Sylvain Van de Weyer
| Sylvain Van de Weyer | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Geboren | 19 januari 1802 Leuven | |||
| Overleden | 23 mei 1874 Londen | |||
 Premier van België | ||||
| Aangetreden | 30 juli 1845 | |||
| Einde termijn | 31 maart 1846 | |||
| Voorganger | Jean-Baptiste Nothomb | |||
| Opvolger | Barthélémy de Theux de Meylandt | |||
| ||||
Jean-Sylvain Van de Weyer (Leuven, 19 januari 1802 – Londen, 23 mei 1874), beter bekend als Sylvain Van de Weyer, was een van de grondleggers van de Belgische Staat, en later ook eerste minister.
Levensloop
[bewerken | brontekst bewerken]Van de Weyer verhuisde in 1811 met zijn ouders naar Amsterdam. Hij voelde zich toen vooral aangetrokken door de zeevaart. Toen zijn vader, Josse-Alexandre van de Weyer, benoemd werd tot politiecommissaris van Leuven, keerden ze terug naar zijn geboortestad. In 1819 begon hij aan een studie rechten aan de Rijksuniversiteit Leuven, waarna hij in 1823 advocaat werd in Brussel. Daar hield hij zich onder andere bezig met het verdedigen van kranten en personen die kritiek hadden op de regering in Den Haag en Brussel.
Naast Frans en Nederlands dat hij reeds beheerste leerde hij Engels van een kennis, en dat maakte hem later tot de enige die met Londen kon onderhandelen.
Belgisch koninkrijk
[bewerken | brontekst bewerken]Toen de opstand van 1830 uitbrak, repte Van de Weyer zich van Leuven naar Brussel, waar hij een niet onbelangrijke functie bij het Voorlopig Bewind kreeg. Hij moest de voornaamste grieven op papier zetten, werd adviseur van de burgerwacht van Brussel en ontmoette, samen met enkele anderen, op 31 augustus 1830 kroonprins Willem en prins Frederik in Vilvoorde.
Als voorzitter van het Diplomatiek Comité dat onder het Voorlopig Bewind werkte, nam Van de Weyer zeer actief deel aan de besprekingen in het Nationaal Congres. Hij was ook aanwezig om aan alle grote stemmingen deel te nemen. Hij keurde de onafhankelijkheidsverklaring goed en stemde voor de eeuwigdurende uitsluiting van de Nassaus. In de eerste stemmingen voor een staatshoofd was de hertog van Nemours zijn kandidaat. Hij stemde vervolgens voor Surlet de Chokier als regent. Ten slotte stemde hij voor Leopold van Saksen Coburg en voor de aanvaarding van het Verdrag der XVIII artikelen.
In de eerste Belgische regering-De Gerlache-Goblet d'Alviella kreeg hij de portefeuille van Buitenlandse Zaken. Na het aantreden van Leopold I werd hij buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister in Londen, wat hij bleef tot in 1867.
Van 30 juli 1845 tot 31 maart 1846 was Van de Weyer eerste minister en minister van Binnenlandse Zaken. In deze functie stimuleerde hij de Vlaamse taal- en letterkunde.[1] In deze periode verving Charles Drouet hem op zijn post in Londen.
In 1863 werd hij benoemd tot minister van Staat.
Hij trouwde in 1839 te Londen met Elizabeth, enige dochter van Jozua Bates van de Barings Bank, en voorheen van Boston, een van de rijkste mannen ter wereld. Ze hadden twee zonen en vijf dochters, die werden opgevoed in Marylebone en op hun landgoed New Lodge in Winkfield (Berkshire). Hun jongste dochter, Eleanor, was de moeder van Sylvia Brett, laatste Ranee (koningin) van Sarawak, die haar voornaam van haar grootvader geërfd had.
Eerbetoon
[bewerken | brontekst bewerken]
In Leuven werd in 1876, kort na zijn dood, het standbeeld van Sylvain Van de Weyer opgericht. Dit was het eerste in de stad. De keuze van het stadsbestuur was omstreden: hij was vijftig jaar lang niet Leuven geweest en had de Britse nationaliteit aangenomen. In 1923 werd het beeld verplaatst en sindsdien kende het diverse omzwervingen, tot het in 2011 in depot belandde.[2]
Oorspronkelijk wilde het Leuvense stadsbestuur ook een straat naar Van de Weyer vernoemen. De Nieuwstraat (tegenwoordig de Leopold Vanderkelenstraat) werd naar voren geschoven, maar uiteindelijk viel de keuze op het nieuwe plein waar zijn standbeeld kwam. Dit Van de Weyerplein, ingehuldigd in 1879, kreeg na de Eerste Wereldoorlog de naam Martelarenplein.[2]
Literatuur
[bewerken | brontekst bewerken]- 1829 - De la langue Belgique, lettre de Jean François Willems ... à M. Sylvain Van de Weyer ... (Digitale versie)
Zie ook
[bewerken | brontekst bewerken]- ↑ Sylvain Van de Weyer. Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging. Geraadpleegd op 6 februari 2024.
- 1 2 Martelarenplein, Inventaris Bouwkundig Erfgoed (bezocht 13 mei 2016)
| Voorganger: Jean-Batiste Nothomb |
Premier van België 1845-1846 |
Opvolger: Barthélémy de Theux de Meylandt |
| Voorganger: nieuw ministerie |
Minister van Buitenlandse Zaken 1831 |
Opvolger: Joseph Lebeau |
| Voorganger: Jean-Baptiste Nothomb |
Minister van Binnenlandse Zaken 1845-1846 |
Opvolger: Barthélémy de Theux de Meylandt |
.svg){kind=small}
