onder de lander vandaan geblazen. De lander kan terugkeren naar een baan om de aarde en in de ruimte worden bijgetankt en zodoende langdurig worden hergebruikt. Een opvallend detail is dat de Starship-maanlander grotendeels wit is.

SpaceX wil in 2022 een testlanding op de maan uitvoeren en ruim voor de eerste bemande maanlanding al ruime ervaring met Starship hebben opgedaan.[22]

Toenmalig NASA-directeur Jim Bridenstine noemde het ontwerp in 2020 zeer ambitieus, maar zei dat als dit ontwerp slaagt het de kosten van ruimtevaart naar de maan verlaagt terwijl het de mogelijkheden vergroot. Hij voegde er ook aan toe veel vertrouwen in het kunnen van SpaceX te hebben.

De moeilijkheidsgraad van dit ontwerp zit hem volgens NASA in het feit dat het een flink aantal complexe rendez-vous vergt en dat de draagraket (super heavy) nog niet beschikbaar is. Aan de voorselectie was een toekenning van 135 miljoen dollar ontwikkelingssubsidie gekoppeld. Na tien maanden zou NASA de voortgang van de drie ingediende ontwerpen beoordelen en bepalen welke ontwerpen voor definitieve selectie in aanmerking komen. Dat kon aanvankelijk een ontwerp zijn, maar ook alle drie ontwerpen. Door gebrek aan financiële middelen werd alleen Starship HLS, het meest capabele en gelijkertijd goedkoopste ontwerp gekozen. SpaceX had als enige deelnemer zijn vraagprijs voor de ontwikkeling, die al de laagste was, naar beneden bijgesteld toen duidelijk werd dat NASA van het congres onvoldoende financiële middelen toegewezen zou krijgen. SpaceX betaalt daardoor een deel van de kosten zelf, maar kan het Starship HLS daardoor ook aan andere partijen ter beschikking stellen. NASA betaalt SpaceX gespreid 2,89 miljard dollar voor de ontwikkeling waaronder een eerste onbemande en een eerste bemande maanlanding vallen.

Prototype neuskegel[bewerken | brontekst bewerken]

De witte neuskegel met NASA-logo

Op 20 oktober 2020 werd een eerder gebouwde Starship-neuskegel zonder aeroflaps wit geschilderd en van het NASA-wormlogo voorzien. Deze Mock-up had verder weinig functionaliteit maar gaf een goed beeld van het formaat. Concurrenten Dynetics en National Team (samenwerking van Blue Origin, Lockheed Martin, Northrop Grumman en Maxar) die ook in de race waren voor een Artemis HLS-contract hadden ook een mock-up van hun ontwerp gebouwd. SpaceX mock-up werd eind 2021 weer gesloopt. Ook construeerde SpaceX een prototype van de vrachtlift van het Starship-HLS.

Zee platforms Deimos en Phobos[bewerken | brontekst bewerken]

Op 18 januari 2021 ontdekte NASASpaceflight-journalisten Jack Beyer en Michael Baylor met hulp van andere journalisten dat een booreiland, dat al sinds 2016 in de haven van Brownsville ligt eigendom is geworden van een semi-geheime dochteronderneming van SpaceX genaamd Lone Star Mineral Development LLC. Dit booreiland dat eerder ENSCO 8500 heette de naam Deimos heeft gekregen.[23] Het platform wordt sinds oktober 2020 opgeknapt en verbouwd

Ook booreiland ENSCO 8501 bleek te zijn aangekocht en hernoemd tot Phobos. De ligplaats van dat booreiland was Galveston. ENSCO 8502 een uit dezelfde serie die daar op dat moment ook lag werd niet aangekocht. Op 17 januari 2021 verliet Phobos de haven van Galveston. Op 22 januari kwam het platform aan in de haven van Pascagoula, Mississippi.

De verwachting is dat Phobos en Deimos (vernoemd naar de manen van Mars) lanceer- en landingsplatforms voor Starship-Super Heavy worden. Door van zee te lanceren kan genoeg afstand van bebouwing worden genomen om geen huizen te beschadigen met het geluid van 28 Raptors. In 2021 werd weinig werk verricht aan de platforms omdat de eerste lanceerinstallatie op Starbase de hoogste prioriteit kreeg. Elon Musk gaf op 10 februari 2022 aan te hopen een van de platforms eind dat jaar gebruiksklaar te hebben.

Brandstofwinning[bewerken | brontekst bewerken]

Lone Star Mineral Development LLC blijkt overigens ook voor andere activiteiten te worden gebruikt. Met het dochterbedrijf wil Musk ook naar aardgas, dat voor het overgrote deel methaan is boren bij Boca Chica. Voorheen was er al een gasput op het schiereiland en Musk wil die wederom in gebruik nemen om ter plekke brandstof voor Starship te winnen zolang er nog niet voldoende methaan kan worden geproduceerd met Sabatierreactoren.

Missies[bewerken | brontekst bewerken]

Polaris Mission III[bewerken | brontekst bewerken]

Polaris Mission III moet de eerste bemande vlucht van een Starship worden. In de aanloop naar deze vlucht voert SpaceX eerst twee bemande Crew Dragon-vluchten uit die technieken testen. De drie vluchten van het Polarisprogramma zullen allen onder gezagvoerder Jared Isaacman worden uitgevoerd.[24]

Dear Moon: eerste passagiersvlucht[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Dear Moon voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De eerste bemande deepspace-vlucht met een Starship zal een vlucht om de Maan zijn (vrije-terugkeertraject). Op 17 september 2018 maakte SpaceX bekend wie de eerste betalende klant voor Starship zal zijn. De Japanner Yusaku Maezawa (toenmalig CEO van ZOZO) is met SpaceX overeengekomen om op deze vlucht (tegen betaling van een niet nader bekendgemaakt bedrag) mee te gaan en zes tot acht nog door hem te selecteren topartiesten mee te nemen. De vlucht moet de artiesten inspireren in het kader van een kunstproject genaamd #dearMoon.[25] Verder gaan er een of meer personeelsleden van SpaceX mee, als piloot/astronaut.[26] De vlucht is gepland voor 2023, maar Musk wijst erop dat het ook later kan worden. In 2017 had Maezawa een reis om de maan met de Falcon Heavy en Dragon 2-capsule voor twee personen geboekt die eind 2018 zou moeten plaatsvinden. Deze missie werd geüpgrade naar deze BFR-vlucht zodat SpaceX de Falcon Heavy en Crew Dragon niet hoefde aan te passen voor deep space en vol op de ontwikkeling van wat toen nog BFR heette kan inzetten.

Vóór deze eerste bemande vlucht om de maan zal SpaceX eerst een aantal testvluchten uitvoeren: onbemande vluchten om de maan, en bemande om de aarde. De vluchten om de Maan zullen 4 tot 5 dagen duren.

NASA Tipping Point-missie: Propellant Transfer Demonstration[bewerken | brontekst bewerken]

SpaceX is een van de bedrijven die in 2020 een Tipping Point-contract kreeg toegewezen voor technologiedemonstraties. SpaceX moet met Starship laten zien dat ze 10.000 kilogram cryogene brandstof in de ruimte kunnen overpompen naar een ander Starship. Daarvoor ontvangt SpaceX een subsidie van 53 miljoen dollar.[27]

LUVOIR[bewerken | brontekst bewerken]

NASA onderzocht in 2018 de mogelijkheid om de enorme ruimtetelescoop LUVOIR (Large UV/Optical/IR Surveyor) in de jaren 2030 met de BFR te lanceren.[28] Het vrachtruim van de BFR zou echter te klein zijn, zo concludeerde NASA en ze gaan daarom voorlopig uit van een lancering op een SLS Block II[29].

Maanlandingen[bewerken | brontekst bewerken]

Gwynne Shotwell gaf in oktober 2019 aan voor 2022 een onbemand Starship op de maan te willen laten landen om daar materiaal voor een bemande maanmissie die kort daarop moet plaatsvinden te brengen. Daarmee lijkt SpaceX een hoger ontwikkelingstempo na te jagen dan NASA dat onder het Artemisprogramma vanaf 2024 bemande maanlanders naar de maan wil sturen. Overigens gaf Shotwell als slag om de arm aan dat 2022 geen zeker doel is.[30]

CLPS[bewerken | brontekst bewerken]

Op 19 november 2019 werd Starship door NASA geselecteerd als een van de maanlanders voor het Commercial Lunar Payload Services-programma. SpaceX zal een vrachtlander-uitvoering van Starship gebruiken om een maanbasis te bevoorraden. Selectie betekent dat SpaceX in ieder geval een testlanding op de Maan zal trachten te volbrengen en daarvoor ontwikkelingssubsidie ontvangt.

Flexibele missies[bewerken | brontekst bewerken]

In januari 2021 gaf Gwynne Shotwell aan dat SpaceX een aantal lanceercontracten heeft waarbij het SpaceX vrij staat om te kiezen tussen een Falcon-raket of Starship. SpaceX levert de lanceercapaciteit en niet de specifieke raket.[31]

Trivia[bewerken | brontekst bewerken]

  • Nog voor de eerste vlucht van Starship gaf Elon Musk op Twitter aan dat een volgende generatie Starship waarschijnlijk een diameter van 18 meter zal hebben.[32]
  • Op YouTube zijn verschillende kanalen actief die de tests live streamen en de bouw van de prototypes documenteren.
  • De fotografen, YouTubers en journalisten die de ontwikkelingen rond Starship vanuit Boca Chica de wereld in brengen hebben zich de geuzennaam Texas tank watchers aangemeten.
  • Rond de testcampagne van prototype SN9 ontstond op sociale media de hashtag en meme #wenhop. Dit sloeg op de onzekerheid van de planning en de vraag die op Twitter werd gesteld "When Hop?" Vertaald: "Wanneer een hoppervlucht?"

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]