Stuart O'Grady

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Stuart O'Grady
Stuart OGrady, 2013 Tour Down Under (cropped).jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Stuart Peter O'Grady
Bijnaam Stuey, Freckles
Geboortedatum 6 augustus 1973
Geboorteplaats Adelaide, Vlag van Australië Australië
Sportieve informatie
Huidige ploeg Geen
Discipline(s) Weg
Specialisatie(s) sprinten, kasseien
Beste prestaties
Milaan-San Remo 3e (2004)
Ronde van Vlaanderen 3e (2003)
Parijs-Roubaix 1e (2007)
WK op de weg 4e (2004)
Extra
2 etappezeges in Ronde van Frankrijk
Zeges:  
HEW Cyclassics
Tour Down Under
2004
1999 en 2001
Portaal  Portaalicoon   Wielersport
Stuart O'Grady tijdens de Ronde van Frankrijk 2005.

Stuart O'Grady (Adelaide, 6 augustus 1973) is een voormalig Australische wielrenner.

Zijn specialiteit was sprinten. Dat blijkt ook uit zijn eindklasseringen in het puntenklassement van de Ronde van Frankrijk waar hij viermaal tweede werd; dat was in 1998, 1999, 2001 en 2005, en eenmaal derde (in 2002). Vooral in 2001 was O'Grady dicht bij het groen, maar toen raakte hij de trui op de laatste dag kwijt aan Erik Zabel. Later in zijn carrière ging hij zich toeleggen op het klassieke werk.

Hij was professional van 1995 tot 2013 en in 1996 deed hij voor het eerst mee aan de Ronde van Frankrijk. In 1998 en ook in 2001, droeg hij een aantal dagen de gele trui. Als 33-jarige behaalde hij op zondag 15 april 2007 (bij bijzonder mooi weer) zijn meest prestigieuze overwinning: de kasseiklassieker Parijs-Roubaix.

In de Ronde van Frankrijk 2007 kwam O'Grady zwaar ten val in de 8e etappe, in de afdaling van de Cormet de Roselend. O'Grady brak zijn sleutelbeen, zijn schouderblad, vijf ribben en enkele botten rondom zijn ruggengraat. Ook liep hij een doorboorde long op.

In juli 2013 kondigde hij de dag na de Ronde van Frankrijk aan dat hij per direct stopte met professioneel wielrennen.[1] Enkele dagen na die aankondiging verklaarde O'Grady dat hij in aanloop naar de Ronde van Frankrijk van 1998 epo heeft gebruikt.[2]

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

1993

1994

1995

1996

1997

1998

1999

2000

2001

2002

2003

2004

2006

2007

2008

2011

2012

2013

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1996
1997 109e  
1998 54e (1) 
1999 94e  
2000 opgave  
2001 54e  
2002 77e  
2003 90e  
2004 61e (1)  opgave  
2005 opgave   77e  
2006 90e   65e  
2007 opgave  
2008 opgave   108e  
2009 122e   opgave  
2010 148e   opgave  
2011 77e   93e  
2012 97e  
2013 161e  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Parijs-Tours Omloop Het Nieuwsblad E3 Harelbeke WK op de weg Wereld­ranglijsten
1996 103e 46e 83e 26e
1997 55e 7e 30e 16e 42e
1998 59e 24e 30e 20e 32e 75e 6e
1999 36e 16e 43e opgave 25e 20e
2000 40e buit.tijd 32e 16e 101e
2001 55e 23e 60e opgave 52e
2002 13e 47e 13e
2003 21e Brons ↑ 18e Brons ↑
2004 Brons ↑ 123e 5e 4e
2005 4e 10e 16e 18e 18e 11e 67e (UPT)
2006 Brons ↑ 6e 40e (UPT)
2007 5e 24e 10e Goud ↑ 5e 9e 23e (UPT)
2008 88e 8e 5e 86e (UPT)
2009 opgave opgave 57e (UWK)
2010 120e 65e opgave opgave 118e 45e
2011 10e opgave 69e buit.tijd 8e 9e 91e 177e (UWT)
2012 opgave 125e opgave 53e
2013 86e opgave opgave 96e 73e

Ploegen[bewerken]