Sterkedrank

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een oud whiskytankje
Verscheidene sterkedranken

Sterkedrank (in de praktijk ook geschreven als sterke drank) is de benaming voor alcoholhoudende drank die aan een door de wet omschreven definitie voldoet. Daar België en Nederland verschillende wetgevingen hebben hieromtrent, is ook de definitie een beetje afwijkend.

Sterkedrank in België[bewerken]

In België is sterkedrank alcoholhoudende drank die niet enkel gisting onderging, maar ook destillatie of toevoeging. Uitzonderingen op wettelijke bepalingen zijn dranken met minder dan 1,2 volumeprocent alcohol, ongeacht hun bereidingswijze.

In België mag ieder verkooppunt alcoholische dranken schenken zolang ze zich maar aan de wettelijke leeftijdsbeperkingen houden. De minimale leeftijd om sterkedrank legaal te kunnen verkrijgen is 18 jaar, terwijl dat voor bier en wijn 16 jaar is.

Sterkedrank in Nederland[bewerken]

In Nederland is sterkedrank alcoholhoudende drank die bij kamertemperatuur voor 15 volumeprocent of meer uit alcohol bestaat, met uitzondering van wijn, die door volledige gisting aan zijn volumepercentage alcohol is gekomen. Voor de bereiding van wijn zijn namelijk gistcellen nodig die pas afsterven bij een alcoholpercentage tussen ongeveer 11% en maximaal van 16% (afhankelijk van de gistsoort).

Drank met een alcoholpercentage van 15% of hoger mag in Nederland enkel bij erkende slijterijen verkocht worden, met uitzondering van port, sherry en vermout. Zwak-alcoholische dranken, zoals bier en wijn, mogen wel in gewone supermarkten verkocht worden. Er zijn plannen om ook port, sherry en vermout uit de schappen van de supermarkten te halen, zodat alle sterkedrank alleen in slijterijen verkocht mag worden. Dit onder andere in verband met de leeftijdsgrens.[bron?]

Voor de bereiding van sterkedrank is een extra bewerking nodig: