Strijkkwartet nr. 2 (Beethoven)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Strijkkwartet Nr. 2 (Beethoven)
Beethoven rond 1804 (Waldmueller)
Beethoven rond 1804 (Waldmueller)
Componist Ludwig van Beethoven
Soort compositie Strijkkwartet
Toonsoort G-majeur
Opusnummer opus 18/2
Compositiedatum 1799
Opgedragen aan Vorst Franz Josef von Lobkowitz
Duur ca 22 min
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Het Strijkkwartet Nr. 2 in G groot, opus 18/2 is een vierdelige compositie voor strijkkwartet van Ludwig van Beethoven, die in 1799 voltooid werd en in 1800 gereviseerd.Qua ontstaan is dit kwartet het derde binnen de volgorde van componeren van opus 18. Zie de achtergrondinformatie.

Aard[bewerken | brontekst bewerken]

Herinnert qua sfeer aan Haydn: de komedie van goede manieren, die Haydn als de essentie van de klassieke stijl zag. Het is ook niet vreemd dat Beethoven aan Haydn refereert: Haydn had in de laatste decade van de bijna voorbije 18e eeuw nog 14 meesterwerken in het genre strijkkwartet gepubliceerd. De verouderde Duitse bijnaam “Complimentier quartett” trekt dit kwartet te karikaturaal in de Rokoko-sfeer. Maar iets van de sfeer van het 18e-eeuws divertimento klinkt toch door.

Delen[bewerken | brontekst bewerken]

opus 18/2 Strijkkwartet Nr 2 (Beethoven)
Opus deel Aanduiding Maatsoort Toonsoort Duur Opmerking
18/2 I Allegro 2/4 G ca 7' 57
II Adagio cantabile-Allegro 3/4 C ca 6' 28"
III Scherzo: Allegro 3/4 G ca 4' 24
IV Allegro molto, quasi presto 2/4 G ca 5' 15
  1. Het openingsthema lijkt een hoffelijk spel van vraag en antwoord (voorbeeld I). Er is een luchtige conversatietoon (bij een zeer complexe en intriguerende verwerking van al het thematisch materiaal)
  2. Een innige melodie in C . Verder opvallend simpel (en daardoor weinig typisch voor Beethoven), misschien zelfs conventioneel.
  3. Vrolijk scherzo met eigenzinnig pralend trio
  4. Wederom een geestig vraag- en antwoordspel, nu geopend tussen cello en tutti en uiteindelijk eindigend in een bruisend coda.

Betekenis[bewerken | brontekst bewerken]

Kerman acht de kwartetten 1 en 2 als vergelijkbaar qua stand van -de zijns inziens nog niet ultieme- compositie-techniek. Beide ontbreekt het aan optimale afstemming op de expressie. In het eerste kwartet zocht Beethoven hartstocht en heftigheid. Bij het tweede kwartet zocht Beethoven een sfeer van volgehouden humor. Beide werken tonen een stoutmoedige vindingrijkheid en daarmee een nieuwe en grotere greep op het medium.

Notenvoorbeeld[bewerken | brontekst bewerken]

opus 18/2 Strijkkwartet Nr 2 Beethoven: Notenvoorbeeld
Opus deel Voorbeeld 1 Voorbeeld 2 Voorbeeld 3
18/2 I & IV
"complimenterend"(?) vraag en antwoordspel
4e deel

Verder lezen[bewerken | brontekst bewerken]

Joseph Kerman The Beethoven Quartets Oxford University Pres 1966 ISBN 0 19 315145 6 4e druk 1978