Sven Gatz

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Sven Gatz
Sven Gatz Brussel 2.jpg
Geboortedatum 6 mei 1967
Geboorteplaats Sint-Agatha-Berchem
Kieskring Flag of the Brussels-Capital Region.svg Brussel-Hoofdstad
Regio Vlag Brussels Hoofdstedelijk Gewest Brussel
Vlag Vlaamse Gemeenschap Vlaamse Gemeenschap
Land Vlag van België België
Partij 1991-1998 VU
1998-2001 VU-iD21
2004-heden Open Vld
Vlaams Minister van Cultuur, Jeugd, Media en Brussel
Aangetreden 25 juli 2014
Regering Bourgeois
Voorganger Joke Schauvliege (Cultuur)
Pascal Smet (Jeugd en Brussel)
Ingrid Lieten (Media)
Functies
1995-2004 Brussels Parlementslid
1999-2011 Vlaams Parlementslid
2000-2012 Gemeenteraadslid Jette
2007-2011 Fractieleider Vlaams Parlement[1]
2014-heden Vlaams minister
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Sven Gatz (Sint-Agatha-Berchem, 6 mei 1967) is een Belgisch politicus voor Open Vld. Hij is de huidige Vlaams minister van Cultuur, Jeugd, Media en Brussel.

Minister van Cultuur Sven Gatz op bezoek in het Lange Max Museum (juni 2016)

Biografie[bewerken]

Sven Gatz volgde secundair onderwijs aan het Sint-Pieterscollege in Jette en werd licentiaat in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Van 1989 tot 1990 was Gatz voorzitter van de studentenafdeling van de Volksuniejongeren. Daarna was hij van 1992 tot 1995 voorzitter van de VU-afdeling van Sint-Agatha-Berchem en vanaf 1995 voorzitter van de VU-afdeling van Jette. Na zijn studies werkte Gatz van 1991 tot 1993 op het kabinet van Brussels staatssecretaris Vic Anciaux en van 1994 tot 1995 was hij ambtenaar van de Vlaamse Gemeenschapscommissie.[2]

In 1995 volgde Gatz Vic Anciaux op in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement, waar hij bleef zetelen tot in 2004. Van midden juli 1999 tot juli 2011 was hij eveneens lid van het Vlaams Parlement en van 2000 tot 2012 gemeenteraadslid in Jette. Van oktober 2007 tot eind april 2011 was hij voorzitter van de Open Vld-fractie in het Vlaams Parlement.

Binnen de VU was Gatz de woordvoerder van de politieke vernieuwingsbeweging iD21. Toen de Volksunie in 2001 door interne tegenstellingen uiteenviel, schaarde hij zich aan de zijde van Bert Anciaux met de links-liberale partij Spirit, maar toen Anciaux koos voor een kartel met de sp.a, stapte Sven Gatz samen met onder andere Patrik Vankrunkelsven over naar de VLD.

Sven Gatz staat bekend als links-liberaal politicus. Hij voelt zich naar eigen zeggen onder andere verwant met het Nederlandse D66 en de Britse Liberal Democrats.[bron?] Zijn politieke visie en actiepunten spitsen zich toe op stedenbeleid, inburgering en migratie, onderwijs, cultuur, Brussel en staatshervorming.

In april 2011 maakte hij bekend de nationale politiek te verlaten. Hij ruilde zijn job van politicus in voor die van directeur van de Unie van de Belgische Brouwers, de belangengroepering van de Belgische brouwerijen. Hij bleef wel gemeenteraadslid in Jette.[3]

In augustus 2011 ontstond er ophef omdat hij aanvraag had ingediend voor een parlementaire uittredingsvergoeding van 300.000 euro, waar hij feitelijk recht op had, maar die hij zelf tijdens zijn politieke carrière tevergeefs trachtte af te schaffen.[4] Onder druk van de media heeft hij deze vergoeding uiteindelijk geweigerd.[5]

Bij de lokale verkiezingen van 2012 was hij de zevende kandidaat op de MR-lijst voor zijn gemeente Jette. Hij behaalde 250 voorkeurstemmen, wat niet voldoende was om zijn mandaat als gemeenteraadslid verder te zetten.[6]

Bij de lokale verkiezingen van 2018 was hij lijstduwer op de MR-lijst voor zijn gemeente Jette. Hij behaalde 298 voorkeurstemmen, wat voldoende was voor een mandaat als gemeenteraadslid.[7]

Minister van cultuur, jeugd, media en Brussel[bewerken]

Gatz maakte per 25 juli 2014 zijn terugkeer in de Vlaamse politiek, wanneer hij werd ingezworen als Vlaams minister van Cultuur, Jeugd, Media en Brussel onder de regering-Bourgeois. In die hoedanigheid maakte Gatz in september 2014 bekend dat hij eind 2015 een punt wilde zetten achter levensbeschouwelijke uitzendingen van derden op de staatszender (de Katholieke Televisie- en Radio-Omroep (KTRO), Het Vrije Woord (vrijzinnigen), de Protestantse Omroep (PRO) en Evangelische Radio- en Televisie Stichting (ERTS) (samen de protestantse derden), de Moslim Televisie en Radio Omroep (MTRO), de Orthodoxe uitzendingen, de Israëlitische Godsdienstige Uitzendingen (IGU) en de Gezinsbond).

In juni 2015 kreeg hij scherpe kritiek vanwege zijn instemming om de toenmalige Brusselse stadsradio FM Brussel op te doeken.[8] Deze beslissing gebeurde op basis van gedateerde cijfers, waardoor verkeerdelijk geconcludeerd werd dat de radio een luisterbereik had van tweeduizend luisteraars per dag, terwijl het er in feite drieduizend waren.[9] Onder druk van de luisteraars, media en mede-politici is hij uiteindelijk op deze beslissing teruggekomen.[10]

In 2017 lag hij opnieuw onder vuur door een beslissing over het radiolandschap. Bij het toekennen van de frequenties op de FM-band vanaf 2018 vielen een aantal radiozenders uit de boot, waaronder ketenradio's ClubFM en TOPradio. De toekenning zou volgens die laatsten gebaseerd zijn op fouten en ze stelden zich vragen bij de competentie van de jury die de toekenningen beoordeelden, aangezien die uit tijdelijke werknemers zou hebben bestaan.[11][12] TOPradio slaagde er via die weg in opnieuw op de FM-band te komen. In het najaar van 2018 vernietigde de Raad van State het door de minister ingevoerde frequentieplan, omdat het plan 26 frequenties niet benut. Volgens Gatz is dat omdat die afhangen van een te sluiten overeenkomst met de Franse Gemeenschap en de federale overheid, wat dan weer door het Grondwettelijk Hof werd bevolen. Sommige zouden ook niet bruikbaar zijn.[13]

Bibliografie[bewerken]

  • Een vierde weg? Links-Liberalisme als traditie en als oriëntatiepunt, Sven Gatz, Patrick Stouthuysen (2001)
  • Gruuten Dëst. 101 toffe cafés en kroegen in Brussel en omgeving, Sven Gatz, Marc Gatz, Karel Adriansens (2002)
  • Het Blauwe Boekje. Tweespraak over links-liberalisme, Sven Gatz, Patrik Vankrunkelsven (2003)
  • 101 Bistrots Bruxellois Sven Gatz, Marc Gatz en Karel Adriansens. Editions Labor (2004)
  • Aanwakkeren. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Wie de stad heeft, heeft de jeugd, Gorik Kaesemans, Evert Asselman, Sven Gatz (red.) (2005)
  • Bastaard. Het verhaal van een Brusselaar. Sven Gatz; (fr) Le Bastaard Bruxellois. Sven Gatz. Editions Luc Pire (2008), uitgeverij Meulenhoff/Manteau (2008)
  • Liberaal guerrillero op links-terrein. Sven Gatz en het links-liberalisme, Johan Basiliades en Sigurd Vangermeersch, Willemsfonds/Liberaal Archief (2011)[14]
  • Bapas Belgische Biertapas Sven Gatz, Jan Pille, Karl Van Malderen e.a. WPG Uitgevers (2011)
  • Bier brouwen voor starters Luc Pauwels, Sven Gatz, WPG Uitgevers (2012)
  • De vier seizoenen van het Belgisch bier Sven Gatz / Belgische Brouwers; (fr) Les quatre saisons de la bière belge Sven Gatz / Brasseurs Belges,
    uitgeverij Van Halewyck (2012)
  • Stadslucht maakt vrij:
    • Stadslucht maakt vrij. Sven Gatz, Sas Van Rouveroij, Christian Leysen, Patrick Stouthuysen, Johan Basiliades (red.) VUBPRESS (2005)
    • Stadslucht maakt vrij: The state of the city. The city is the state. Sven Gatz, Sas Van Rouveroij, Christian Leysen, Patrick Stouthuysen, Jan Pille (eds.) VUBPRESS (2007)
    • Stadslucht maakt vrij: Vitale Steden. Sven Gatz, Sas Van Rouveroij, Christian Leysen, e.a. (eds.) VUBPRESS (2009)
    • Stadslucht maakt vrij: Cultuur en/in de Stad. Sven Gatz, Sas Van Rouveroij, Christian Leysen, e.a. (eds.) VUBPRESS (2011)
  • Bekentenissen van een Cultuurbarbaar. Sven Gatz. Van Halewyck. (2015)
  • Over de media heb ik niets te zeggen. Sven Gatz. Van Halewyck. (2016)
  • Snap what minister? Zes millennials en een minister op zoek naar de toekomst van de samenlevering. Sven Gatz De Corsicanen Peter Dejaegher. Lannoo. (2017)
  • Molenbeek/Maalbeek: Een Brusselse vertelling. Sven Gatz. Polis. (2018)