Susanna (Daniël)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Susanna is een vrouw uit een deuterocanoniek (apocrief) gedeelte van het boek Daniël dat dan ook wordt gerekend tot de Toevoegingen bij Daniël. Haar kerkelijke feestdag is op 19 december.

Volgens het Bijbelverhaal nam Susanna, de dochter van Chelkia en getrouwd met Joakim (Joachim), een zeer rijk man, een bad in de beslotenheid van haar tuin. Zij realiseerde zich echter niet dat twee oude mannen ('ouderlingen') haar bespiedden. De mannen probeerden haar te verleiden, maar Susanna bood verzet. Uit wraak beschuldigden de mannen haar van overspel waarvoor ze de doodstraf kon krijgen.

De profeet Daniël vermoedde dat er iets niet klopte en besloot de twee getuigen apart van elkaar te ondervragen. Uit de verschillen in de getuigenissen werd het bewijs geleverd van Susanna's onschuld. Haar belagers werden ter dood gebracht, de straf die ze Susanna hadden toebedacht, zoals voorgeschreven in Deuteronomium 19:18-19.

In de Pentateuch wordt meerdere keren beschreven dat er minstens twee getuigen van een misdrijf moeten zijn: Numeri 35:30, Deuteronomium 17:6, Deuteronomium 19:15. In Mattheus 26:60-61 zijn er dan ook twee getuigen. Ook in de hedendaagse rechtspraak geldt het principe dat een enkel getuigenis weinig betrouwbaar is. Het spreekt wel vanzelf dat de getuigen onafhankelijk van elkaar moeten worden gehoord.

Afbeelding op een tegel uit waarschijnlijk Duitsland, 1400-1500

Het Bijbelse verhaal van De kuise Susanna is een veelgebruikt onderwerp in de beeldende kunst. De componist Händel baseerde een oratorium op het verhaal (Susanna, 1749). Marnix Gijsen gebruikte het als inspiratiebron voor zijn roman Het boek van Joachim van Babylon (1947).

Externe link[bewerken]