Stockport County FC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Stockport County
Edgeley Park 1.JPG
Naam Stockport County Football Club
Bijnaam The Hatters
Opgericht 1883
Stadion Edgeley Park, Stockport
Capaciteit 10 651
Voorzitter Vlag van Engeland Lord Snape
Trainer Vlag van Engeland Neil Young
Competitie National League North[1]
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
Geldig voor 2013-2014
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Stockport County is een Engelse voetbalclub uit Stockport, in 1883 gesticht onder de naam Heaton Norris Rovers. Toen de stad in 1890 een "County Borough" werd, wat vergelijkbaar is met een stadsdeel waarbij het onafhankelijk opereert van provinciebestuur, veranderde de naam in Stockport County. Sinds 1902 speelt het op Edgeley Park en speelt in de kleuren blauw en wit. De bijnaam Hatters is afgeleid van de hoedenindustrie waar de stad om bekend is, maar doorgaans wordt de club simpelweg "County" genoemd.

Historie[bewerken]

Ruim 100 jaar in anonimiteit[bewerken]

Tot 1900 speelde de club in de Lancashire League voordat ze werd toegelaten tot de tweede klasse. De club speelde een tijd in de tweede klasse maar kwam ook terecht in lagere divisies, en sinds 1926 speelde de club op enkele seizoenen na altijd in de laagste profdivisie. Tot de eind jaren tachtig werd slechts een aantal maal promotie afgedwongen, namelijk in de seizoenen 1936/37 en 1966/67. Gedurende deze jaren is de club vaak hekkensluiter geworden waardoor de club talloze herkiezingen moest doorstaan (automatische degradatie uit de profdivisies bestond toen nog niet) dat uiteindelijk altijd lukte en degradatie naar het amateurniveau vermeden werd.

Succesjaren onder Bergara[bewerken]

In het seizoen 1988/89 werd de Uruguayaan Danny Bergara als manager aangesteld waarmee de club hun beste tijden ooit ervoeren. De club promoveerde gedurende deze jaren weliswaar maar een keer, naar de derde afdeling van het Engelse voetbal, maar beleefde zijn beste jaren met 4 optreden´s op Wembley, 2 keer in de finale van de Football League Trophy in 1991/92 en in 1992/93, destijds de Autoglass Cup genaamd, en 2 keer in de finale van de play-offs voor promotie tegen Peterborough in 1991/92 en tegen Burnley FC in 1993/94. In 1995 was de chemie tussen manager en voorzitter uitgewerkt en werd de manager ontslagen. Geen enkele keer eindigde de club in jaren tussen 1989 en 1995 in het rechterrijtje terwijl de club in de 20 jaren daarvoor maar een enkele keer in het linkerrijtje eindigde. Vanwege deze ommekeer en door zijn aansprekende karakter ging Bergara de boeken in als een van de meeste geliefde en succesvolle managers ooit. Bergara overleed in 2007 en als eerbetoon werd in de zomer een wedstrijd georganiseerd waarbij de fans afscheid konden nemen van hun idool.

Toppunt onder Jones[bewerken]

Gedurende het seizoen 1995/96 werd Dave Jones aangesteld als manager. Dat jaargang was verder onopmerkelijk, maar het seizoen daarna, 1996/97, werd het meest succesvolle seizoen ooit. Niet alleen eindigde de club 2e dat daarmee promotie naar de Football League Championship afdwong, ook werd de halve finale bereikt in de League Cup via overwinningen op onder meer 3 Premier League clubs, West Ham United, Blackburn Rovers en Southampton. De club eindigde in het seizoen 1997/98 knap op de achtste plaats tussen clubs zoals Manchester City, Birmingham City en Nottingham Forest, haar beste resultaat ooit in het Engelse voetbal. Dave Jones werd als manager begeerd door vele clubs en vertrok naar Southampton. De sterspelers werden om financiële redenen verkocht en voor Stockport betekende dit het einde van een succesvolle periode die 10 jaar eerder begon.

Begin van misère[bewerken]

De club eindigde de volgende 3 seizoenen in de onderste regionen van Football League Championship en in het seizoen 2001/02 beleefde de club een van zijn slechtste seizoenen ooit waarbij het in maart al naar de Football League One degradeerde met maar 26 punten, de minst aantal behaalde punten sinds de Tweede Wereldoorlog. Na drie magere jaren onder diverse managers in de Football League One degradeerde de club in 2005 met wederom 26 punten naar de Football League Two.

Dure wederopstanding[bewerken]

Nadat de club het seizoen erop in 2006 ternauwernood degradatie naar het amateurniveau ontliep werd oud-speler en publiekslieveling Jim Gannon aangesteld als manager. Hij stabiliseerde de club met een aantal goede aankopen met goed tactische n technisch onderbouwd veldspel waarop in 2008 via de play-offs promotie naar Football League One werd afgedwongen. De achterban had eindelijk weer iets om voor te juichen, later zou duidelijk worden tegen welke prijs.

Financiële malaise en afscheid van profvoetbal[bewerken]

Gedurende het eerste jaar terug in Football League One werd duidelijk dat de club door wanbeleid gedurende de voorgaande jaren in financiële nood verzeild was geraakt. Schuldeisers konden niet worden terugbetaald en faillissement dreigde. De club was gedwongen afscheid te nemen van alle sterspelers zoals Anthony Pilkington en Ashley Williams en ook manager Jim Gannon om in leven te kunnen blijven. Mede door het goed eerste helft van het seizoen handhaafde de club zich in de divisie ondanks het mindere tweede helft en een puntenaftrek van 10 punten. Ex-Liverpool speler wijlen Gary Ablett nam in 2009 het roer over maar kon degradatie naar Football League Two niet voorkomen en werd kort daarna in de zomer van 2010 ontslagen. De club was inmiddels na ruim een jaar financiële onzekerheid stabiel geworden maar moest opereren met een minimale begroting. Het jaar daarop eindigde het onder nieuwe manager Paul Simpson stijf onderdaan met 25 punten, waardoor de club na 111 jaar op profniveau sinds 2011 uitkomt in de Conference National.

Afgang nog niet compleet[bewerken]

In de zomer van 2011 werd Dietmar Hamann aangesteld als de nieuwe trainer met de belofte dat de club overgenomen zou worden door een consortium geleid door zakenman Tony Evans. Deze overname kwam uiteindelijk niet tot stand waardoor Hamann, mede door de teleurstellende resultaten, de club verliet. In januari 2012 werd voormalig manager Jim Gannon aangesteld waarna de club door een aantal goede series neer te zetten degradatie naar het Engelse 6e niveau ontliep. Na een slechte serie resultaten in het seizoen 2012/13 werd Gannon in januari 2013 ontheven uit zijn functie. Op 24 januari 2013 werd Darije Kalezic, die eerder als trainer actief was bij De Graafschap en bij Zulte Waregem, aangesteld als trainer en Stuart Watkiss als zijn assistent.[2] Op 12 maart 2013 verliet Stuart Watkiss de club vanwege lichamelijke klachten. Op 20 maart 2013 werd Kalezic na 12 officiële wedstrijden, waarin 3 keer werd gewonnen, ontslagen met Stockport op de rand van degradatie. Op dezelfde dag werd voormalig Gateshead FC manager Ian Bogie aangesteld als nieuwe manager. Een maand later degradeerde de club naar de Blue Square North, het zesde niveau in de voetbalpiramide, na een 4-0 nederlaag bij Kidderminster Harriers.

Als semiprofs verder[bewerken]

Na afloop van het seizoen 2012/13 waarin degradatie een feit werd vertrok het overgrote deel van de selectie op zoek naar profvoetbal. Zo dwong Danny Whitehead een transfer af naar West Ham United en koos speler van het jaar Alex Kenyon voor een avontuur bij Morecambe FC. Anderen verkozen om bij andere clubs te tekenen in de Conference National te blijven spelen. Een klein aantal had bij Stockport een doorlopend contract en een aantal besloot een nieuw contract te tekenen. Vervolgens werd door de clubleiding besloten om verder te gaan als amateurclub aangezien het bestaan als profclub hogere kosten met zich mee brengt. Op 26 juni werd Terry Mitchell aangetrokken als zogenaamde First Team Coach. Mitchell was ook de rechterhand van Bogie tijdens hun periode bij Gateshead FC. Er werden daarnaast spelers aangetrokken van andere amateurclubs voor het begin van het 2013/14 seizoen. Na een succesvol verlopen voorbereiding speelde Stockport op 17 augustus 2013 hun eerste wedstrijd ooit in de Conference North tegen Boston United. Na een teleurstellende start van het seizoen 2013/14 verliet trainer Ian Bogie na 4 nederlagen in 5 wedstrijden de club. Assistent en publieksfavoriet Alan Lord nam het roer over en stabiliseerde de club door verder te bouwen op verdedigers Stephen O'Halloran en Mark Lees, door het inbrengen van bewezen aanvallers als Kristian Dennis en Scott Spencer, keeper Danny Hurst en middenvelders Richie Baker en Danny Glover. Lord gaf ook veel jeugdspelers een kans, wat resulteerde in een grilling seizoen, waarna ternauwernood een volgende degradatie werd voorkomen. De club eindigde als 14e en toch heerste er optimisme voor het volgende seizoen. Het seizoen 2014-15 begon met ups en downs, waarbij de club lang de play-offplaatsen in zicht had. Er werden meer spelers gehaald, en Lord gaf wederom de jeugd het vertrouwen. Door vormverlies, blessures en grilligheid van het nog jonge elftal eindigde de club uiteindelijk als 11e. Na het seizoen maakte Lord bekend dat hij zijn rol als hoofdtrainer te willen ruilen voor een rol achter de schermen als Director of Football, en kon de club de zoektocht beginnen naar een nieuwe trainer.

Nieuwe ploeg, nieuwe hoop[bewerken]

Op 16 mei 2015 maakte de club de aanstelling bekend van nieuwe hoofdtrainer Neil Young. Samen met assistent Gary Jones en coach en ex-speler Mike Flynn, werd er besloten van het eerste elftal enkel keeper Danny Hurst te behouden, en werd verder de gehele selectie verkocht of verhuurd. Young haalde spelers met veel ervaring in het profvoetbal, zoals verdedigers Gareth Roberts en Sean O'Hanlon, middenvelder Andy Robinson, en aanvaller Kayode Odejayi, evenals gearriveerde spelers uit het amateurvoetbal.

Erelijst[bewerken]

Winnaar: 1967

Eindklassementen sinds 1988[bewerken]

Tot de aanstelling van succestrainer Danny Bergara in het seizoen 1988/89 eindigde de club in 70'er en 80'er jaren meestal in de onderste regionen van de 4e afdeling destijds Division 4 genaamd (tegenwoordig League Two). Daarna volgde een reeks succesjaren tot ongeveer de eeuwwisseling. Daarna raakte de club in sportief en financieel verval dat in de laatste jaren drastische vormen heeft aangenomen. De club staat vandaag bij de meeste voetbalkenners bekend als de club met de meest opmerkelijke achteruitgang. Hieronder zijn alle eindklassementen van de club sinds 1988.

outer table
col 1
outer table
col 2
Seizoen Divisie Afdeling Klassering
1988–89 Division 4 IV 20e
1989-90 Division 4 4e
1990-91 Division 4 2e
1991-92 Division 3 III 5e
1992-93 League Division 2 6e
1993-94 League Division 2 4e
1994-95 League Division 2 11e
1995-96 League Division 2 9e
1996-97 League Division 2 2e
1997-98 League Division 1 II 8e
1998-99 League Division 1 16e
1999-2000 League Division 1 17e
2000-01 League Division 1 19e
2001-02 League Division 1 24e
Seizoen Divisie Afdeling Klassering
2002-03 League Division 2 III 14e
2003-04 League Division 2 19e
2004-05 League One 24e
2005-06 League Two IV 22e
2006-07 League Two 8e
2007-08 League Two 4e
2008-09 League One III 18e
2009-10 League One 24e
2010-11 League Two IV 24e
2011-12 Conference National V 16e
2012-13 Conference National 21e
2013-14 Conference North VI 17e
2014-15 Conference North 11e

Rivaliteiten[bewerken]

Stockport bevindt zich op niet meer dan 10 mijl van zowel Manchester City en Manchester United en lijdt door hun populariteit aan het verlies van supporters aan deze clubs. De rivaliteit tussen de clubs is doordat ze niet vaak in dezelfde afdeling speelden niet groot, al is er van oudsher niet veel liefde voor beide clubs. De rivaliteit met Manchester City groeide wel eind 90'er jaren aangezien ze destijds op hetzelfde niveau uitkwamen.

De grootste rivalen van Stockport zijn Burnley FC en Stoke City, mede door de vele beladen ontmoetingen in de 90'er jaren ook al komen deze clubs niet uit dezelfde regio. Met clubs uit de regio, zoals Rochdale, Bury, Oldham en Macclesfield is er wel rivaliteit maar dat is de laatste jaren wat afgenomen vanwege de mindere prestaties en het feit dat deze clubs nu in hogere afdelingen actief zijn.

Spelers[bewerken]

Selectie 2012/13[bewerken]

Nat. Positie Speler
Vlag van Engeland DM Danny Hurst
Vlag van Engeland DM Ian Ormson
Vlag van Engeland V Gareth Roberts
Vlag van Engeland V Sean O'Hanlon
Vlag van Engeland V Danny Morton
Vlag van Engeland V Paul Connolly
Vlag van Engeland V Jordan Thorniley (op huurbasis van Everton)
Vlag van Engeland V Scott Duxbury
Vlag van Engeland V Ryan Ellison
Vlag van Engeland M Glenn Rule
Nat. Positie Speler
Vlag van Engeland M Andy Robinson
Vlag van Engeland M Joe Garvin
Vlag van Engeland M Karl Ledsham
Vlag van Engeland M Micah Evans
Vlag van Engeland M Jake Kirby (op huurbasis van Tranmere Rovers)
Vlag van Engeland M Lewis Montrose
Vlag van Engeland M Chris Churchman
Vlag van Nigeria A Kayode Odejayi
Vlag van Sierra Leone A Abdul Bell-Baggie
Vlag van Engeland A Lamin Colley

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Records[bewerken]

  • Grootste overwinning: 13-0 tegen Halifax Town AFC op 6 januari 1934 en tevens een Football League record
  • Zwaarste verlies: 0-9 tegen de reserves van Everton FC op 9 december 1893
  • Opeenvolgende overwinningen: 9 (2006/2007) - gedurende al deze overwinningen werd de nul gehouden, dit is een Football League record
  • Opeenvolgende nederlagen: 11 (2001/2002)
  • Langste voetbalwedstrijd: in een bekerwedstrijd tegen Doncaster Rovers FC werd beslist om de wedstrijd te laten voortduren tot er een winnaar was maar na 203 minuten legde de scheidsrechter de wedstrijd stil en kwam er een replay. Dit is tevens een wereldrecord.

Externe links[bewerken]