Suppression of Enemy Air Defences

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Suppression of Enemy Air Defences (SEAD) zijn vliegmissies van de Amerikaanse strijdkrachten om vijandig luchtafweer uit te schakelen. De Amerikaanse marine gebruikt de benaming Iron Hand voor deze missies. Bij de United States Air Force (luchtmacht) worden SEAD-missies Wild Weasel genoemd.

Een F-105G tijdens Iron Hand missie
Phantom II lanceert een AGM-45A Shrike

Achtergrond[bewerken]

Gedurende de Vietnamoorlog werden de Amerikaanse vliegtuigen vooral in het begin in groten getale beschadigd of neergeschoten. Hierop werden speciale tactieken ontwikkeld om de vijandelijke luchtafweer, meestal bestaande uit radargeleid luchtafweergeschut en SA-2 Guideline raketten, zo veel mogelijk te hinderen, te beschadigen en te vernietigen.

Dit soort missies werd gerekend tot een van de gevaarlijkste tactische missies en stond bekend onder de naam Iron Hand. Vliegers van het USAF 469th Tactical Fighter Squadron voerden deze missies vaak uit met hun F-105F en G Wild Weasel Thunderchiefs.

Iron Hand had als doel het onmogelijk maken van de taakuitvoering of het vernietigen van de vijandelijke surface-to-air missile (SAM) sites.

Geschiedenis[bewerken]

Begin 1966 vlogen standaard F-105D’s zonder enige vorm van electronic counter measure (ECM)apparatuur mee met F-100 Super Sabre Wild Weasel I toestellen die beschikten over de eerste basis ECM uitrusting. De F-100 identificeerde dan de SAM site en de F-105D’s deden de aanval op de site. Deze missies (en de verliezen) liepen steeds meer op in aantallen zodat de F105D werd vervangen door meer capabele en gespecialiseerde F-105F en G’s. Deze tweepersoons toestellen waren voorzien van nieuwe wapens en ECM apparatuur.

De volgende alinea's geven de evolutie van de Iron Hand missies en tactieken weer. Ze komen van USAF Maj. Bob Krone; deze was in de lente van 1966 commandant van 469th Tac Fighter Sqn en uit het tactisch handboek van 388th Tactical Fighter Wing.

Toen het Wild Weasel 1 Det. met F-100’s en electronic countermeasures op de basis Korat in Thailand was gelegerd nam 469th TFS deel aan de eerste Iron Hand missie en ging hiermee door tot aan de eerste helft van 1966.

In het begin was het search en destroy-principe voor de SA-2 Guideline raketsites duidelijk te hoog gegrepen door vrij gebrekkige elektronische uitrusting en ongeschikte bewapening. De Weasels hadden nog geen afstandsradar en het zoeken was eigenlijk niet vooraf gepland. De SA-2 sites waren altijd zwaar verdedigd en overlapten elkaar vaak; in veel gevallen vielen meerdere sites in direct bereik van de Iron Hand vlucht. Hierdoor moesten de toestellen zich behalve aan de SAM dreiging ook blootgeven aan de zwaarste concentraties van vijandelijke luchtafweer met kanonnen, automatische wapens en klein kaliber wapens. Het gebruik van bommen of ongeleide raketten vereiste fysieke waarneming van het doel vanuit de lucht en door de noodzakelijk vliegbewegingen om deze wapens af te werpen werden de toestellen hierbij continu aan de vijandelijke luchtafweer blootgesteld.

F-105 vliegers wisten dat de Weasel capaciteit belangrijk was voor het waarnemen, storen en vermijden van vijandelijke radargeleide wapens. Het was meteen merkbaar dat de vijandelijke radars aanmerkelijk korter werden aangezet na de aanvang van de Iron Hand operaties. Het hoofddoel voor de vliegers van 469th TFS was bescherming van de aanvalsmacht door vooraf verkennen en vermijden van de SA-2 sites; slechts indien het niet anders kon werden de noodzakelijke search en destroy acties tegen een site genomen.

Middelen[bewerken]

Met de aanschaf van de AGM-45A Shrike raket werd fysieke waarneming van het doel overbodig en werd met relatief minder risico maximale schade aangericht. In de beginfase (1966) was de Shrike echter nog beperkt door zijn kleine lading en de gevoeligheid voor straling van meerdere radars tegelijk. De latere versies (1968+) hadden hier geen last meer van.

De AGM-45A SHRIKE Anti Radiation Missile

De Shrike, die heden nog steeds wordt gebruikt, is een raket die bepaalde soorten radarstraling herkent en die zichzelf naar de bron van deze straling toestuurt. Als de radar niet wordt afgezet explodeert de Shrike in de radar en schakelt hij deze uit. Als de radar wordt afgezet verliest de operator zijn luchtbeeld en kunnen de SA-2’s niet worden afgeschoten. De Shrike zoekt dan net zolang naar een ander doel in de regio tot zijn brandstof op is.

Door het APR 25/APR 26 (Vector) systeem in de F-105’s verkreeg men echter een stijging in capaciteit bij de Iron Hand missie en kon men andere aanvalsmissies waarschuwen voor vijandelijke wapens en vijandelijke radargeleide ground controlled intercept (GCI) radardekking.

Tactiek[bewerken]

Een Wild Weasel missie bestaat uit twee delen

  • Iron Hand - ter storing en onderdrukking
  • Wild Weasel - ter vernietiging

De tactiek bij de Iron Hand missie werd primair ontworpen om SA-2 en radargeleide luchtafweer met kanonnen tijdens de nadering, de aanvalsrun en de ontsnapping van de aanvalsmacht te onderdrukken. Hierbij worden de SA-2 Fan Song en Fire Can radars gestoord en als dat niet voldoende is met AGM-45 Shrikes vernietigd of beschadigd. (De namen Fan Song en Fire Can werden aan deze typen SA-2 sturings- en doelvolgradar gegeven vanwege resp. het zoemende ventilator geluid en het ratelende geluid die de vliegers in de koptelefoon hoorden als ze door deze typen radars werden aangestraald).

De bedoeling van Iron Hand is dat de vijandelijke radar operators hun radars afzetten waardoor hun luchtbeeld verloren gaat en de aanvalsmacht ongehinderd verder vliegt. Tegelijkertijd dienen Iron Hand acties als afleiding van de vijandelijke radar operators voor de hoofdaanvalsmacht; dit is op zichzelf ook al een vorm van onderdrukking.

De vernietiging van een SA-2 site is bij de onderdrukking van secundair belang en wordt in een normaal geval niet toegepast tenzij een site kan worden uitgeschakeld zonder dat dit gevaar oplevert voor de missie. Voor speciale doelen is de vernietiging van de SA-2 site echter wel de beste en meest permanente vorm van onderdrukking.

De Wild Weasel tactiek is specifiek gericht op uitschakeling van een site. De beschermende radar onderdrukking voor de aanvalsmacht is hierbij geen optie en de Weasel vlucht richt zijn hele inspanning op het zoeken en uitschakelen van alle SA-2 radars. Vanaf 1967 werd deze tactiek alleen toegepast bij naderingsvluchten op lagere hoogten waarbij voor de aanvalsmacht geen directe bescherming nodig was.

Bronvermelding[bewerken]

  • Defense Suppression, Maj Stanley J Dougherty USAF. Air University Press mei 1992
  • 496 TFS, Maj Bob Krone. Air University Press feb 1983

Externe links[bewerken]